Dertig jaar van mijn leven was een obcessief
zoeken naar de zin van het leven
Dertig jaar van mijn leven was een innerlijke onrust, welke zo tekenend is voor deze tijd.
Dertig jaar van mijn leven gaf ik aan een medisch onderzoek naar de zin van ons lijden.
Het was een onbehagen dat diep van binnen zat en erflast of zielepijn en/of genetisch verval heet.
Dertig jaar van mijn leven werd mede getekend door een weerkerend onbehagen dat de vrouw geen vrouw meer is.
Dertig jaar van mijn leven was de kern van het medische onderzoek omtrent een enzym dat in zeer hoge dosis in de placenta te vinden is en de bakermat voor progenituur en of het voortbestaan van leven.
Het is dan ook niet voor niets dat dit placentar enzym moederkoek heet. Het vormt de bakermat van leven.
Het is de bakermat van leven en voortleven van ieder mens en iedere cel in ons lichaam. Het is de bakermat
van leven en voortleven van ieder zoogdier en iedere zoogdiercel.
Het is ook zeker niet voor niets dat er ooit de naam placenta aan werd gegeven hetgeen betekent "Ik behaag".
Het
vertegenwoordigt het vrouwelijk yin, het dienende en/of de overgave van de nacht.
Het is gelijk we energie opdoen in de nacht ook het energiegevende voor iedere cel.
Het bleek bij onderzoek, dat het bepaald niet
voor niets was dat een zoogdiermoeder na de bevalling de placenta opeet voor een goed moederschap en een 'Ik behaag' te blijven voor het opgroeiend jong: het nieuwe leven.
Er is een gezegde jong geleerd oud gedaan
en het is dan ook niet voor niets dat wij mensen progressief in onbehagen zijn gevallen door deze misstap van de vrouw.
Ten eerste vermande ze door dit verachten en ooit opgetekend als zijnde de zondeval. Ten tweede
miste het pasgeboren en nog zo kwetsbare jong de "Ik behaag liefde" van de moeder al vanaf de eerste dag.
Dat de vrouw ooit wel deze "levenselicter" opat is antropologisch onomstotelijk bewezen.
Maar er is meer, veel meer !
Behalve dat de mensheid in het algemeen in onbehagen is gevallen, hetwelk zich tekent als innerlijke of uiterlijke onrust, is het verachten van de moederkoek de bakermat voor de
machtstrijd tussen de man en de daardoor vermande vrouw.
Dit werd ooit beschreven als groei naar gelijkheid.
Behalve dat dit bij de vrouw leidde tot een progressief pijnlijke bevalling, teruglopen van de
borstvoeding, postnatale depressie en tenslotte infertiliteit, leidde het voor de mensheid als geheel tot een onbehagen die ziekte heet.
Ik laat nu nog achterwege de ziekten van de pasgeborenen als zijnde neonatale
icterus, suikerziekte, nieraandoeningen, longziekten en wiegedood.
Dit is slechts het topje van de ijsberg en krijgt later aandacht.
De bakermat van ziekte is de verachting van de moeder voor de
moederkoek of placenta.
U gelooft het misschien niet of wilt het niet geloven, omdat U 'mevrouw' zich zo'n goede moeder voelt.
Maar helaas is dit de schijn die bedriegt.
De
bakermat van ziekte is het verval in menselijk onbehagen, waarvoor de gezegde opgaat "vele kleintjes maken één grote".
De uit dit onbehagen voortkomende onrust is primair een willen beheersen
van die innerlijke onrust en secundair een willen beheersen van de buitenwereld.
De macht die de mens zich zo graag toeëigent is recht evenredig met het innerlijke onbehagen en/of onevenwichtigheid en ooit
opgetekend alszijnde een groei naar broeders vechten tegen broeders. Dat is ook de reden dat de Bijbel slechts in het manlijke spreekt.
De wetten en leefregels waar wij onszelf in verstrikt hebben, zijn eveneens een
uiting van dit innerlijk onbehagen.
De oorlogen tenslotte zijn een explosie van die niet meer te beheersen onrust.
Alle bedenksels - hoe knap ook gevonden - als overlevingselicters voor dit groeiend
onbehagen en verval van levensvitaliteit, zijn allemaal terug te voeren op deze ene miniscule misstap.
Geen enkele uitgezonderd.
Het zich ontwikkelende denken dat zo uniek is voor de mens, doch
waarvan men tevens zegt : "Denken is vijandsbeelden creëren" , vond zijn bakermat in dit onbehagen.
