Naarmate de kennis van de wereld buiten ons groeide, groeide tevens het aantal symbolen, die dienden ter informatie voor het nageslacht.
Uit die symbolen ontstond het woord, dat zoals Bijbels verhaald tot het einde der dagen zijn zuiverheid zou behouden.
Dit gegevene staat er zeker niet voor niets, want...
Inmiddels was het die eerste wetenschappers meer dan duidelijk geworden, dat ons evolutieproces verre van gelijkmatig verliep, doch kosmisch werd gestuurd door sterretijden. Het waren cyclische veranderingen, die identiek waren aan de jaarcycli van 12 maanden : aeonen genaamd.
Ik laat hier even buiten beschouwing hoe en waarom die jaarcycli aards én kosmisch van 48 in 52 weken [Maya's van 12 naar 13 baktums] veranderde.
Ik laat hier tevens buiten beschouwing hoe deze kosmische jaren met grotere evolutiesprongen van ± 24000 jaar [12 aionen]ontstonden als gevolg van "Melkweg-problemen".
Ik laat tevens buiten beschouwing hoe deze veel grotere jaarcycli weer gestuurd werden door nog "een groter rad van avontuur" en waaruit men tenslotte louter door "watchen" de kosmische klok in kaart kon brengen.

Dat wij daar de klok met secondewijzer, minutenwijzer en uurwijzer aan overhielden is louter een leuke bijkomstigheid.

Dit maakt het verhaal onnodig ingewikkeld en gaat ver voorbij aan de essentie van de aeonische verbastaarding van het woord en Bijbels opgetekend als Babylonische [lees : babbelaionische] spraakverwarring.

Iedere eindfase van zo'n sterretijd als zijnde weer identiek aan alle maancycli in één jaar wordt gekenmerkt door een fase van verval en uitte zich bij de alle levensvormen in een episodische stilstand, maar bij de mens in een voorspelbare lijdenscyclus van ziekten en oorlogen.
De oorzaak van dit lijden is het menselijk denken als zijnde zoeken naar stabiliteit, die niet is.
Deze cyclus begon volkomen identiek aan de maancyclus van groei > bloei > regressie > stilstand /dood na de periode van bloei in een cultuur en bij ons bekend als "De Gouden Eeuw". [zie ook catagorie "Ziekte"].

Is dit alles niet onvoorstelbaar voorstelbaar?

De voorlaatste fase in deze vervalcyclus noemde men de fase van de omkering en/of verachtingscyclus en kenmerkt zich in die heersende cultuur als een fase van verkankering van de samenleving.

De laatste fase was de aid- of aids-fase en kenmerkt behalve in de verzorzorgingsstaat tevens door - wat Steiner noemt - een excarnatiefase, waarin de mens - gelijk wij een testament maken - de verworven kennis [testamentair vaak macht = kennis = geld] opschrijven voor het nageslacht.

Maar dit niet alleen!
Ook de grondbetekenis van het woord lijdde aan die omkering en/of verachting!
Ook de symbolen leden en lijden nog steeds aan die omkering!
Onze hele belevingswereld keerde zich om, gelijk een dyslectisch kind de woorden letterlijk omkeert.
Zelfs onze rechtshandigheid keerde zich om ten teken dat onze overlevingsdrift denken wel degelijk aan dit vervalproces leed.

De voorbeelden hiervan zijn duizenden, waaruit ik er één voor de grap zal noemen.
Minachten is nu vernederen, terwijl het oorspronkelijk betekende "de min [= yin,= de vrouw] achten".

