Dat ziekte bij de mens een gevolg zou
kunnen zijn van het menselijk denken lijkt een logische conclusie, daar dit het essentiële verschil is tussen mens en dier.
Laat mij proberen dit eerst eenvoudig rechtlijnig aan U voor te leggen om daarna een weinig
over evolutiesprongen als zijnde cirkelgangen te vertellen. Het gehele evolutieproces was een evolutieproces van steeds ingewikkelder soorten leven.
Zonder in te gaan op het ontstaan van water op deze eerst zo
dorre en woeste planeet, begin ik bij het begin van leven zelf : de eencellige organismen.
Met der tijd groeiden - als gevolg van de geleidelijke afkoeling van de aarde - deze meest eenvoudige levensvorm uit tot
meercellige organismen.
Het was een bundeling van krachten.
Het was een bundeling van cellen èn een specialisatie van die cellen, waardoor net dié energie werd gespaard om die afkoeling van de Aarde het hoofd te
bieden.
Die specialisatie eiste optimale samenwerking van die commune, want als één van hen uitviel ging de hele groep dood.
In dit hele lange proces van vele miljoenen jaren werd de complexiteit zodanig groot
dat er een coördinatiecentrum nodig was om dit complexe systeem te besturen.
Dit waren de hersenen.
Dit werd het regelcentrum van het lichaam.
De evolutie ging verder en met die evolutie groeide de
complexiteit nog meer.
Hierdoor ontstonden er twee verschillende regelcentra : één regelcentrum voor de dag en één regelcentrum voor de nacht.
Het denkcentrum krijgt zijn prikkels uit de buitenwereld, waar zich
de struggle for life in de dag afspeelt.
Misschien is het exacter als ik zeg : een regelcentrum voor de slaapperiode en een voor de actieve periode.
Dit dubbelcentrum werkte nauw samen door middel van een nauwe
verbinding tussen beide : de zogenaamde brug en/of corpus callosum.
In die slaapperiode werd de energie van die immense fabriek daar beneden - het materiële lichaam - op een laag pitje gezet, waardoor de batterij
weer opgeladen kon worden voor een volgende actieve fase van voedsel zoeken.
Behalve dat voor dit herladen van energie de thermostaat lager werd gezet, werd de opgebouwde spanning in de dag hergebruikt.
Is dit al niet de perfectie zelve?
En zo kon het leven na die "siesta" weer energiek en ontspannen aan de volgende actieve fase beginnen.
In beide centra ligt een besturingssysteem van het gehele
lichaam : de zogenaamde grijze stof. Het is exact de regelkamer in een grote fabriek en niets meer.
Het zijn spiegelbeeldige systemen daar het ene de cellen of werknemers van die fabriek actief laat zijn en een
ander deel de passiviteit prikkelt.
Hoe in die fabriek de slaapperiode ook nog eens benut wordt om de werkvloer schoon te maken is hooguit leuk te weten.
In werkelijkheid is dit alles dus vele malen complexer,
maar dit werkt slechts verwarrend.
Die centra werden ooit benoemd als het actieve yang en passieve yin.
Ze kregen ook wel de namen het individueel overlevingscentrum en collectief overlevingscentrum.
Dit
werd later in "het bewustzijn" veranderd, waarna wij de namen "het denken en het weten" overhielden.
In het denken - het actieve deel van het leven, werden de spanningen dus opgebouwd en in de
weetperiode werden die spanningen dus weer ontladen.
De een is "conservatief" behoudend en de ander "progressief" of creatief.
Tenslotte kregen deze centra de namen Ego en Alter-ego, hoewel
dit tegenwoordig zo anders wordt geïnterpreteerd.
Dit yin en yang is niet specifiek gekoppeld aan de hersenen.
Dit yin en yang is tot in de kleinste geledingen van het materiële lichaam terug te vinden en behoeft
-naar ik aanneem- geen betoog, daar dit in "Alles wat Is" terug te vinden is.
Zo zijn er yin organen bijv. alvleesklier, lever, long, nier en yang organen als bijnier, maag, blaas, galblaas.
Zelfs in de cel zelf is dit yin en yang terug te vinden.
Daar is het de genetische dubbelcode DNA/RNA, waarvan de eerste het yin en de tweede het yang vertegenwoordigen.
Die immense fabriek kent ook "werk-oppermeesters" en wel voor beide één.
Zo werkt een prikkel uit de yange denkhersenen allereerst op de yinne alvleesklier - ook wel zonnevlecht genoemd - en zo werkt een
prikkel uit de yinne weethersenen op de yange bijnier en werd om die redenen ooit de maanvlecht genoemd.
