U vraagt zich af waar dit weer toe leidt?
Dit was ook de grote vraag van de directie van "Neerlands Grootste en
Beste" (weet ik veel) Acupunctuur-opleidingen in het zuiden des lands.
Ik –lulletje onbenul op het gebied van naaldenprikken anders dan in de bil of in het bloedvat– was uitgenodigd voor een lezing voor afgestudeerde
Acupunctuur "Masters".
Het was een feestavond met genodigden.
My God!
En…
Ezel die ik was! Ik nam hem nog aan ook.
Wat in Godsnaam moest ik die wijzen van het Westen met wijsheid uit het Oosten aan hun
neus hangen!
En dan ook nog genodigden /familie, die alleen maar trots waren op het nieuwe diploma van hun kind of geliefde!
Het was voorwaar een van de 1000 doden die ik stierf.
Maar ik moest! Ik had já gezegd.
Uiteindelijk besloot ik een kort theater op te voeren hoe één druppel bloed op een glasplaatje – langzaam opdrogend U alles kan vertellen over Uw staat van zijn, zodat daarna de naaldenprikkers konden genezen.
De voordracht heette:
"De Kalverstraat op zaterdag!"
Men zei: "Het was een feestavond".
En dat was het ook.
Een volle zaal met "eerste grijs", bloemetjes, hapjes en drankjes.
U weet wel als u kinderen hebt gehad die hun schooldiploma haalden.
Ik was blij met de keuze van mijn theaterspel.
Stelt U zich eens voor, begon ik:
De Kalverstraat op zaterdag.
U wilt gezellig winkelen doch
het is zo druk dat u geen winkelruit te zien krijgt!
Het publiek lachte. Oh gelukkig, er was openheid!
Lachen is toch openheid?
Of niet?
Ik putte er moed uit om door te gaan.
Ik was immers geen theaterman.
En opeens!!
Uit alle zijstraten klonken schoten in de lucht van gemaskerde kerels.
We werden allemaal bijeen gedreven in een grote kring.
Een kraal noemden de Indianen dat al toen ze nog bestonden.
Weer dik plezier.
Doorgaan Bok, was mijn advies!
Volgens mij moeten de rode bloedcellen zich zo ook voelen als ze opeens vanuit die drukke bloedbaan op een dekglaasje worden gedonderd. (Lichtbeeld).
Stelt U zich
eens voor: U wordt gedreven naar het Leidse Plein, duizenden met u.
U probeert U zo klein mogelijk te maken uit angst en vormt een kraal.
De geweren blijven op U gericht.
Eerst is het doodstil /doodsangst en dan…
Voorzichtig gefluister: "Buurman, wat deed jij in de Kalverstraat? Wat was je beroep?"
Fietsenmaker en jij… Dokter".
Geen contact – verder zoeken.
De
uren verstreken en geleidelijk hadden alle fietsenmakers, dokters, juristen elkaar al schuifelend gevonden en vormden groepen; organen laat ik maar zeggen.
De geweren bleven gericht en langzaam ging de meute dood.
Die arme bloedcellen.
Is de gezegde niet dat de hond op zijn baas lijkt?
Het lijkt erop dat de rode bloedcellen ook zo geaard zijn.
Emperisch is bewezen dat al het leed van de organen in de rode
bloedcellen op specifieke plaatsen is terug te vinden.
De koning –het hart der natie– in het midden, genoot de grootste bescherming en de dikke darm –die dikke jongens– zorgden voor de buitenring.
En daartussen: de rest.
Afwijkingen in één ring staat voor ziekte van… de hond gaat op zijn baas lijken.
Vele lichtbeelden volgden.
Om tenslotte te eindigen met…
Ik zal het nooit kunnen bewijzen, maar ben
ervan overtuigd geraakt dat iedere rode bloedcel specifiek zorg draagt voor één orgaan.
Het kan niet anders.
Toen U in de Kalverstraat liep met z'n allen, zag U er allemaal hetzelfde uit.
En toch
vertegenwoordigde U allen één onderdeel, één orgaan van onze zo gespecialiseerde samenleving.
Raar, vindt U niet?
En dus besloot ik:
Westerse naaldenzetters, sla Uw slag!
Niemand is gezond!
U kunt de wereld redden.
Jammer dat er geen reguliere dokters in de zaal aanwezig waren.