Zo werd ons in dit "aeonisch testament" van de excarnatie-fase alles in spiegelbeeld nagelaten en daarop bouwde de nieuwe generatie [= cultuur] verder.
Wederom een cyclus van "alle elkaars gelijke", want ook wij worden zo van generatie op generatie spiegelbeeldig voorgelicht en weten niet beter.
Dit gold met name ook voor de sprookjes en legendes uit het Oosten, waar op catagorie "religies" het eerste leuke voorbeeld van Chi prijkt als zijnde een inzending van een van de lezers.
Een typisch voorbeeld van deze omkeringsfase is ook dat de dood ineens niet meer eindig is en veranderde in een zeker weten over het "hiernamaals".
Ook dit woord is zo zuiver als het maar is, want inderdaad kwam er daarna nogmaals een nieuwe cultuur.
Een ander prachtig voorbeeld is de "Liefde", die opeens om de hoek komt kijken en in de oudheid het "Taoisme" naliet uit een overeenkomstige periode.
Zo kunt U zelf voorbeelden te over vinden, want alles -werkelijk alles- keert zich  in deze identieke fase om.

Tenslotte - mijn excuses voor de lange inleiding - geef ik U enkele voorbeelden van zeer oude levenssymbolen, die alle in ons geheugen staan in de spiegel van dit Oude Weten en waar we om die redenen nooit meer aan twijfelen.

1. Iedereen kent het dokters-esculaap.

Het is de staf met de opklimmende slang en werelds bekend als de regentenstaf met de slang der wijsheid.
Dit was vroeger het symbool voor de heersende mens met de gifslang, die denken heet en ons ons lijden bezorgde.

2. Iedereen kent de G- en de C-sleutel in de muziek.

Ook hier is iets behoorlijk fout gegaan.
Ten eerste was de G-sleutel het symbool van de weg die de aarde na geboorte uit de zon zou doorlopen en door zijn afnemende snelheid in de kosmos steeds een lager toontje ging zingen. Het is als men een touwtje heel snel omdraait, waardoor er geluid uitkomt. De notenbalk van 7 tonen stond voor de grote kosmische evolutiesprongen en zo kent onze piano nog steeds 52 noten in 6 octaven.
Ten tweede kennen we de C-sleutel met twee van die vreemde stipjes rechts boven de C. Ook dit is een overlevering van de Oude weetheid en verhaalt ons over het aardse leven. De C zelf is de laatste winding van de G-sleutel als zijnde de levensfase op aarde in de laatste fase van de uitdijing.
Het is de fase dat de aarde in een cirkelgang om de zon draait en niet terugvalt op de zon door het levensmagnetisme onder haar atmosferische dekmantel.
De : symboliseert daarin het einde van die levensfase, waarna de cirkelgang om de zon nog even voortgaat. Dit is de Bijbelse voorzegging van het 1000 jarig vredesrijk, waarover elders meer.

3. De Davidsster

Ook  dit symbool - bekend geworden als het jodensymbool - was een oud symbool uit deze Sanskriet-tijd.
Het is een samensmelting van twee oude symbolen van yin en yang of vrouwelijk en manlijk en waarin de driehoek met de punt naar boven het manlijk vertegenwoordigde als zijnde een groei van materialisme naar "spiritualisme".
De driehoek met de punt naar beneden was het symbool voor het vrouwelijke, die een omgekeerde weg zou bewandelen.
Dat was ook de reden dat de "dragers van het geloof" door de tijden heen altijd werd opgedragen aan de man (de geestelijken) en niet aan de vrouw.

4. Het kruis des doods.

Het is op zich natuurlijk waanzinnig dat de wereld door het Christendom [woordelijk betekend "het gekruisigde mensdom"] een wereldreligie moest worden met als symbool het kruis des doods. Dit is niet zo belachelijk als men weet dat het het einde moest aankondigen, maar wel lachwekkend hoe de hele wereld achter dit geheiligde kruis aanrent en ook nog een kruisje slaat.
Ook dit symbool is ontstaan uit 2 symbolen uit de oudheid.
De opstijgende lijn I is het teken voor het leven als "in het leven staan".
De horizontale lijn — is  het teken voor stilstand of dood .
Beide tezamen is het teken voor het intreden van de dood, waarna het materiele lichaam nog langzaam tot stof moet vergaan.

5. Onze onmisbaar geworden klok om bij de tijd te blijven.