Ongetwijfeld weet U dat vroeger naast de kerk ooit "de rust in vrede hoven" lagen.
Waarschijnlijk weet U ook dat deze kerken vroeger verschenen op offerplaatsen der
heidenen. Dat was pure politiek want het Christendom - afgeleid van Jesus Christus, die voor het mens-"dom" sprak "Je suis cruzified" - moest een wereldgeloof worden.
Dat het kruis
des doods, dat het symbool werd voor het gekruisigde mensdom en zelfs op of in de kerk prijkt, is hooguit cynisch te noemen. Waarschijnlijk weet U niet dat die offerplaatsen acupunctuurpunten op de aarde waren, waar
- precies als op het lichaam - een energie heerst waar men van in trance raakte.
Dat dit onderdeel is van de oude wijsheid "dat alles in alles haar gelijke is", is hiervan een aspect.
Ongetwijfeld weet U of hebt dit persoonlijk ervaren dat de opgebaarde dode een vredigheid uitstraalt alsof… God hem/haar de schulden heeft vergeven en opgenomen heeft in het hemelrijk der hemelen.
Als men niet beter
zou weten, zou men de bijbelse woorden ten aanzien van "De dag des oordeels" toch werkelijk voor waar aannemen.
Tijdens mijn doktersjas-periode mocht ik meerdere voorvallen meemaken, die erop duidden dat in
de laatste ademtocht iets bijzonders gebeurde.
Behalve dat zij diep en krachtig is, gebeuren er vreemde dingen.
Zo kende ik een man, die zijn hele leven geobserdeerd zoekend was naar het Perpetuüm Mobilé en/of
het oneindig bewegen.
Toen hij zijn laatste adem uitblies riep hij : "Ik heb het" en was overleden.
Uiteindelijk zou één van mijn zeer experimentele behandelingen het sluitstuk vormen van mijn vraag :
"Wat gebeurt er in Gods naam als wij die laatste adem uitblazen".
Het was een oudere patiënt met ondraaglijke pijnen ten gevolge van een uitgezaaide kanker, bij wie elke reguliere pijnbestrijding faalde.
Uiteindelijk ging ik overstag om een zeer experimentele behandeling te doen waarvan ik enerzijds wist dat de pijnen geheel zouden verdwijnen, doch anderzijds geen enkel idee had wat de bijkomende gevolgen waren.
In de 3 dagen dat de patiënt nog leefde - het was het ooggetuige verslag van haar echtgenoot - werd patiënte met het uur jonger, straalde een vreemd wit licht uit en begon te verhalen over al haar vorige levens. Toen ze
uitverteld was waren haar laatste woorden : "Dankjewel voor ons leven; ik moet nu gaan".
Ik zal U de technische verklaringen achter deze therapie onthouden, doch kan nu met zekerheid verklaren wat er
tijdens de laatste ademtocht gebeurt.
-Dan wordt het hele evolutieproces van de mens in razend tempo teruggedraaid.
-Dan worden met name alle denkramen en/of de erfzonde en/of conditionele
denkreflexen en/of overlevingsreflexen verbrand.
-Om te spreken in termen van electrische stromen slaan de stoppen door.
-Dat wat hiervan voor de buitenstaander zichtbaar is zijn het verdwijnen van
alle nog verse "pieker-rimpels", die dat individuele leven kleurden.
-Dan wordt men om in termen van "verlichting" te spreken, heel even een sterrekind - gelijk Jesus Christus.
-Dan wordt men sprekend in het pantomime-spel van Jesus door "Onze Vader" opgenomen "in het Hemelrijk der Hemelen", verlost en/of verschoond van erfzonde of zielelast.
Zijn het geen prachtige woordspelingen, waarin de Bijbel ons verhaalt?
Moet ik nu nog verhalen over "Wie zonder zonden is... "?
Laat mij teruggaan naar ver vervlogen tijden.
-Ten eerste waren
het aantal overerfde denkreflexen in vroeger tijden nog zeer gering.
Zij die toendertijd probeerden verengende denkramen te verbranden om de cirkelgang des levens en de zin van dit alles te doorgronden, hadden het
al over "men moet duizend doden sterven" om het licht te zien.
De bijna dood ervaringen waarin mensen verhalen over licht in de tunnel, zijn niets meer dan
een gedeeltelijke verbranding van die reflexen. Hierna is men teruggevallen in een diepere jaarring van de stamboom en voelt zich vreemde in de wereld waarin men leeft.
Men past niet meer in het tijdsbeeld en/of de tijdgeest.
Men wordt een zonderling.
Waren de monikken van weleer niet zulke vreemde zonderlingen, dat men dacht dat ze van de maan kwamen? Ze dankten er hun naam
aan : Moon-ik's.
Door een speling der natuur ontstaan bij tijden mensenkinderen, die zonder deze erfzondige belasting geboren worden.
-De Bijbel noemt dit beeldsprakig
"Uit onbevlekte ontvangenis".
-Wij gaven er een andere benaming aan en noemden ze sterrekinderen, aangezien zij altijd op overgangen van sterretijden ontstonden.
-Werelds gezien was
het een teken aan de wand dat een heersende cultuur ten einde liep.
Momenteel worden er vele sterrekinderen geboren.
En omdat we graag modern doen is dit nu vertaald in kristal- of indigo-kinderen, waardoor
wij de relatie met de eindtijd van deze wereldsamenleving in ieder geval niet meer kunnen combineren met de voorzegde eindtijd.
