bijna-dooderv. in relatie ziel

Behalve dat ik eens te gast mocht zijn bij een Amerikaans hoogleraar, die een onderzoek deed bij patiënten met bijna dood ervaringen en zodoende meerdere patiënt-verhalen mocht aanhoren, mocht ik al dokterend zelf ook een aantal mensen met die ervaring ontmoeten.

Het is een onderwerp dat bij velen nog steeds grote belangstelling geniet, omdat de dood en "wat daarna misschien" eigenlijk iedereen van tijd tot tijd beleeft als hij/zij met de dood wordt geconfronteerd.

Mensen met een bijna dood ervaring hebben allemaal een vrij eensluidend verhaal. Wat daarnaast opmerkelijk is, is dat ze het beleven hebben er in deze wereld niet echt meer bij te horen! Het is alsof ze vervreemd zijn!
Het eensluidende verhaal is dat velen zichzelf in een tunnel zagen met licht aan het einde ervan.

De hamvraag of dit een reeële kijk is op het leven na de dood of een of andere electrische ontlading in de hersenen, is wetenschappelijk nog steeds niet echt opgelost.
Als we het over bijna dood ervaringen hebben denken we vooral aan ongevallen, maar zo'n ervaring doet zich voor bij allerhande verschillende extreme levensbedreigende situaties.

Ik schrijf dit artikeltje niet zomaar. Het is naar aanleiding van het eerder geplaatste stukje "Wat is de ziel", omdat het hier nauw verband mee houdt.
Ik weet dat ik dit met nogal botte zekerheid of zeker weten neerschrijf en alleen daarom al het ongeloof van velen op mijn dak haal.
Maar daar kan ik niets aan doen.
We leven nu eenmaal in een tijd, waarin iedereen zijn eigen denkbeeld als zekerheid hanteert en waar zeker weten haast onmiddelijk wordt veroordeeld met "Ok, iedereen zijn eigen waarheid".

En zo ik U eerlijk zeg dat ik geen eigen waarheid heb en dit alles gekregen heb via uitleggende dromen in zéér diepe depressies als zijnde bijna dood ervaring zal U hooguit meewarig glimlachen, omdat zoiets alleen bij Nostradamus of Jacob Lorber als waar geaccepteerd wordt.

Alles wat ik tot nu toe verhaalde en misschien nog zal verhalen, zijn cadeautjes die ik in die bijna dood ervaringen kreeg en die ik zeker niet voor mijzelf gekregen heb. Ook dat weet ik en ook dát komt voor velen "te arrogant voor woorden" over. Maar wederom kan ik daar niets aan doen dan U te zeggen : "De tijd bewees hooguit dat ik de waarheid dicht benaderde".

Toen ik nog als dokter in "de weet niet waar ziekte vandaan komt" geneeskunde rondliep, waren velen mij God's dankbaar voor die experimenten die ik met medeweten op mijn medemens losliet.
De vreemde droom-ervaringen begonnen al toen ik nog assistant chirurg was en mij als familiaire erflast (noem het ziel of zielelast) op een groot medisch probleem had gestort. Vele jaren litteratuur-studies, nevenstudie biologie en evolutie met daarnaast tientalle reizen naar grote wetenschappers brachten geen licht.
Het leek allemaal voor niets te zijn geweest, totdat…
Totdat mijn al overleden grootvader -een groot wetenschapper in zijn tijd- mij haarfijn het sleuteltje aanreikte, waardoor…
Ik van de Universiteit kon vertrekken vanwege vermeende hoogmoedswaanzin.

Dit was 1978 en ik zal U de rest van mijn vreemde reis besparen met te zeggen : ik kreeg alles om niets, niets is van mijzelf en geef het gegevene graag door aan een ieder die horen wil in deze eindtijd.
Maar dit terzijde!
Laat mij beginnen met te zeggen dat niemand iets van zichzelf heeft.
Het is óf geërfd als denkbeelden om te kunnen overleven óf we hebben het van anderen gejat en ons eigen gemaakt door studeren of boeken te lezen! Het is louter Ego bast, éér of status en is een zeer dunne schil.

Ik zie het leven als gelijk een boom, waarvan wij slechts een misvormde bast zijn en leven bij gratie van de vele jaarringen en/of generatie vòòr ons die wisten te overleven en deze overlevingswijsheid op ons overdroegen.