Beide tezamen vormen ze de vecht- en vlucht-reactie van het lichaam.
Na die prikkel uit een der
"hoofd"-centra volgt een reeks van prikkels op alle organen in een exacte voorspelbare volgorde als een soort domino-spel van yin >yang >yin >yang etc. Dit is in alle perfectie nagelaten als de
5-elementenleer en in acupunctuur-kringen wel bekend. Die acupunctuurleer zelf was weer een nalatenschap van monniken van weleer, die lang geleden ook het geloof introduceerden.
Maar dit is vooruitlopend op ziekte, want…
Tot die tijd verliep alles in nauwe samenwerking en tot dat moment van de evolutie ging alles in volkomen harmonie.
Tot dat moment was ziekte in de natuur een grote onbekende.
De komst van de mens was het hoogtepunt van dit evolutie-proces en heet Bijbels de kroon.
Tot dan was de evolutie van alle levensvormen tezamen
volkomen in evenwicht.
Maar…
De aardse afkoeling zette door en verdere specialisatie was voor overleven vereist.
Maar verdere specialisatie was technisch niet mogelijk.
In feite was dit dus al het einde
van de evolutie en zo lieten die monniken van weleer ooit na "Het leven is dood gaan".
Op dat moment nam het actieve deel van deze twee-eenheid het heft in eigen handen.
Hij ging naar beste weten
handelen, want het weten was en bleef de spiegel van het denken.
Dit werd ook als zodanig nagelaten en kan ik het beste verwoorden met : "Weten" is actieloos - gelijk wij in de nacht actieloos en in
overgave zijn en "denken" is willen weten om actie te kunnen ondernemen.
Op dat moment ging het denken het weten dus overheersen.
Ieder succes van toch overleven deed "het denken te weten"
geloven dat hij het weten had gevonden, maar het was en bleef het spiegel-beleven.
Met der tijd werd dit denken zo superieur dat hij zelfs meende "zeker te weten", maar wat is weten meer dan weten?
Dit
alles werd ooit nagelaten als "weten" is de perfectie en "denken te weten" is een geestelijke dwaling en/of de imperfectie.
Deze evolutie-sprong hield onder andere in dat de spanningen van
de dag niet meer volledig werden afgebouwd.
Dat zijn onze emoties én onze doe-drang en praat-drang als uiting van die emoties.
Bij medisch onderzoek bleek dat iedere soort emotie [spanningen van positieve en
negatieve aard] invloed hebben op de genetische code en wel precies op een plek in de "landkaart" in het denkend meesterbrein (de grijze stof), die overeenkomt met één van de organen.
Allereerst wordt de
onstabiele RNA keten met die spanning belast om daarna na celdeling tevens in de DNA keten een definitieve verandering te geven. [Zie o.a. "In de ban van de genen"].
Zo kregen de negatieve spanningen of
gevaren extra aandacht en werden voor het nageslacht opgeslagen en daar waar geen aandacht nodig was deed het de genen slinken.
Het is het best te vergelijken met hoe wij onze staart verloren tijden het
evolutieproces zelf, omdat we hem niet meer gebruikte.
Door die veranderingen van die "landkaart" in het denkcentrum worden de verschillende organen meer of minder gevoed en zo ontstond met der tijd iets
wat heet "iemands karakter".
Dit wetende is karakter dus in feite niets meer dan voortkomend uit alle levenservaringen van vele generaties denken te weten.
Zo kennen wij milde, harteloze, gallige
mensen en hebben voor iedere specifieke karakter-trek wel een karakterologisch orgaan-representant.
Hoe deze onevenwichtigheid uiteindelijk leidt tot de ziekte kanker is hier nog niet aan de orde en komt in een
separaat artikel.
Geleidelijk aan werd het een constante onrust, die ook zijn weerslag had op de werkvloer : het lichaam.
Dit evolutie-proces van denken en denken te weten, is geen individueel proces en geldt
voor de mensengroep als geheel.
Als mensengroep verdreven wij om die redenen de nacht als uiterste poging het leven erin te houden.
Maar dit terzijde.
Geleidelijk aan sloot zich de brug van samenwerking
tussen beide geheel en kreeg dan ook niet voor niets de naam corpus callosum, hetgeen de verkalkte brug betekent.
Er waren dan wel momenten dat het actieve denken en ook de werknemers -het lichaam- uitgeput waren en
het weten als pure ondergeschikte het werk overnam, maar van echte samenwerking was geen sprake meer!
Dat is de bakermat van het ontstaan van ziekte en niets meer.
