Oh, my God!!
Waar begin ik aan!
Ik schrijf 5 begrippen op en weet nu al dat ik me in de nesten werk en dat het me hoofdbrekers bezorgt in een wereld, die zich al vechtend
voor het voorzegde "Paradijs van liefde voor al wat is" denkt te worstelen.
Het is een wereld van zwart en wit, waar de ene groep het zwart probeert uit te moorden en de andere groep de "ontwakende
liefde" al predikt.
Deze laatste groep lijkt dit aardse tranendal al overstegen te zijn en spreken over Goddelijke of Universele Liefde met een zeker weten als absolute "over"-tuiging.
Is weten geen
weten en is 'zeker weten' geen blasfemische profane Godslasterende overtreffing, die probeert anderen te óvertuigen?
Was God niet de Perfectie en/of het midden tussen goed en kwaad en/of liefde en haat?
Deze
blasfemisten zeggen van zichzelf al dat zij ontwaakt zijn en kunnen zelfs niet meer discussieren over het waar of onwaar van hun zien en al helemaal niet meer praten over alle aardse perikelen.
Dat stadium zeggen ze reeds overstegen te zijn!
Ze sturen ons op velerlei wijzen boodschappen in de nog niet ontwaakte wereld voor hen die horen willen.
Op een Internet-forum vond ik zelfs als introductie
"Gods Plan is Liefde" en de schakel heet "De Apocalyptische Vrouw".
Kan het Godslastender, wetend dat de vrouw ons allen uit het Paradijs lokte en ons progressief in een zielig en erfzondig
onbehagen deed vallen?
Ja! Dan ben je als kleinmenselijke ziel, die nog dagelijks zoekt naar het midden tussen goed en kwaad in 'al wat is', wel uitgepraat!
Ook ik heb lange tijd geprobeerd mijzelf goed te vinden
die ik ben, maar ik moest het loslaten.
Ik moest het loslaten, omdat ik me nog dagelijks betrap op allerhande leugentjes om eigen bestwil als die onbehaaglijk boze buitenwereld mij probeerde pootje te haken.
Ik had
vele vragen aan deze zelfverlichte geesten te stellen, maar met de antwoorden kon ik geen kant op.
De een roept over de Goddelijke Liefde in jezelf en esoterici zoeken het ver buiten onszelf en spreken van Universeel.
Nu bedoelen zij daar waarschijnlijk mee te zeggen dat het overal liefde is wat de klok luidt, maar voor mij is universeel het Universum.
Beide weten mij te zeggen dat het gewoon een kwestie van bewustzijn is,
maar als ik vraag wat bewustzijn is krijg ik als antwoord : "Dat moet je voelen en dan voel je ook de ware liefde!"
Een ander veel gehoorde uitleg is, dat je pas de ware liefde kan geven als je de ware
liefde in jezelf gevonden hebt.
Ik vind dat uiterst vreemd, want…
Is zelfliefde niet hetzelfde als zelfverheerlijking en dus "over"-schatting en dus hoogmoed?
Is Goddelijke of universele Liefde
misschien een heel ander soort liefde : een liefde, die ik nog nooit ben tegengekomen?
Ik heb in mijn leven alleen maar meegemaakt dat liefde alleen gegeven wordt als men zich onderdanig en nederig gedraagt.
Dat
op zich vond ik niet zo erg, maar het bleek nooit genoeg nederigheid en leidde altijd weer tot "dierbaar" zijn.
Ja "dierbaar" zoals een hond dankbaar moet zijn voor zijn dagelijkse maaltijd als
zijnde een restant van de baas zijn maaltijd.
Ik werd daar op den duur altijd hondsdol van en dat anderen dat niet werden weet ik aan het feit dat man en vrouw dagelijks het huis uitvluchten om elkaar te
ontvluchten. Dan zijn ze 's avonds als vreemden voor elkaar en hebben veel te verhalen. En hun kinderen… Zij kunnen verhalen over hun gecrashte opvoeding en daarmee de ouders informeren over de nieuwste ontwikkelingen
over het goede ouderschap.
Waar komt deze vreemde stroming vandaan?
Het vallen in onbehagen is een evolutieproces van het denken als zijnde onze overlevingsdrift.
Het is tezelfdertijd -naar men zegt- vijandsbeelden creëren.
Met ander woorden : Het is een evolutie van liefde naar haat.
Mede door het onvoorstelbaar individualisme kan ik me voorstellen dat men die liefde dan
noodgedwongen in jezelf zoekt.
Want de hele dag in eigen onbehagen te leven is beslist geen lolletje.
