Dertig jaar van mijn leven gaf ik aan wat heet
"het nobelste beroep ter wereld" te zijn: dokteren.
Het was geen vrije keus, maar diende - zoals dit in hogere kasten gebruikelijk is - als oudste zoon een familie-traditie hoog te houden.
Zelf had ik
geen woord in te brengen ook al zei ik graag timmerman te willen worden.
Was dit mijn kritisch kijken naar het mij gebodene als Universitair Onderwijs?
Waarschijnlijk is dit een te eenvoudig antwoord, maar mijn
afzetten tegen dit nobele beroep had zeker te maken met mijn vader, die met 20 uur werken per dag en 4 uur slaap nooit genoeg scheen te krijgen van dokteren en het steeds drukker kreeg.
Is het niet het meest ondankbare beroep ter wereld?
Is het geen water naar de zee dragen?
Maar goed! Ik had geen woord.
Grootvader Sieger Thomas Bok was een wereldberoemd wetenschapper en behalve dat hij
daarvoor "genobeld" werd met rector magnificus van een der oudste Universiteiten (Leiden) deed hij basaal onderzoek naar 's mensens uniciteit "denken".
Dat zijn "Werner von
Braun"-ontdekkingen door de wereld gebruikt werd om er een denkmachine van te maken, is wat het is en dat heeft hij - zeg ik nu - gelukkig niet meegemaakt.
Zo wilde mijn vader, die werelds een niet
onaanzienlijke functie had als arts/specialist en directeur van een groot ziekenhuis op zijn minst…
Ach!
Achteraf stond die doktersjas op mijn lijf geschreven.
Het was in mijn genen te vleze gemaakt en/of
geïncarneerd zonder dat ik daar zelf nog weet van had.
En misschien ook maar gelukkig, want mijn leven werd een ware hel.
Het werd een ware hel, waarvan ik nu - uitgedokterd - zeg: "Onze welvaart hebben wij
te danken aan ziekten èn… het medisch kartel doet er werkelijk alles aan om die economische groei erin te houden, totdat…
Totdat we er allemaal dood bij neervallen. Hier volgt een summier relaas, wetende dat het
ook voor U - lezer - leesbaar moet blijven.
Het 30-jarig "hellevuur branden", met als beloning…
Ach - lieve lezer - natuurlijk was het geen 40 jaar kommer en kwel in de
"open-gevangenis", die samenleving heet.
Gelukkig waren de pieken minstens zo groot als de dalen.
Als ik die dalen nu netjes zou laten wegpoetsen door hypnotherapie zou ik werkelijk de gelukigste mens
ter wereld zijn.
Ik mocht vele groten der aarde ontmoeten om mijn hiaat onwetendheid op te vullen en alleen al daarover zou ik boekwerken vol kunnen schrijven.
Ik kreeg vele hoge functies aangeboden, maar wees
ze alle af vanwege mijn onwetendheid waar ziekte zijn oorsprong vond.
Maar!
De keerzijde van de medaille was er ook en drukte waarlijk een groter stempel op mijn leven.
Die keerzijde heet : De leugen
die binnen het medisch kartel huist en waardoor ik U kan verhalen hoe U bewust of onbewust - dat laat ik in het midden - ziek gemaakt wordt om Uw behoefte om Uzelf staande te houden (koopzucht van luxe) te laten
groeien.
Die hele voettocht vond zijn oorsprong in een minderwaardigheidscomplex en vreemd genoeg…
Tot het moment dat ik moest leven met totale onwetendheid waar ziekte vandaan kwam, werd ik in de
samenleving voor "vol" aangezien en naarmate ik meer te weten kwam werd de algemene verkettering groter!
En… naarmate ik meer verketterd werd, werd mijn prikkel om nog dieper te graven in de spelonken van
ons zijn weer gestimuleerd. Het was als een viscieuse cirkel, die eindigde toen ik wist en toen was geneeskunde voor mij het meest onethische vak wat er bestond.
Zo studeerde ik behalve geneeskunde, biologie,
natuurwetenschappen, cultuurgeschiedenis, evolutieleer en kosmologie ook de Oude Oosterse Wijsheid van weleer.
De jaren levend in eenzaamheid om dit alles te linken deed mij uiteindelijk gelijk mijn
grootvader cyberneticus worden en hier volgt dan mijn bizarre voettocht.
In 1963 begon mijn studie medicijnen.
Na gewend te zijn aan de vrijheid van het studentenleven met zijn bachanalen van bier, verliep mijn
studie vlekkeloos tot aan mijn doctoraal examen.