Het is daarom dat de Bijbel spreekt van "doornen-kroon".
Dat en dat alleen is ook de oorzaak van steeds verdere verzieking en/of verwijdering uit de symbiose met alle andere levensvormen naarmate de tijd
voortschreedt.
Dat is ook de oorzaak dat wij met der tijd wisten uit te groeien tot een ware mensenplaag, die de aarde leegvreet als een ware sprinkhanenplaag.
Het is het gemis aan de controle.
Het is het
gemis aan controle van het weten [collectief bewustzijn en/of controle over het natuurlijk evenwicht], die daar voorheen wel was.
In rechtlijnigheid uiteengezet is dit ons groeiend probleem, waarvoor wij met ons
creatief denken onderwijl steeds weer een oplossing wisten te bedenken.
Het feit dat wij nu het positieve vasthouden en het negatieve maar het liefst zo snel mogelijk willen vergeten en ook vergeten, ligt geheel en
al aan de bovengenoemde emotionele spanningen, waar ik hier niet dieper op in ga dan te zeggen, dat dáár het positief denken vandaan komt en Bijbels beschreven als "Hoogmoed voor de val".
Deze
rechtlijnigheid van denken zelf - wij noemen dit ook wel de evolutiesprong naar analytisch denken - was daarmee de definitieve breuk tussen beide hersencentra en tevens een definitieve breuk tussen mens en zijn
milieu-exterieur : de natuur.
Ware ons lijden zo rechtlijnig verlopen dan hadden wij de oorzaak van ziekte al eerder kunnen ontrafelen als zijnde het negatieve aspect van het menselijk denken.
Dan hadden wij zeker
ook kunnen constateren dat alles wat wij trachten te beheersen onder onze vingers verziekt en kunnen vaststellen dat dit niet alleen voor de natuur opgaat, doch dat "super-denkers" tevens de onderdanigen
verzieken gelijk iedere nieuwe cultuur heerst over de voorgaanden.
Dit is waarvan Jesus zei "het leed van de wereld te dragen".
Het is Bijbels tevens beschreven als "de nederigen zullen de aarde
verwerven", maar dit louter als aanvuling uit dit onbegrepen waarheidsboek.
Maar helaas is ons evolutieproces van ziekte geen rechtlijnig proces en verloopt ten eerste in evolutiesprongen en ten tweede ook nog
logaritmisch versneld met het klimmen der problemen.
Ware het een rechtlijnig proces geweest dan waren er ook nooit culturen geweest, die elkaar opvolgden.
Het zijn deze cultuur-verschuivingen, die ons als
mensheid weer even terugzetten in de natuurlijk symbiose met de natuur.
Het is met name de zelfvernietigende oorlog, die de dreigende overgroei als gevolg van ons denken weer corrigeert.
Maar wat die cultuur achterlaat is wel een leeggevreten aarde.
Hoe dit "natuurlijk" niet goed of fout is, laat ik graag open voor discussie.
In termen van denken en weten gesproken is het dit
oer-conservatieve weten, wat met der tijd zich toch aanpaste aan veranderingen, die natuurlijk gezien óók een noodzaak zijn.
Als we dan nog weten, dat dit episodisch vechten tegen de dood geheel en al kosmisch
bepaald is, wordt het allemaal nog veel ingewikkelder.
Het wordt helemaal een "Babylonische spraakverwarring" als we weten, dat dit vechten voor overleven in alle materie die het Universum rijk is
geldt en wij daar slecht een minuscuul schakeltje in zijn.
Dit geeft ook al aan dat rechtlijnig of analytisch denken (waar we zo prat op gaan) eerder een degeneratie, revolutie of verval is dan een evolutie in de
ware zin van het woord.
Zo werd ons nagelaten dat het denken een tijdelijke "geestelijke dwaling" was en dat we uiteindelijk door schade en schande [lijden] weer bij het diepe weten zouden uitkomen.
En dan te bedenken dat in de weethersenen in feite dit hele zo evenwichtig verlopende evolutieproces nog steeds opgeslagen ligt.
Mag ik hier voor U en mijzelf een adempause inlassen?
Ik wil dit
grootste mens-probleem - dat ons nu naar de eindtijd voert - niet afraffelen en weet bovendien dat het tweede deel iets ingewikkelder zal worden en men dan beter fris aan die nieuwe fase kan beginnen, nadat de nacht er
ter overpijnzing overheen is gegaan.
Zo werkt het voor mij en zo werkt dit voor iedereen.
Ik deed er al met al zo'n 30 jaar over en liet iedere dag tot me doordringen in de nacht om… dit nu zo in eenvoud te
verhalen.