Ik kijk in de wereld en zie ons mensen levend in de tot wiegestaat geëvolueerde verzorgingsstaat.
Van de
wieg tot het graf worden we beheerd betutteld en eigen overlevingsdrift is als wiegeling totaal overbodig.
Sterker nog!
Zij die nog wel eigenwijze overlevingsdrift tonen, worden er ook nog eens mateloos voor
afgestaft.
Regels zijn nu eenmaal regels, nietwaar?
Zou het ook kunnen zijn, dat zij die zich uit nood geboren en/of jong geleerd oud gedaan geheel aan de wiegestaat-regels houden, totaal verstoten zijn van
iedere vorm van individuele overlevingsdrift?
Dan zijn ze gezegend en kennen ze geen vijanden.
Dan is het leven een groot feest. U weet wel, zoals kinderen zo onbevangen van de gevaren des levens kunnen spelen
met niets. Nou ja, plastic poppetjes, plastic autootjes en geweertjes.
We leven in een zo geheten "verkankerde samenleving", waar net als ons denken in uitersten tussen goed en kwaad de rijkdom evenredig is verdeeld.
Zo zijn er van die kleine Bill Gate-ers, die de vermogende macht hebben en zich nergens meer zorgen over behoeven te maken.
Ook voor hen is iedere vorm van overlevingsdrift verleden tijd.
Zij bezitten de gave
zich ogenschijnlijk zo nederig voor te doen, want ze zijn en blijven onder alle omstandigheden groot en… liefdevol.
Het lijkt er haast op dat de verrijkten oprecht beleven, dat geld niet gelukkig maakt. Ze geven
liefde en zetten zich in voor het leed in de wereld.
Mag ik U vragen?
Is dit alles achting of minachting.
Sorry, ik zeg het verkeerd, want minachting is een veel te liefdevol woord uit een tijd voor de
"zondeval": het achten van de min en/of de oerbron van het leven. "De oer was ooit de min van de eer".
Dit veranderde drastisch door de zondeval.
De vrouw is waarlijk de gelijke van de man
verworden en het leven is nu ook voor haar een struggle for life.
Is die stuggle for life misschien de ware liefde in het weten dat arbeid adelt en de adel aderlijk gaat stinken?
Ik bedoelde U eigenlijk te vragen achting of verachting.
Ik weet het niet meer, maar volgens mijn bekrompen zienswijze is het menselijk denken altijd op zoek naar iets wat hij niet heeft.
Iets wat hij heeft wordt
direct tot eigendom gemaakt om daarna in onvrede meer te willen.
Voor mij ziet het eruit dat deze "lichtende geliefden" zelf op zoek zijn naar iets dat zij totaal missen in hun gehate duistere
levensomstandigheden.
Men noemt dat tegenwoordig overdekken door het tegendeel, maar ik noem het liever "wishful thinking" of een leugentje voor eigen bestwil.
Dan blijft de vraag : "Waarom wordt
liefde nu met iets magisch Goddelijks behangen?"
Inderdaad predikt het Christendom de Amor vanuit Roma.
Ook speling van het woord is zeker geen toevalligheid.
Opmerkelijk is hoe in de Islamitische wereld
de vrouw nog steeds door het geloof in een onderdanige positie wordt gedwongen.
Het zit deze mensen gewoon in het bloed.
Zij zijn er duizenden jaren mee van de wieg tot het graf geïndoctrineerd en is hun tweede
natuur geworden.
Ik kan het geloof niet anders zien als een aeonisch bijgesteld instituut als tegenwicht tegen dit groeiende onbehagen en/of vechtlust van de mens.
Het is een tegenwicht om de mens zo lang mogelijk
in redelijkheid met elkaar te laten leven.
Het instituut werd ooit geïntroduceerd door Oude Weetheid uit vervlogen tijden. Het waren mensen, die deze ontwikkeling hadden voorzien en de sprongsgewijze evolutie van het
denken kenden.
Een tegenwicht wil zeggen dat de spiegel van onze machtwellustige evolutie werd getoond en zo werd de groei naar vijandsdenken [=haat] gekoppeld aan "God is liefde".
De 2000 jaar
Christendom heeft ons Westerlingen op identieke wijze als de Islamitische wereld gebrainwashd en Christelijk zijn werd onze tweede natuur. Velen hebben de Kerk al vaarwel gezeg, maar deze indoctrinatie zit ons wel
gewoon in het bloed.
Het staat zo fraai gescheven op de laatste bladzijde van dit "onbegepen testament": We zouden de Bijbel opeten en… het zou ons bezuren".
[Vrije vertaling van
"Christianity, a perfect crime passionnelle" en downloadbaar op
