Waar kan ik mijn pogen onbegrepen vergelijkingen uit de bijbel beter mee beginnen dan deze zinsnede, want… Vanaf mijn 32ste jaar stonden mijn voorvaderen die zich in mijn genen
hadden begraven één voor één op. Zij waren te vleze gemaakt en/of geïncarneerd [carne = vlees].
Zij kwamen niet zo maar.
-Ten eerste kwamen zij altijd op momenten dat ik mij langdurig in de nesten
had gewerkt en geen uitweg meer zag in dat waar ik mee bezig was.
-Ten tweede kwamen zij aanvankelijk altijd rond karnaval.
Het was alsof de energieschaarste van de winter mijn lijden nog dieper had
gemaakt.
-Tenslotte kwamen zij altijd op momenten dat ik mij moegestreden had neergelegd - berusting en/of overgave - dat mijn doelstelling als zijnde oplossing van een medisch probleem te hoog gegrepen
bleek.
De eerste dode die opstond was mijn al lang overleden grootvader, die bij leven een groot wetenschapper was.
Als een dief in de nacht kwam hij langs en gaf me college.
Men noemt dit uitleggende dromen
en deze zijn in tegenstelling tot andere dromen totaal emotie-loos en daarmee goed te onderscheiden van "normale" dromen.
Op uiterst klare wijze gaf mijn grootvader uitleg over een groot medisch probleem,
waar ik door de vele tegenstrijdig lijkende litteratuur-gegevens maar niet uitkwam.
Zonneklaar was zijn college en de hele puzzel werd voor mij gelegd.
Hij had mijn duisternis verdreven, maar de oplossing riep
wel meer vragen op.
En zo stortte ik mij als vanzelf in het volgende probleem.
Ik wist toen onder andere met zekerheid dat ik de sleutel van het ontstaan van kanker had gekregen, maar wist bij God niet op welk
doosje het paste.
Aanvankelijk vond ik dit alles uiterst vreemd en erover praten bleek louter weerzin en minachting op te wekken. Men keek mij aan als zijnde geesteszieke.
Ten tweede werd het medisch probleem dat
mijn grootvader had opgelost in de ogen van mijn superieuren voor een "student" te hoog gegrepen en dus direct verworpen.
Nu terugkijkend was dit het begin van een voettocht, die mij door de jaren heen in
een steeds groter isolement deed belanden en waardoor ik mij 14 jaar later uit de samenleving zou terugtrekken.
Maar dit terzijde.
Gedurende ruim 7 jaar kwam mijn grootvader af en toe terug en ik leerde voor de
volle 100% vertrouwen op zijn vertellingen. Ik kon ze eenvoudig toetsen op mijn patienten.
Het aantal ontrafelingen in de geneeskunde waren inmiddels onvoorstelbaar vele en steeds weer bleken oplossingen meer vragen
op te werpen dan er antwoorden gegeven werden.
En toen opeens…
Het was alsof mijn grootvader was opgelost en plaats had gemaakt voor een monnik.
Was het niet vreemd dat een paragnost deze monnik al had gezien
voordat hij opstond?
Dit werd mijn eerste contact met een boek dat ik bij leven nooit had ingezien : de bijbel.
Wederom zou deze nieuwe verschijning 7 jaar om mij heen dwarrelen.
In die tijd werden enerzijds
alle reeds gekregen oplossingen rond ons lijden gelinkt met de bijbel waarin deze haarfijn beschreven bleken, maar waar bovendien nog veel meer in bleek te staan ten aanzien van ons lijdende leiderschap.
Met ander
woorden : Ze waren dus al lang bekend en ik had ze slechts hervonden.
Deze episode was zeker niet einde verhaal, want ook deze monnik verdween in het niets en maakte plaats voor nog oudere zielen.
Uiteindelijk belandde ik in een totaal andere wereld.
-Het leek wel of ik was aanbeland in een tijd waar niemand nog enige weet meer van schijnt te hebben. Voor velen sprak ik wartaal.
-Het leek wel
of ik was aanbeland in een wereld waar ontdekkingen nog louter door "zien en verbazen" werden gevonden.
-Het bleek meerdere malen dat ik de hedentendage wereld die als voorzegd door re-search alles
zou her-ontdekken al vooruit gelopen was.
