Ongetwijfeld hoort U tot de hedendaagse geletterden –anders koopt u geen boeken– en weet daardoor iets van de
evolutie van alle leven op aarde.
Ongetwijfeld hebt U de bijbelse gedachte, dat de mens "ploeps" op de zesde dag van de scheppingsdaad op aarde onbesnut werd achtergelaten, laten varen.
En ongetwijfeld twijfelt U sterk aan de ons nagelaten woorden:
"Ziende dat alles goed was liet hij ze".Wat een onrecht in de wereld!
Wat een kommer en kwel!
Nou, als dokter zie je dat maar al te goed.
Ik
verhaalde U over mijn theatertspel "De Kalverstraat op Zaterdag", waarin ik iets vertelde over een nieuwe onderzoek-methode van bloed.
Ik vertelde hoe de hond op zijn baas leek en…
Zo kan men bij het onderzoek van
één opgedroogde bloeddruppel ook zien of het lichaam verkankerd is of dreigt te worden.
Alleen al met deze onderzoek methode hebben duizenden therapeuten duizenden guldes uit de zakken van hulpvragers weten te
ontfutselen.
Dat kan ik U verzekeren!
Met mijn "onbeheerste denkmachine" volgde ik mijn "wettelijk gezag" wat zegt: "Onderzoekt alles en behoudt het goede".
Dus dook ik lange tijd in dit onderzoek en kreeg
uiteindelijk te zien, dat het klopte wat ik zag.
Maar!
In tegenstelling tot mijn therapeutische collegae hield ik alles wat ik zag puur voor mezelf.
Het "wettelijk gezag" zei mij ook: "Alles weten maakt niet gelukkig".
Het gevolg ervan was dat ik alle angstbeelden die ik zag niet op het patientenbord kon leggen en zo bleef vanzelf ook de rijkdom weg!
Zo werkt reclame nu eenmaal.
Ook daar heb ik over verhaald.
En…
Zo stapelde die angstbeelden zich tot een reëele angst op.
Niet bij anderen, maar bij mij!
De eerste tekenen van kanker als groene
oplichtende vlekjes, was in verhouding vele malen meer bij jongeren dan bij ouderen te zien.
Ik schrok daar geweldig van en veroorzaakte geen blinde vlek in mijn hersenpan, maar een rode: "Gevaar!"
Dit fenomeen
van groen oplichtende vlekjes was –zoals alles eigenlijk–, door anderen onderzocht.
Ik heb niets van mezelf en mijn kennis leidde in tegenstelling tot velen, dan ook niet tot macht maar tot machteloosheid.
Het kon niet tot macht leiden, want mijn denkmachine was onbeheerst.
Die groene vlekjes bleken bij onderzoek van anderen, chlorophyl (bladgroen) te zijn.
En dat chlorophyl kwam vrij uit rode bloedcellen, die zich
voor hun verkankerde baas (orgaan) dood gewerkt hadden.
Het chlorophyl is een onderdeel van het haemoglobine (de inhoud van de rode bloedcel), waardoor die cel zuurstof kan vervoeren.
Het chlorophyl is een restant
van ons miljoenen jaren durende evolutieproces van… plant tot mens.
Een bewijs?
Neen, een van de vele aanwijzingen.
Het baarde mij echt zorgen, dat kan ik U zeggen.
Maar wat me onderwijl ook zorgen baarde,
was niet alleen ons afglijden naar een verzorgingsstaat…
Maar tevens, ons sterk groeiend indekken voor van alles en nog wat, waardoor we steeds meer kas-tomaatjes werden zonder smaak en… "Keurig beheerst!".
En zo
ontstond als vanzelf –gestuurd door angst– de titel voor een lezing op een congres in Duitsland:
"Wie wir Menschen Pflanzen werden".
Het verhaal werd mij niet in dank afgenomen.
Mijn groene vlek veroorzaakte
bij mijn collegae een blinde vlek, met de daarbij behorende blinde woede.