Twee keer zakte ik voor een vak wat mijn bijzondere belangstelling had : fysiologie. Dit niet begrijpend ging ik op zoek en de hoogleraar in kwestie bleek
weggepromoveerd te zijn uit Leiden na een aanvaring met mijn grootvader.
Welk een kleinzieligheid, die mij een jaar kostte.
Verder verliep mijn studie vlekkeloos en in 1970 begon mijn vervolgopleiding chirurgie
in Deventer.
Voor zo'n opleiding -"kwaliteitscontrole"- wordt eens in de drie jaar een doorlichting gedaan door Hoge Heren en om indruk te maken werd kleinzoon van professor S.T. Bok aangewezen. Ik werd
geïnstrueerd wat te zeggen en het feest werd compleet met het op zicht bestellen van vakliteratuur in een eerst lege bibliotheek.
Naast de "haast gebruikelijke opleidingskrlacht" dat opleiders nauwelijks
tijd hadden voor hun slaven (zeker in kleine ziekenhuizen) deed dit de deur dicht.
Gevolg van deze hoge visite : Bok was uitgekotst.
Met enig geluk (zonder geluk en kruiwagens vaart niemand wel) kon ik mijn
opleiding voortzetten in Maastricht - een toekomstige Universiteit. De hoogleraar Chirurgie met de bijnaam "de Paus" voerde een keihard bewind en mijn klachten over Deventer verbleekten totaal. Van het hele
boekwerkje van eisen t.a.v. de opleiding deugde er geeneen en de onvrede van de superslaven aldaar werd te pas en te onpas onderdrukt door één van ons op straat te zetten.
Dat ik niet zo'n uitverkorenen van de Paus
werd snap ik niet, maar het was een collega! Het zieknhuis sprak er schande van en zo kwamen de fraaiste verhalen boven.
Nu had ik eens van mijn vader gehoord over de Staatscourant als zijnde een blad waar
staatsaangelegenheden, maar ook misstanden door burgers gemeld konden worden. Dus belde ik de Hoge Heren van de KNMG met de eis tot een spoedonderzoek met het mes achter de hand : "publiceren in de
Staatscourant".
U zult het niet geloven! Mensen die normaal nooit tijd hebben ook al zou de dag 48 uur duren, stonden en commitée binnen een week op de stoep.
De medische Paus werd uit z'n ambt ontslagen,
maar zin om in dit mekka verder te gaan was er niet meer. En wederom (geluk is met de domme) kreeg ik een plekje in mijn oude Universiteitsstad Groningen, dat destijds zeker niet slecht aangeschreven stond.
Ik viel
werkelijk van het ene uiterste in het andere. Werden de vorige ziekenhuizen gekleurd door "loslopend wild", hier gold een keihard kastensysteem met een ladder van ongeveer 10 treden. Dat de onderste treden
door het aantal jaren opleiding der assistenten werden bezet is overbodig te verhalen.
Al vroeg werd mij duidelijk gemaakt dat er in die getraptheid maar een wet gold : "Likken naar boven en trappen naar
beneden". Met de beste wil van de wereld : "Het lukte me niet".
Ik draaide mee in het systeem van ± 90 uur per week werken, maar ik hoorde er niet bij. Ik was en bleef een outcast.
Van afstand
kijkend waar ik mee bezig was kwamen de beelden van mijn workoholic vader terug en zag mijzelf al eenzelfde weg opgaan.
Wat is dokteren meer dan truckjes leren om iets te bestrijden waar we de ware oorsprong niet
van kennen?
Langzaam maar zeker ging ik mij irriteren aan boute uitspraken als : dit of dat is irreversibel, terwijl de ware oorzaak van dit irreversibel zijn totaal onbekend was.
Terwijl mijn collegae in
spé met het klimmen op de "status"-ladder steeds zelfverzekerder en arroganter schenen te worden, werd ik steeds onzekerder. Ik werd - denkend aan de toekomst - steeds banger om verantwoording te moeten dragen
voor anderen, terwijl ik niets wist over de oorsprong van ziekte.
Mijn kennis leidde hierin tot machteloosheid, terwijl anderen er machtsgevoeldoor kregen.
En zo begon ik - gedreven door die angst van
onwetendheid - met een biologiestudie over ééncellige organismen en stroopte litteratuur en wereldse onderzoekers af naar het willen weten van iets dat een label "onhandelbaar zonder weten" had gekregen.
Iedere vrije seconde werd eraan opgeofferd en versterkte daar mijn outcast zijn alleen maar mee.