Dit werd nagelaten als zijnde Eva die Adam aanzette tot het eten van de boom der wijsheid.
Het is ooit allemaal tot in de perfectie geweten, doch wel op een moment dat het kwaad al was geschied.
Zij die dit ooit geweten hebben konden zich nog slechts verbazen over deze- naar bleek-
natuurlijke ontwikkeling.
Ook daarover later meer, doch laat mij eerst in vogelvlucht terugkeren naar het medisch onderzoek ten aanzien van de moederkoek, waarvan in iedere cel nog restanten te vinden zijn.
Ik
kan daar kort over zijn daar alles reeds elders beschreven is in boeken, vertellingen en medische tijdschriften, waarvan U de referenties aan het slot vindt.
De voettocht door het labyrinth van ziekte.
Het begon
allemaal rond 1975 met een onderzoek naar celvoeding in relatie met een vaak onbehandelbare traumatische shock, die de naam kreeg van irreversibel te zijn.
Dit onderzoek bracht aan het licht dat de zuurgraad
veranderingen van het milieu interieur (ph-daling) het voedingsenzym als zijnde een fragmentarisch onderdeel van de placenta aantastte en onwerkzaam maakte (1).
Er volgde vele onderzoekingen, waaronder behandeling van hersenletsel (2)
"Zo groot zo klein" - kan ik nu reeds zeggen - is de zuurgraad verandering van het mileu exterieur eveneens bedreigend voor
het leven op aarde (de zure regen).
Het is ook deze zuurgraad-verandering (bijv. door roken), die vroeggeboortes induceert (3).
Tevens bleek stress - een uitstoot van het hormooncomplex corticosteroiden (4) - de
enzymwerking negatief te beïnvloeden en wordt daarmee terecht gezien als een inductor voor ziekte.
Nu zullen voorstanders voor een algemeen rookverbod misschien blij zijn, maar zoals iedere medaille twee kanten
heeft zo is het ook met roken.
Roken onderdrukt de innerlijke onrust en de anti-rookcampagne leidt in het gunstigste geval tot een workoholic onrust en in het ongunstigste geval tot oorlog.
Het is niet voor
niets dat de Indianen de vredespijp rookten ook al betrof het hier cocaïne of heroïne.
Al onze vreemde doe-drang is direct gerelateerd aan het onbehagen diep van binnen.
Het leidt tot een versterking van het
machtsgevoel (heersen / beheersen) van de buitenwereld als compensatie voor die onrust.
Het is een uiting van minderwaardig zijn dat met een meerderwaardigcomplex wordt afgedekt.
Het is aan U om een keuze te bepalen.
Het is aan U om een keuze te bepalen, omdat wij allemaal en niemand uitgezonderd lijden aan een onvoorstelbare chaos diep van binnen.
Men kan dit zichtbaar maken door middel
van electro-acupunctuur metingen en is onder andere om die redenen een niet geaccepteerde onderzoekmethode.
We willen deze aftakeling namelijk zo lang mogelijk geheim houden en blijven vasthouden aan de idee goed
bezig te zijn of zelfs gezond.
Een tweede markant punt uit dit gehele onderzoek naar de levenselicter moederkoek was, dat de vrouw tijdens de zwangerschap - als gevolg van de placenta - ± 10% meer
levenenergie had.
Het is het gevolg van het feit dat dit moederkoek-enzym na het jonge leven met dit elicter had overgoten in de moederlijke bloedbaan kwam.
Het laat zich raden waarvoor dit goed was.
Ware dit niet het geval geweest dan had de moeder bij zo'n snel groeiende "tumor" gelijk kanker totaal uitgemergeld.
Maar hierover later meer.
Toen de vreemdlichaam
reactie als zijn een afstoting en bekend vanwege orgaantranplantatie een andere bleek dan men aanneemt, bleek het mogelijk door middel van embryonale placenta + cellen deze vitaliteits verhoging te stimuleren (5).
Maar toen bleek tevens mogelijk de progressieve postnatale problematiek bij moeder en kind met placenta te behandelen (6).
In de tussentijd ging het onderzoek naar het ontstaan van kanker waarin een overdosis
placenta-enzym aanwezig bleek, onverdroten voort ( 7,8 ) en werd uiteindelijk van zijn geheimzinnig imago ontdaan.
