In India alleen al sterven
er jaarlijks minstens 50.000 mensen aan slangebeten, tijgers en ratten-infecties.
Men hoort daar weinig van in het Westen, want er wordt geen ophef over gemaakt.
Sterker nog!
Deze dieren worden zelfs vereerd in
het weten dat zij een onmisbare schakel vormen in - wat wij noemen - de natuurlijke symbiose van het leven.
Zij zijn onderdeel van de Creatie van "Al wat Is" en gepersonificieerd in de grote macht van
"Allah".Haast dagelijks worden wij hedentendage geconfronteerd met suicidale aanslagen van Moslim-extremisten. Zij offeren zich aan Allah om hem te dienen in een strijd tegen het imperialistische Westen.
Zij offeren zich op in een strijd, die wij niet begrijpen, omdat het Christendom met zijn mensen-God geen enkel respect meer heeft voor "Al wat Is".
De Oosterlingen offeren zich op voor die Al-God, die hen
liet weten dat lijden onderdeel is van het menszijn en… dat zij door dit lijden te belijden in lichaam en geest hun ware God respecteren en dienen.
Evolutie-technisch bezien is zo'n voorzegging van "Oosterse
Wijzen" niet zo verwonderlijk daar de mens - als laatste schakel in dit evolutieproces - de sterkste is en daarmee iets mist wat andere levensvormen wel hebben om in symbiose met de natuur te leven :
"het leven van en voor elkaar".
Zonder deze lijdensweg zou de mensheid daarmee uitgroeien tot een mensenplaag, daar alle leven in overvloed wordt aangemaakt.
Zo wij Westerlingen al een God dienen is
het louter in de geest van leven en de Kerk spreekt derhalve ook van "belijdenis" en voor het merendeel wordt die Gods-verering dan ook nog louter op Zondag gedaan als een soort sociale "must".
Dáár en dáár alleen ligt het essentiele verschil tussen het Islamitisch fundamentalisme en het Christen-fundamentalisme.
Behalve dat wij alles wat lichamelijk en geestelijk lijden heet te
vuur en te zwaard bestrijden - medisch met de Eed van Hippocrates in de hand [het leven van de mens is heilig!] - en daarmee dreigen uit te groeien tot een menseplaag, moorden we alles en iedereen uit die ons leven
bedreigt of kan bedreigen.
We beseffen daarmee niet of nauwelijks meer, dat we daarmee het lijden versterken en nu zelfs dit lijden verplaatsen naar "Het Al wat Is" buiten ons : de natuur!
Het aardse
leven als geheel - waar de Oosterling nog zo'n heilig respect voor heeft en zichzelf slechts als een schakeltje ziet in dit grote geheel - is door ons Westelingen uitgegroeid tot "mensenrecht".
In mijn
jarenlange zoektocht naar allerhande levensessenties, alsmede het instituut geloof en zijn - naar nu blijkt - waterdichte profetieën, heeft het mij altijd verbaasd dat oude culturen zo vasthouden aan oude tradities en
geloofsovertuigingen.
Zij gaan dan wel mee in allerhande technologische ontwikkelingen, maar fundamenteel blijven zij trouw aan oude leefregels. Het lijkt onwrikbaar vast te liggen in hun genen, terwijl iedere nieuwe
cultuur duidelijke veranderingen laat zien.
Ik laat hier helemaal in het midden of die veranderingen de naam "evolutie" of "revolutie" waardig is, maar een ding weet ik zeker : onze technologische
"revolutie" is een uit nood geboren "evolutie" als gevolg van onze individuele achteruitgang. Terecht kunt U tegenwerpen, dat wij wel onze leeftijd - ook als voorzegd - verdubbelden, maar
desalniettemin houd ik vast aan deze stellingname.
Maar bevreemdend is wel dat oude culturen net deze "spirit" van verandering missen.
Is dit te vergelijken met ouders en kinderen, waar de nieuwe
generatie anders naar het leven kijkt?
Is er een moment in ons leven dat die aanpassing aan veranderingen stopt?
Zou dit te maken kunnen hebben met de zgn. "midlife-crisis", die in de volksmondgezegde
rond de 40 jaar ligt?
Elders beschreef ik hoe dit getal 40 zeker niet toevallig ontstaan is, daar de mens bezien als zoogdier - waarvan biologisch bekend is dat de gemiddelde leeftijd altijd 52 x de zwangerschapsduur
bedraagt - 40 jaar onze gemiddelde leeftijd is in deze "natuurlijke symbiose".
Vroeger werd ooit gezegd, dat deze midlife crisis de ommekeer inluidde naar een fase van berusting en acceptatie.
