Het is al weer
20 jaar na de ontrafeling van kanker, hetwelk mij in ongenade deel vallen dat ik terugkijk naar mijn leven. Hoe ik ook schrijf of verhaal nog steeds dringt het niet tot mensen door, dat spreken over de verkankerde
wereld-samenleving niet zo maar een toevallige vergelijking is.
Met opperste verbazing kijk ik naar een wereld die de mijne niet meer is, maar waar ik toch in sta. Ik sta dan wel aan de zijlijn, maar ben wel een van
die 600 miljoen zielen.
In de tijd dat ik kind was zei men dat de samenleving verziekt was.
Jaren later sprak men erover dat de samenleving verkankerd was, maar men vond dat globalisatie minder beangstigend was.
Nu zeg ik dat we in een ver-AIDS-de samenleving leven, hoewel de onderliggende ziekte kanker nog steeds woekert, maar men spreekt liever van verzorgingsstaat.
En… vanwege ons positief denken moraal (= je ogen
sluiten voor alle negatieve aspecten) leeft iedereen in een stille wanhoop diep van binnen, terwijl ik leef in de wanhoop zelf. Men noemt dat leven in stille wanhoop wel autisme en ik geef die mensen gelijk. De
systeemdictatuur gaat onverdroten voort en laat de mondiale kanker voortwoekeren, opdat de geschiedenis zich tot het einde der dagen dient te herhalen. Het is de herhaling van een ziektecyclus die ons iedere sterretijd
in een voorspelbaar stramien verloopt en ons na kanker en AIDS steeds weer in een zelfvernietigende oorlog stort.
Ik was een kankeronderzoeker en herontdekte de oorzaak van de explosieve celwoekering en algemene
uitputting.
Het is al weer 20 jaar geleden, dat ik kanker herontdekte.
Ik schrijf herontdekte, omdat de Oude Oosterse Wijsheid dit al zo'n 6000 jaar geleden beschreef, doch ik was niet in staat haar in symbolen
vervatte taal op waarde te schatten.
Ze spraken over de verachtings cyclus, zoals de hedendaagse moraal alle negatieve aspecten ten aanzien van onze economische welvaart veracht.
Ik werd echt wanhopig, ziende hoe
alle aspecten van kanker in ons lichaam terug te vinden waren in onze samenleving.
En niet alleen in onze samenleving als mensen-organisatie, maar eveneens in de natuur waar wij als tumor of mensenplaag uitgroeiden.
Nu zegt men dat de leugen regeert, maar men weet niet hoe ernstig de gevolgen van die leugen zijn. Het brood en spelen voor het volk tesamen met volkspropaganda lijkt iedereen ziende blind en horende doof te hebben
gemaakt voor de realiteit.
Tesamen met de positief denken moraal was mijn schreeuw gelijk een roepende in de woestijn en werd daardoor meer dan veracht.
Dit leidde tot mijn grote wanhoop.
Kankercellen in het lichaam worden met der tijd steeds explosiever gevoed (dedifferentiatie) gelijk de rijken in onze samenleving steeds rijker worden.
In onze wereld zeggen economen daarvan dat de economie moet
groeien om gezond te blijven en daarom moeten de WAO-ers en gepensioneerden blijven meedoen.
Zij moeten meedoen, omdat de rijken anders niet nog rijker kunnen worden.
De progressieve uitmergeling van de normale
cellen in het lichaam is gelijk de armen in onze wereld-samenleving die steeds armer worden.
Met der tijd ontstaan er uitzaaiingen, die gelijk staat met de rijken die goede zaken doen in de arme landen en daar
dienten gevolge door hun invloeden de infrastructuur aantasten. Een goed voorbeeld hiervan is de goedbedoelde vernietiging van Irak.
Nu de kankergemeenschap niet verder kan groeien, gaat hij het snel bergafwaards en
trek daarmee alle uitgemergelde cellen mee.
Deze aspecten van kanker zijn algemeen bekend en U weet dat het een verschrikkelijke ziekte is.
Een ander aspect van kanker is, dat de kankercel zijn eigen afval van
zijn stof-wisseling recycelt en dit aspect doet de kankercel zo snel groeien.
Het mag dan wel niet gepubliceerd worden vanwege het positief denken, maar helaas is dit gewoon wat het is.
Tenslotte wordt de
celatmosfeer (het interstitium), die normaal verantwoordelijk is voor onder andere de regulatie van voedseltoevoer, met der tijd steeds meer opgelost en lijkt griezelig veel op onze aardse atmosfeer met het gat in de
ozonlaag.
Maar het positief denken zegt gewoon, dat dat tijdelijk is en daarmee uit.
Deze aspecten zijn niet algemeen bekend, maar zijn onderwijl wel basale aspecten van een kankercel.
De kankeraspecten in onze
samenleving zijn er zeer vele en helaas net zo veel als bij kanker zelf.
Mag ik U vragen U zelf te verplaatsen als zijnde een rijk doorvoedde kankercel?