Het bleek een interne recycling van afval te zijn als ultimate overlevinsdrift, gelijk wij in onze
verkankerde samenleving uit pure noodzaak zijn gaan recyclen (9, 10 kanker- en genenboekje).
Dat ook dit alles ooit tot in de perfectie geweten is ligt verborgen in het woord research als zijnde heronderzoeken.
Over onze vreemde drang alles te willen heronderzoeken wat ooit tot in de finesses geweten is gaat een der boeken, zodat ik dit hier laat liggen (11, zelfopofferende mens) en meerdere verhalen op internet (12, 13,
14).
Tenslotte bleek iemands karakter in nauwe relatie te staan met de onbalanzen, onrust en/of onbehagen van de organen en zijn oorsprong te vinden in de grijze stof van de denkhersenen (8, 9).
Dit brengt mij uiteindelijk naar de kern van ons lijden met als basisoorzaak de eerder genoemde verachting van de vrouw om de placenta op te eten.
Ooit werd als onderdeel van de oude weetheid ons lichaam
geschetst als hebbende een orgaanklok.
Dat wil zeggen dat alle organen in ons lichaam gedurende een etmaal een episode van maximale en een episode van minimale werking heeft.
Met andere woorden : gelijk wij
eb en vloed kennen, zo is dit exact bepaald voor orgaanactiviteit.
Dit ritme bepaalt ons leven, dat zich aanvankelijk als zijnde dag-mensen deed zijn.
De dag is om te werken en de nacht is enerzijds om energie
op te doen voor de volgende dag, doch tevens om het lichaam te reinigen.
Dat dit natuurlijke ritme al totaal in de war is, is meer dan duidelijk.
De electro-acupunctuur metingen tonen
dan ook niet voor niets een onvoorstelbare chaos, waar iedere vorm van dag-nacht ritme totaal verloren lijkt te zijn.
Naar aanleiding hiervan kom ik terug op de relatie placenta en ziekte-ontstaan.
1. De bevalling tekent zich door onder andere een loslating van de placenta, die de moeder negen maanden 10% meer energie gaf.
Daardoor kon de vrucht groeien.
2. Het was de voedingselicter voor moeder en kind.
Als deze extra energie opeens wegvalt zal dit een acute daling bewerkstelligen van energie.
Er ontstaat dus een - zij het - minimale shocktoestand van alle organen.
Het is een acute "depressie" van energie en deze depressie is des te uitgesprokener/ gevoeliger voor het orgaan dat reeds marginaal
gevoed wordt.
Dit geldt vanzelfsprekend ook voor de moeder zelf
Het huilen in het kraambed is al de doodnormaalste zaak van de wereld, maar natuurlijk zeker niet normaal.
Ook voor het kind dat de eerste tijd
optimaal gevoed moet worden, geldt deze acute energiedaling: een energiedaling die ooit natuurlijk werd opgevangen door de extra voedingselicter in de moedermelk.
Het laat zich raden dat deze mini-afwijkingen van
generatie op generatie steeds grotere vormen aanneemt.
De afwijkingen beschreven als onbalanzen zijn momenteel zo groot, dat het bij het pasgeboren kind tot zichtbare orgaanafwijkingen leidt.
Die
afwijkingen lijken in alles exact op die zo complexe orgaan-shock bij volwassenen, alwaar mijn medische onderzoek ooit mee begon.
Sommige ziektebeelden ervan kregen zelfs eenzelfde naam toebedeeld (pulmonary
distress en juvenile pulmonary distress [2])
Vroeger was die chaos diep van binnen zeker niet zo groot en leidde deze minishock nog slechts tot miniscule orgaanafwijkingen die - zoals vermeld - met karakter te
maken hebben.
Ook de progressie van die chaos kon electro-acupuncturistisch bij erfelijkheidsonderzoek worden aangetoond.
Of zich uit deze gegevens ooit de astrologie als karakterbeschrijving heeft ontwikkeld
weet ik niet doch zo dit het geval is is dit zeer ten dele het geval. Het is echter wel opmerkelijk dat het uur van de geboorte hierin van grote invloed is.
Over de uiteindelijke zin van ons lijden en de ware
reden dat de vrouw nog niet zo stom is als ze in dit verhaal wordt afgeschilderd gaat het laatste boek (15) "Krijgt de Bijbel toch gelijk" en een aantal vertellingen op internet.
Gods wegen zijn ondoorgrondelijk
totdat wij - als voorzegd -
aan het einde der dagen
de waarheid hervonden hebben.
