Ik vind het altijd plezierig om, voordat ik een onderwerp aansnijd te
beginnen met mijn definite en/of kijk van het onderwerp zelf, want anders verzandt de discussie al bij voorbaat en…
Ik schrijf stukjes in de hoop op een discussie, want als er geen discussie op volgt, is het
schrijven ervan tijdverspilling en zinloos.
Dus…Over het onderwerp autisme kan ik niet veel meer uitbrengen dan… zwijgen.
U kijkt vreemd op?
Maar is autisme geen geestelijke
verziekelijking van mensenkinderen, die in plaats van een ander afmaken met hun eigen gelijk, zichzelf mutileren door ons gezwam?
Ja!!!
Autisme is een groeiend probleem in onze 'gemeen'schap.
Er wordt geld noch moeite gespaard om deze zelfmutilanten "normaal" te maken zodat ze -volgens de nieuwe visie van neuronisch spiegelbeleven- een soort "naakte aap reactie" gaan vertonen.
Behalve institutionele hulp aan de autist, dienen de ouders - menseijk gesproken - anders met deze vreemde aap in de bijt om te gaan.
Zij dienen zich - en daar is de ouderhulp dan ook primair op
gericht- zich in te leven in de wereld van de autist.
De therapeutische onwikkeling is momenteel in een stroomversnelling gekomen.
Dat was vroeger - toen ik klein was - eigenlijk nog een totaal
onontgonnen gebied.
Laat mij zeggen "Venus".
Men zegt dat autisme een nieuwe ziekte is, maar daar geloof ik geen barst van.
Laat mij met mijzelf beginnen.
Dat is veilig en voelt dicht bij huis.
Het is "Venus" en/of liefde.
Kijk!
Dat is nu precies wat ik vroeger miste en wat autisten vandaag de dag ook tot zelfmutilerende zwijgers maakt.
Ze missen net dat wat…
Vader is niet thuis.
Moeder is niet thuis en...
En de kat is om allergische redenen de deur uitgezet.
Neen!
Zonder dollen!
Ik was en ben nog steeds een zelfmutilerende autist.
Ik
kreeg te laat therapie, kwam uit mijn schulp, kwam in de wereld te staan en…
Ik wil niet veel zeggen, maar om nu niet direct een stempel van autisme op iedereen te plaatsen, zie ik de samenleving als een grote
groep monniken, die een aura hebben van 1000 jaar onweer [zelfmutilatie] en er wijslijk het zwijgen toe doen.
Wat is het dat de mens vandaag in autisme doet onderdompelen?
Met die vraag dient men
toch te beginnen om daarna een gedegen therapie te geven?
Goed!
Ik kreeg van mijn ouders een hond - een soort surrogaat-moeder zal ik maar zeggen - en tot ieders verbazing ging die hond op zijn baasje lijken.
Dat alles is al weer zo'n halve eeuw geleden en nu ben ik - U moet dat niet zielig vinden - een zonderling.
Oh! Ik probeer wel uit mijn cocon van zelfverdediging te kruipen, maar alles en iedereen die ik aanspreek en
aanschrijf reageert totaal niet.
In de afgelopen drie decennia gingen schattenderwijs honderd brieven naar regering en aanverwante zaken.
Ik wacht nog geduldig op de eerste menselijke reactie.
Is dat geen autisme?
Het afgelopen jaar publiceerde ik zo'n 300 lezersreacties op Trouw-inzendingen over "verdieping" en wacht nog op…
Mijn hond is inmiddels in stille eenzaamheid overleden, maar ik ben
hem nog steeds erg dankbaar.
Want…
Nu weet ik zeker wat autisme is.
Het is de hond die op zijn baas gaat lijken.
Autisme vindt zijn oorsprong in de mateloze arrogantie van de gestatuste eer
en machthebbers, machthebbende ouders en/of machthebbende schoolmeesters met valse Venus-liefde.
Ik weet nu dat het een uiting is van onmacht en daarom krijgen autisten vandaag de dag een machtig gevoel door
de vele aandacht.
Ik kan slechts hopen dat de evolutie van de leugen verdomd snel gaat, want…
Leven tussen autisten als monniken, die uit angst voor de leugen die regeert hun bek niet durven open te doen is
beslist geen Zwitserleven.
