De onsterfelijkheid van de geest huist in veler gedachten.
Hoeveel boeken er -ook door zich wetenschapper noemenden- over geschreven zijn weet ik niet, maar het zijn er stapels.
Onze geniale menselijke geest, ons ID heeft iets magisch en…
Werd ons niet in de vele heilige geschriften nagelaten dat de geest van leven onsterfelijkheid bezit?
Schreef ik niet veelvuldig dat ons nagelaten
Testament des Levens een puur wetenschapsboek is : een waarheidsboek of nil nisi veritas?
Met andere woorden : de geest van leven is onsterfelijk! Het is waar en toch absoluut onwaar!
De geest van leven
reďncarneert wel degelijk en toch is reďncarnatie de onwaarheid zelve.
Lichaam en geest zijn één en als de ene dood gaat, gaat de andere mee.
Misschien dat de Oude Griekse nalatenschap over de dood een tipje van
de sluier voor U kan oplichten.
Die sluier is Uw denkraam, die het gezichtsveld beperkt (zie aldaar).
De Grieken kenden twee soorten dood : de necros en de athanatos.
De necros is de puur lichamelijke dood.
De athanatos betekent "de dood overstegen hebbende" en/of onsterfelijkheid.
Ik hoop dat U de vele vertellingen over de ziel, zielelast, erflast, erfzonde of karma gelezen hebt als zijnde overerfde
levensreflexen.
Die zielelast wordt enerzijds overerfd en het leven levend komen er nieuwe levenservaringen bij. Deze worden geďncarneerd en/of voor ons eigen gemaakt en zo groeit het aantal overlevingsreflexen met
iedere generatie. Die zijn vervolgens weer overerfbaar en/of worden gereďncarneerd in de kinderen.
Als de ouders komen te overlijden blijft hun karma dus "in het vlees" of carne van de kinderen voortleven.
Dit overlijden van die ouders noemt men necros.
Dat is wat men noemt : de geest van leven is onsterfelijk.
De geest van leven wordt dus overgedragen op de kinderen en kinds kinderen en is daarmee dus
onsterfelijk.
Al die erfenissen tezamen noemt men stamboom en bevat dus alle gegevens van de vorige levens.
Maar!!
Zo U zich ook verdiept hebt in het artikeltje "De laatste ademtocht" en het
licht in de tunnel bij "Bijna doodervaringen" dan weet U dat deze zielelast of karma tijdens de laatste ademtocht verbrand wordt.
Dan is men - wat men Oosters noemde - "verlicht" en Bijbels
genoemd "verschoond van karma of erfzonde".
Dat is wat men in de Griekse tijd aanduidde met athanatos en/of de dood overstegen hebbende.
De ouderlijke geest van overleven is dan verbrand en dan
zijn zij weer deel geworden van het kosmisch spel van materie.
Dat is wat Bijbels werd verhaald als tot stof wedergekeerd en door Rudolf Steiner werd beschreven als excarnatie en/of uit het vlees opgestaan.
Wat
wíj de geest van leven noemen is onze erflast of karma en deze is dus net zo sterfelijk als ons materiële lichaam!
Wat we bij die verschoning-fase van de erfzonde beleven is in feite niets meer dan dat de hele film
van onze stamboom-opbouw in enkele secondes geheel wordt teruggedraaid.
Men beleeft dus alle voorgaande levens in enkele secondes opnieuw, maar in spiegelbeeldige richting tot op het moment dat alle
overlevingsreflexen zijn verdwenen.
Dat is wat Bijbels werd verhaald als "De doden die aan het einde der dagen één voor één uit hun graven herrijzen", hetwelk ons doet belanden in een fase waar absoluut
geen gevecht voor overleven meer aanwezig is.
Dat is de vredigheid op gezichten van oveledenen en waarvan de Bijbel verhaalt "Over de doden niets dan goeds."
Men is dan dus "athanatos"-verlicht en/of de dood overstegen.
Het is ook om die redenen dat de kerkhoven "Rust- en Vredeshoven" werden genoemd.