De economische recessie
Natuurlijk
verloor ik de strijd tegen niet alleen regeerders, maar kreeg als stank voor dank de hele samenleving tegen mij. Het is het vreemde fenomeen, dat men het geluk meent te vinden in het stinkend geld en de daaruit
voortvloeiende "luxe van een kankercel te zijn".
Nu zijn het de terroristen, die de welvaart aantasten.
Angst voor verlies van welvaart laat leiders vrije hand hier met kracht tegen op te treden.
Men
praat over onschuldige burgers, die bij aanslagen omkomen, maar het zijn wel mensen die deze welvaart helpen onderhouden en er voor kiezen.
Al deze onschuldige burgers zijn wel onderdeel van dit verkankerd regiem .
Nu beleven we al enige tijd een economische recessie en verzinnen de raarste fratsen om die economie weer uit het slob te halen.
Tot mijn stomme verbazing is er nog geen enkele politieke partij die ten strijde trekt
tegen de technologische RE-volutie, terwijl de voortekenen zo vele zijn dat we al kunnen spreken van een katastrofe voor de dag van morgen.
Natuurlijk krijgen de strijders tegen de mondiale verkankering de schuld.
Het is behalve een aanslag tegen het vredig leven van een kankercel te zijn, ook nog eens een aanslag tegen de zo lucratieve toeristen-industrie. Dat dit vreemde aspect van reizen op zich ook een kankersymptoom is, laat
ik hier vooreerst maar liggen, want...
Zelfs een vergelijking tussen kanker en de verkankerde samenleving schijnt nog te hoog gegrepen.
Maar helaas!
Het is de kanker zelf, die nu het stadium van uitmergeling
heeft bereikt en die zal zeker doorzetten, want … we zijn en blijven verzot op stinkend geld en de verworven rijkdom.
Twintig jaar heb ik met leedwezen onmachtig toegekeken en leerde zien dat de macht van hen die het
beleid bepalen een zeer bijzondere was : zwijgen en…brainwashing door volkspropaganda!
Het is exact een wereld van 2000 jaar geleden, waar decadentie, brood en spelen voor het volk en volkstribunalen de samenleving
kleurde.
Twintig jaar van stille wanhoop, die nu omgeslagen is tot openen van de boeken.
Helaas is het "Als het kalf verdrinkende is", maar ik kreeg geen andere keus.
We leven in het terminale
stadium van kanker en de toekomst ziet er meer dan somber uit.
De EEG in relatie tot kanker
Zo'n 12 jaar geleden alweer vertrok ik met hangende pootjes uit mijn samenleving.
Ik belandde in de
binnenlanden van Portugal, dat op springstoel stond actief lid te worden van de Europese Gemeenschap.
Het land was in verhouding met landen als Nederland, Duitsland, Franrijk en Engeland arm. Het was of de tijd hier
had stilgestaan. Mensen leefden in een haast oosterse mentaliteit van "als het vandaag niet hoeft, doen we het morgen wel".
Maar mede door de communicatie-vlucht van TV en andere media was wel tot iedere
Portugees doorgedrongen, dat Portugal armlastig was.
Zo uit het rijke Nedeland komend zou ik zeggen: De tijd had hier 50 jaar stil gestaan.
Het enthousiasme om in een verenigd Europa te mogen meeparticiperen
was al uitgegroeid tot een grote euforie.
Was ik net gevlucht uit een land wat al lang geen euforie meer kende om zo verkankerd rijk te zijn, nu zag ik de beginfase. Ik zag die beginfase, maar wist ook zeker dat het
hier nooit tot luxe zou leiden. Ik wist zeker, dat het tegendeel zou gebeuren.
Ik kon praten als Brugman, maar het was tegen dovemans oren.
De Europese Gemeenschap is een gemeen-schap in de ware zin des woords.
De Europese Gemeenschap is ontstaan uit de meest rijk verkankerde landen van Europa.
De Europese Gemeenschap zat met een afzetprobleem voor hun handelswaar komend uit de technologische revolutie zelf. De rijke landen
dreigden te stikken in hun producten, waardoor de economische groei -zo specifiek voor kanker- dreigde te stagneren.
Dat was een reden dat arme landen in dit proces dienden te worden meegezogen.
Maar dat betekende
wel dat zij als vanzelf een steeds grotere schuldenlast gingen opbouwen: Een schuldenlast als gevolg van een verhoogde import van technologische luxe.
Ten tweede werden de goedkopere arbeidskrachten uit deze landen
ingezet, zodat de concurrentie-positie ten opzichte van landen buiten Europa versterkt kon worden.
Het was louter een uitbuiten van de armere landen, die voor hun aandeel een aalmoes ontvingen.
Dat tenslotte de
invoering van een gelijke munt het besef van geld deed ontwaarden, was misschien wel de allerslimste zet van hen, die in de geest van leven de kanker zelve zijn.
Helaas, helaas!
Mijn stille wanhoop is inmiddels omgeslagen in berusting.
Ik leef bij de dag en probeer maar niet verder te kijken.
Het is het draaiboek van 20 jaar geleden, dat nu zo goed als afgewerkt is.