Ruim 3½ jaar duurde mijn zoektocht naar de z.g.n. irreversibele shock : een zeer grillig en luguber ziektebeeld dat
veelal jong volwassene trauma-patiënten trof.
En toen - als een soort brainwave - vielen alle puzzelstukjes van veelal grote tenestrijdigheden in elkaar! Alles - maar dan ook alles - wees erop dat het gewoon niet
anders kon dan waar zijn!
Ik trok de stoute schoenen aan en stapte naar de hoogste trede op de ladder en vertelde mijn relaas. Al bij de introductie werd me te kennen gegeven dat ik aan hoogmoedswaanzin leed en ik
kon vertrekken.
Maar ik wist het zeker en de implicaties wetende van dit basisonderzoek van cellen stapte ik naar de hoogste trede in de neurochirurgie en grootheid op het gebied van traumatisch hersen-oedeem. Er
volgde een heftige discussie over de verschillen van lichaamscellen en hersencellen, die uiteindelijk leidde tot : Ik kreeg de benefit of doubt, inhoudend : a) 10 proefdieren, b) proefdierlabaratorium + personeel, c)
knohow van experimenteel onderzoek naar irreversibele hersenshock.
Voor dit aanbod diende ik toestemming te hebben van de chirurgische hoogste ladder en… Dat is - daar was ik inmiddels wel achter - politiek op hoog
niveau.
Wat te doen?
Met zweet in mijn schoenen ging ik weer naar mijn hoogleraar en vertelde hem mijn plan : "Indien ik binnen één week geen ja-woord krijg zal ik dit weigeren van fundamenteel onderzoek
bij de Rector Magnificus, KNMG en Staatscourant aanhangig maken!" En… precies een week later kreeg ik per telefoon te horen, dat ik aan de slag kon.
Resultaat : -Eén proefdier overleed door technische fout;
-één proefdier werd opgeofferd voor nevenonderzoek; -acht proefdieren resultaat goed (2) en zeer goed (6). Conclusie staf : Onderzoek te klein voor significanten onderzoek.
Het zou twee jaar duren, voordat…
Ik
was te gast bij de World President of Anaestesia in Pittsburg en enthousiast over mijn visie t.a.v. celvoeding en zijn regulatie werd ik meegenomen naar zijn wereldcongres Intensive Care in Brazilië en…
Als
aasgieren op een vette prooi kon ik uitzoeken waar ik dit hoogste significante onderzoek wilde publiceren.
Welk een vreemde wereld!
Inmiddels was ik Chirurg in een klein ziekenhuis (gelukkig geen opleiding) en
de experimenten waren velen.
Ik was eigen baas en mijn "Godfather uit Amerika" verzekerde de directeur : "Hij weet wat hij doet en laat hem zijn gang gaan".
Toen op een dag gebeurde iets dat geen weldenkend mens zal geloven.
Er was een patiënt opgenomen die in de Universiteitskliniek Nijmegen te horen had gekregen : "Je tweede been moet er door aderverkalking ook
aan geloven".
Hoe de volks-tamtam werkt weet ik niet, maar hij had gehoord…
Dit was mijn kans!
Ik nodigde een wereldberoemd anesthesist uit, die naam en faam had verworven met zuurstofmetingen op
celstofniveau.
Mijn vraag was klaar : "Wilt U mijn experiment (nieuwe bloedvaten maken in 12 minuten) bijwonen en… controleren?" En zo geschiedde wat ik al eerder had gezien.
Wat was de reactie?
"Ich habe ein Wunder gesehen und will die nicht wieder sehen! Je tast de eer van de medische wetenschap aan!"
Ik had al veel meegemaakt, maar dit was mijn doodslag! Enkele weken daarna had ik een
hernia, werd geopereerd met onvoorziene complicaties en dit was het einde van mijn "Edelslagers-beroep".
Nu - een twintigtal jaren later - kan ik U met zekerheid zeggen, dat welvaart louter bestaat op
basis van ziekte.
Het is niet alleen de Medisch Maffia die zich dit ter dege bewust is, maar tevens de wapenindustrie maakt gouden tijden door.
Hoe afhankelijker de mens wordt voor allerhande technologische
foefjes en verdedigingsmechanismen des te groter wordt de welvaart, die louter draait op "Geld moet rollen".
Nu - een twintigtal jaren later ben ik nog steeds blij dat ik toen besloot deze verziekende witte
jas aan de wilgen te hangen.
De leugen die regeert is wereldwijd nog nooit zo groot gegroeid.