Met name
oude sagen en legendes van de indianen en andere stammen hebben het altijd over "oude wijzen", die een grote invloed hadden op de stam als het ging om rechtspraak en/of algemene levensvraagstukken.
Zij
namen een centrale rol in in het leven van zo'n gemeenschap zonder ook maar enige vorm van uiterlijke machtte hebben.
Wat opvalt is dat zij zo de nadruk legden op "verering van voorvaderen", terwijl wij
materialisten zulk een grote waarde hechten aan antiek.
Is dit alles een evolutie-voorspelbare weg?
Ik kijk in de wereld van vandaag en zij die hierin als leiders worden opgeworpen, zijn alle de 40 al gepasseerd.
Maar van enige vorm van berusting of wijsheid is weinig meer te bemerken.
Misschien is het enige wat zij ons laten zien "hun drang naar stabiliteit en zekerheid" en niet te vergeten "individuele
macht".
Is dat inherent aan de groeiende "veryanging ", die het evolutie-proces zelf ook kleurt?
Zo zijn er vele gissingen, die zeker niet bewezen zijn, alhoewel er over de verdubbeling van de
individuele leeftijd als "natuurlijke evolutie" zeker nog veel te verhalen valt.
Ik laat dit alhier nog een vraagteken met het stellen dat dit maar zeer ten dele het gevolg is van onze kennis en
technologische re- of evolutie, omdat ik hiermee te ver afdwaal van het onderwerp.
Een ding is duidelijk.
Oude culturen evolueren niet mee met nieuwe culturen.
Dit betekent, nu wij uitgegroeid zijn tot een
wereldgemeenschap, de volksgezegde opgaat "Twee geloven op een kussen daar zit de duivel tussen".
Dit is de strijd die zich nu langzaam maar zeker steeds duidelijker aftekent en voorzegd als zijnde
de Heilige Oorlog tussen Oost en West.
Het zou de laatste oorlog worden, die het lot van de mensheid zou bezegelen.
Maar…
Was er niet ook voorzegd dat wij nog een fase van rust en vredigheid op deze
planeet zouden beleven : het hervinden van het Paradijs?
Het geloof…
Het geloof met zijn duizend en één tegenstrijdigheden.
Onze Oosterburen, die het menselijk lijden als onderdeel van hun dagelijks leven
hebben geïncorporeerd.
Wij Westerlingen die met een fanatisme zonder weerga 2000 jaar oorlog hebben gevoerd voor "Het kruis des doods".
De Bijbel die ons naliet dat we zouden eindigen in
een Hellevuur en dat Uranus ons voorland is.
Pas toen ik inzage kreeg in het kosmisch spel van oneindig beleven en hoe de mens daar onwetend van alles zo'n essentiele taak in te vervullen had, kwam ijzig langzaam het
beeld van dit voorzegde 1000 jarig vredesrijk naar boven.
Lagen het lam en de leeuw niet rustig en vredig naast elkaar?
Dan hebben we het over het rust- en vrede-hoven, die naast de Kerk liggen.
Kon dit
betekenen dat deze vredigheid metaforisch bedoeld was als een vredigheid van Moeder Aarde, die de "struggle for life" heeft losgelaten of "geopenbaard"?
Dit alles tezamen met de voorspellingen van
de Maya's, kan het niet anders dan dat de kosmische wave van electromagnetische energie, die ooit het leven gaf binnenkort het leven zal nemen.
Deze kosmische waves van electromagnetische energie zijn sterretijd
gebonden en dit zou voor mij betekenen, dat de Uranus-oorlog tussen Oost en West Moeder Aarde als het ware weer oplaadt nu haar eigen electromagnetische energie te laag is om weerstand te bieden tegen de fusie-krachten
van materie zonder deze electromagnetische energie.
Zo'n golf van electromagnetische energie vindt haar hoogtepunt bij de omslag der sterretijden en groeit gedurende een sterretijd-cyclus van 12
sterretijden naar steeds grotere hoogte en… diepte in het midden der cycli.
Dit zou betekenen dat voor astrologen en astronomen omstreeks het jaar 3012 een totale collaps van dit deel van het Universum een feit is.
Het zijn nog invullingen en/of gissingen en hoop een specialist op dit gebied te kunnen verwelkomen, die ons licht geeft in dit nog magisch gebeuren of een kritische onderbouwde noot plaatst bij de al zo vele
"aanwijzingen over het naderend einde".
Moge dit voor hen een uitnodiging zijn in het ontrafelen van deze voorzegde tegenstrijdigheid.