Dat mijn pogingen tot contact tot de lachstuipen van vele grote instituten leidde, laat zich aanzien.
Zouden we als voorzegd de waarheid "aan het einde der dagen
niet door schade en schande herontdekken"? Dit is gekoppeld aan het denken, dat pas echt begint te werken als het probleem al geschapen is.
Nu terugkijkend op al het gegevene kan ik slechts spreken in
vergelijkingen.
-Zo zie ik de mens met zijn grote verscheidenheid aan specialisten op elk terrein als zijnde een spiegel van de natuur met haar grote verscheidenheid aan soorten.
-Zo zie ik de
evolutie zelf als één grote zwangerschap van Moeder Aarde, waarin de mens als denker de kroon en/of vervolmaking en/of het einde van de evolutie is.
-Zo zie ik de individuele mens niet anders dan een boom.
De buitenste ring van ons individuele zijn is de bast of Ego, dat bescherming biedt aan de vele genen-ratio's of jaarringen die de genen bevolken.
Men spreekt ook niet voor niets van een stamboom.
Hoe oud is die boom?
Waar is het begin van die boom?
Werd die boom zelf weer niet geboren uit vorige levensvormen, want…
Het hele evolutieproces is immers één grote kettingreactie.
Als men bedenkt dat
het aardse leven zelf ontstond uit de as /de sintels van de sterren-verbranding en/of sterrenmetabolisme, dan zijn we allen uit stof geboren en zo'n 360 miljoen jaar oud.
We zijn dus allemaal even oud!
Dat
die oeroude boom nu danig aan het vermolmen is en nog slechts met 1001 hulpmiddeltjes staande gehouden, is mijns inziens duidelijk.
Alle foefjes die wij vonden om te blijven staan zijn uit die nood geboren.
Dat we nu vele tradities en oude wijsheden over boord gooien en onze eigen wil oppoetsen als zijnde heilig, zijn nog slechts enkele tekenen dat de mensheid gelijk een uitgeholde boom alleen nog op zijn Egobast
leeft.
Maar daaronder gaat het rottingsproces door bacterien en virussen wel gewoon door.
Een voorval uit mijn doktersjas-tijd spreekt daarin boekdelen.
Eens kwam er als patient in mijn Willie Wortel
Winkeltje een doodgraver, die mij verzuchtend verhaalde: "Dokter, vroeger vond ik het beroep van doodgraver een mooi beroep, maar tegenwoordig… Het lijkt wel of de mens al wegrot voordat hij rust heeft
gevonden".
Toen ik ter wereld kwam had die Egobast door externe omstandigheden -waar ik in de bespreking van "de onbevlekte ontvangenis" nog op terug kom- al ernstige beschadingingen opgelopen.
Zonder hier dieper in te gaan op het ontstaan van die Egobast was dit de reden dat ik geen dekmantel had en waardoor ik bewust meemaakte wat voor anderen veelal onbewust verloopt.
Het wordt bij anderen niet
zichtbaar, want op momenten van verval en/of depressie wordt er onmiddelijk ingegrepen.
Dat is ook wat onze samenleving langzaam maar zeker deed veranderen in een totale verzorgingsstaat.
Dat mijn stamboom
van oude zielen er een was van vele zoekers naar de zin van het leven, mogen duidelijk zijn.
Ook dit is iets dat van oudsher bekend was.
Ook dit staat bijbels beschreven als "van vader op zoon en van
moeder op dochter".
Dat de oude wijsheid ons naliet, dat alle cycli in het Universum elkaars gelijke zijn en dat alles tezelfdertijd gebeurt, heb ik met behulp van vele geïncarneerde zoekers van weleer
mogen re-incarneren.
Maar over dit onderwerp komt vast nog meer.
Tenslotte kan ik zeggen dat…
Gelijk een boom tijdens zijn weg naar verstoffelijking de jaarringen van overdaad het eerst en die van
lijden het laatst verdwijnen, zo geldt dit voor voor onze stamboom-ringen exact hetzelfde.
Hoe dit einde werkelijk een verschoning van erfzonde en daarmee vergeving van de schulden is, zal separaat zijn
aandacht krijgen in het hoofdstuk over "De dag des oordeels" tijdens de laatste ademtocht.