Mijzelf zie ik als een rottende boom, waarvan die ego-bast al lang is vergaan en tevens de buitenste jaarringen zoals o.a. die van mijn grootvader.
Na die eerste bijna dood ervaring volgde 7 turbulente jaren.
Ik werd chirurg, alternatief arts, publiseerde het ene na het andere artikel, kreeg wereldwijd vele banen aangeboden, maar ik had geen andere ambitie dan "Waar komt ons lijden vandaan" /"Wat is het dat ons mensen ziek maakt". Maar mijn ego-bast in de vorm van eer en status had ik niet meer!

De grootste ommekeer was de herontdekking van kanker.
Ook hier weer werden alle verzamelde gegevens gelinkt door "een dief in de nacht", zoals dit Bijbels zo kernachtig beschreven werd.
Vanaf dat moment stond ik echt buiten de wereld; een wereld waar niemand iets anders wil weten dan oplossingen zoeken voor zelfgecreeërde problemen.
Zelf gecreëerd door het menselijk denken, zoals 5 jaar later bleek.
Het was naar bleek een hersendefect : een verkalkte brug tussen denk-en weethersenen, welke corpus collosum heet.
Alles wat ik van dit "gegevene" kon bewijzen heb ik getoetst op mijzelf en/of mijn medemens.

Ik stapte uit mijn doktersjas en uit de wereld en werd een zonderling.
De ene na de andere jaarring van mijn stamboom stond op uit mijn genen en zo reisde ik terug naar ver vervlogen tijden.
Is dat niet de Bijbelse voorzegging over het einde der dagen : "Waar de doden één voor één uit hun graven zouden herreizen"?

Al die jaarringen zijn emotionele spanningen als overlevingsdriftten, die eenmaal in de genen vastgelegd niet meer als emotie worden beleefd. Het is ons karakter geworden!
Deze spanningen heten geconditioneerde denkhersen-reflexen, waardoor wij handelen zonder het weten in te schakelen.

Nu kom ik terug op de bijna dood ervaringen bij mensen met een acuut en groot trauma!
Daar worden van die buitenste jaarringen de denkreflexen en/of emoties zeer acuut verbrand, waarna men halverwege weer wakker wordt. Dat is het licht in de tunnel en dat is de vreemde karakterverandering die men zelf beleeft. Men gaat dus terug in de tijd!

Door een "uit de hand gelopen medisch experiment" werd ik tevens getuige van wat er in de laatste ademtocht gebeurd.
Daar worden één voor één alle jaarringen opgelost en beleeft men zijn levenswandel razendsnel terug.
Dan zijn alle spanningen (ziel, erflast, carma) uit het lichaam en daarom zien de doden er vredig uit! De weldenkende overlevingsstrijd is gestreden!
Het is waar dat het lichaam enkele grammen lichter kan worden, want die electromagnetische spanningen zijn de tegenpool van die van de aarde en houden ons "magnetisch vast".
We spreken dan ook van zielelast en niet van zielelust.

Nadat wij die zielelast hebben opgelost en dood verklaard zijn is het terugdraaien van die evolutiefilm nog niet ten einde.
Dan straalt men enige tijd soms zichtbaar een aura van wit licht uit.
Het is het loslaten van de cellen en/of het tot stof vergaan!
In Portugal waar ik als zonderling leef, hoorde ik kortgeleden een prachtig verhaal van een schaapherder, die op een zomernacht met zijn kudde naast het kerkhof was neergestreken.
Hij zag licht opstijgen uit een graf van een pas begraven dode en zei zonder enige emotie : "Dat is het loslaten van de levensgassen".
Volkswijsheid zou ik het kunnen noemen.
Is het niet vreemd dat zij die door kennis status hebben verworven volkswijsheden als domheid afschilderen?

En dan te bedenken dat kennis iets is wat men oppervlakkig kent en heet ook niet voor niets knowledge of "het hoekje van het weten"!

Is dat geen "hoogmoed voor de val"?

Reageer op dit onderwerp / Terug naar homepage

Mag ik U vragen?
Is het mens zijn geen 'zielige' vertoning?
Geen wonder dat de kerk zieltjes probeert te winnen om ons gezicht voor God nog enige waardigheid te geven.