Het forum was een kleine twee maanden in de lucht en
ik kon alleen maar dankbaar zijn dat dit zo moeilijke en beladen onderwerp levensvatbaar bleek.
Dit was een kleine tien jaar geleden nog totaal ondenkbaar.
Hoe kan iets "on-denk-baar" zijn?
Iets is ondenkbaar als er in de hersenen geen denkbeelden voor handen zijn!
Heel eenvoudig!
Zo praten we nu over de longen van Moeder Aarde en haar bloedsomloop als zijnde respectievelijk het
Amazone-gebied en de warme- en koude golfstroom alsof het de normaalste zaak ter wereld is.
Waar komt dat door?
Er zijn problemen met beide en ze dreigen ons te bedreigen in ons voortbestaan!
Iets wat gewoon is trekt de aandacht niet en aangezien denken een overlevingsdrift is komen die beelden altijd als er iets aan de hand is.
Maar als ik praat over de hartslag van de kosmos - een
kosmos, die lijdt aan aderverkalking en de hartslag bedreigt is er niemand thuis. Het is ondenkbaar!
Heeft men eenmaal een denkbeeld gevormd dan lijkt dit beeld haast onaantastbaar.
Het
maakt niet uit of het beeld klopt of niet klopt; zoals het in onze denkcomputer is vastgelegd, lijkt het ons zekerheid te verschaffen om ons staande te houden.
Zo hebben wij allemaal duizenden
denkbeelden als zijnde bedenksels, die overerfd of verworven onze aandacht trokken en onze levenshouding en levensloop bepalen.
Een van die denkbeelden zijn de beelden van het yin en yang of het
vrouwelijk en manlijk die respectievelijk ook worden gebruikt voor overgave /nacht of vechten /dag.
In meerdere discussies werd duidelijk hoe absoluut deze beelden in onze denkhersenen vastliggen. Maar - om in
termen van Einstein te spreken - zijn het wel twee begrippen van een relativiteitstheorie uit lang vervlogen tijden.
Voor hen, die zich meer in die oude overleverde wijsheid hebben verdiept is bekend dat er
destijds al een fase is geweest dat beide krachten voor "Al wat Is" zo onder druk kwamen dat alles zich scheen om te keren.
Alles wat yin was werd opeens yang en visa versa!
Ik leg hier zoveel nadruk op. Omdat hetzelfde nu ook weer aan de hand is.
Dit is zeker niet toevallig.
De geschiedenis herhaalt zich ook hier tot het einde der dagen.
Het is de
fase van de omkeringscyclus, die ons confronteert met een epidemie van kanker en een verkankerde samenleving.
Het is wederom een fase van "re-cycling" en/of de cyclus terugdraaien.
Misschien is het beste voorbeeld hiervan de vreemde idee dat God liefde vertegenwoordigt. Stond God niet voor de waarheid waarvan de volkswijsheid zegt : "De waarheid is hard en medogenloos"
?
Maar zo wordt het yin ook gekoppeld aan enerzijds de volmaaktheid en anderzijds aan bewustzijn of diepe weten of intuïtief voelen. Zodra men denkt te beleven dat men als yin in deze wereld staat, wordt dit
als overlevingsmacht aangewend en dood ieder yang argument.
Maar stond yin niet voor totale overgave?
Als we de geschiedenis van de afgelopen eeuwen onder de loep nemen, kunnen we
bepaald niet op onze borst slaan van menslievendheid of naastenliefde.
Maar er werd ons wel als volkswijsheid nagelaten : "De vrouw maakte de geschiedenis in bed".
Bepaald geen yinne overgave en al helemaal niet liefdevol.
Het is hooguit 'zielig' dat de machtswellusteling man /yang zich zo door de nachtschade deed en doet leiden.
Is macht geen uiting van machteloosheid?
Maar dat ogenschijnlijke machteloosheid machtiger dan uiterlijk machtsvertoon is wordt ook nu wel heel duidelijk.
De macht van niets dwingt tenslotte altijd de macht van iets tot buigen!
Terwijl ik dit alles aan het geduldig papier toevertrouw als zijnde een reactie op discussies, besef ik mij terdege dat
ook ik mij in vele verhaaltjes schuldig maak aan zwart-wit stellingnames.
Ik weet dat dit niet alleen mijn, maar ieders manko is in onze communicatie.
Het is een onmogelijkheid en/of onleesbaarheid als ik in
deze vertellingen alles tot nul relativeer.
Wat ik slechts probeer is alles wat momenteel het denkbeeldig stempel "goed" heeft te zwarten en visa versa.
Het is mijn pogen denkbeelden
die vastliggen te laten wankelen om tenslotte de zijkant van de medaille die drie zijden kent te bespreken.
Daar ligt de waarheid, die beide illusionaire denkbeelden verbindt.
