In het eerste deel van
"het groeiend probleem ziekte" werd in het kort uiteengezet hoe de mens als zijnde de laatste in dit miljoenen jaren evolutie-proces was en hoe een breuk tussen de weethersenen en denkhersenen een bittere
noodzaak was om te blijven voortleven. Dat die breuk de naam kreeg "verkalkte brug" mag dan ook zeker geen toeval heten. Zoals het gehele evolutie-proces een groei was naar steeds warmbloediger organismen
om de aardse afkoeling tegen te gaan, zo werd de mens als Lucifer en/of licht en vuurdrager degene, die in staat bleek hemzelf en de natuur toch te laten voortbestaan.
Het nadeel van dit menselijk vechten
tegen de aardse afkoeling is de groeiende onevenwichtigheid tussen denken en weten én zich uitend in onevenwichtigheid in het materiële lichaam.
Het waren de denkhersenen die de weethersenen noodgedwongen buiten
spel zetten en steeds vuriger ging vechten.
Ziekte is het gevolg van deze breuk.
Zo werd het vorige deel beëindigd met : En dan te bedenken dat in de weethersenen in feite dit hele zo evenwichtig verlopende
evolutieproces nog steeds opgeslagen ligt.
Aanvankelijk lag deze uitdraai van die evolutie zowel in de weet- als denkhersenen, maar door de breuk in samenwerking onderging het besturings-mechanisme van
de laatste met der tijd een grootse verandering.
Het waren veranderingen welke overerfbaar zijn om daarmee ook het nageslacht een garantie te geven om te kunnen overleven in de steeds benarder wordende
situatie.
Dat zou betekenen dat ons zoeken naar de oorzaak van ziekte een zoeken naar iets is dat vlakbij ligt en waar we door die breuk niet meer bij kunnen komen: het weten.
Kunt U zich voorstellen waarom
monniken van weleer probeerden het denken uit te schakelen om zodoende bij dit weten te komen?
Het lijkt derhalve alleszins logisch om daaruit de conclusie te trekken, dat wij ook weer bij het weten kunnen komen
door het denken uit te schakelen.
Maar gingen wij niet progressief denken en gaven wij zelfs niet alle overlevings-bedenksels door aan onze kinderen om te overleven?
Dat betekent tevens, dat als we niet denken
we dit wel met de dood moeten bekopen. En aangezien wij gelijk alle levensvormen die overlevingsdrift hebben, is dit dus pure utopie.
Kortom : het weten zal geweten moeten blijven tot aan het einde onzer dagen.
Het zal blijven voortleven totdat de steeds grotere problemen onze inwendige denk-computer opblaast.
Dit geldt voor de individuele mens en voor de mensheid als geheel.
Is het toevallig dat ik te weten kwam dat we
aan het einde van ons eigen leven die hele denkevolutie [vechten voor overleven] in de laatste ademtocht als een film terugdraaien en dan dus weer bij het weten aanbelanden?
Maar helaas gaat die film zo snel, dat niemand het ons kan navertellen.
Is dit niet de Perfectie zelve, want zo blijft de zin van dit tranendal van herhalingen tot het einde der dagen voortbestaan.
Zou er misschien toch een sluipweg zijn om voor die tijd iets te weten?
We leven momenteel in een totale verzorgingsstaat.
De bescherming is op alle terrein onvoorstelbaar en…
Waarvoor moeten we dan nog denken in termen van overleven?
Er wordt immers alleen nog maar voor ons gedacht?
Kunnen we tenslotte nog wel logisch nadenken in het weten, dat wij niet voor niets een denkmachine
uitvonden als ultimate overlevingsdrift?
Betekent dit niet dat onze eigen denkmachine het al niet aan het begeven is?
Kijken we alleen al hoe de nieuwe generatie met zo veel concentratie-problemen kampt, lijkt
het antwoord meer dan duidelijk.
De wetenschappelijke wereld is nu rechtlijnig analytisch aan het zoeken naar kanker en AIDS, hetwelk momenteel onze lijdensweg kleurt. Het is een zoeken om die "vijand" te
kunnen beheersen en vernietigen.
En nu komt er een "nietsnut, die leeft op gemeenschaps-gelden" de wereld vertellen hoe kanker ontstaat in een cyclus van ziekten, die men vooraf al kan zien aankomen als
men weet heeft van levenscycli die alle elkaars gelijke zijn?
Is dat niet de waanzin ten top?
Is dat niet het summum van hoogmoed?
Hij denkt niet alleen te weten, maar zegt het te weten!
Ja!
Helaas heb ik mijn leven levend mijn eigen denk-computer opgeblazen.
Ik heb mijzelf kapot gedacht.
Dit proces ging in stroomversnelling toen mijn herontdekking van kanker nergens gehoor bleek te vinden. Het vond
geen gehoor, omdat ik geen oplossing bood in termen van denken en/of beheersen en/of behandelen.
Het bleek bovendien een herontdekking te zijn, daar dit kankerproces vroeger door mensen die het denken uitschakelden
en wisten [monniken van weleer] precies beschreven was. Het werd ons nagelaten in de leer der acupunctuur.
We spreken niet voor niets van research in plaats van search.
De Bijbel liet ook niet voor niets na dat
we alles aan het einde der dagen zouden hervinden.
Maar dit ter aanvulling.
Vanaf dat moment ging het snel… was het bergopwaards of afwaards?
Dat is aan U, want ik weet het niet.
Het heeft zijn mooie en zijn zwarte kanten.
Ik kan mij niet meer in de agressie van de denkwereld staande houden, omdat ik daar vermorzeld wordt door het steeds agressiever wordende denken.
Ik ben eruit
weggevlucht, maar ik leef onderwijl nog wel met alle verworvenheden die wij uit nood creëerden!
Ik zou U graag willen vertellen hoe bijzonder het leven in elkaar steekt.
Helaas heb ik leren zien dat de
denkwereld dit niet kan accepteren, omdat het geen oplossingen biedt in de zin van overleven.
Is dit geen absolute tegenstrijdigheid, daar iedereen wil weten hoe het ervoor staat?
Laat mij derhalve verder gaan.
Ziekte verschijnt aan ons in evolutie-golven, die nauw samenhangen met het komen en gaan der culturen.
Het zijn evolutie-golven van de geestelijke dwalingen en zo spreken wij over tijdgeest of tijdsmoraal.
Die culturen komen en gaan in nauwe relatie met sterretijden, waarin iedere sterretijd - net zoals wij eb en vloed kennen - gekenmerkt wordt door energiegolven.
Die kosmische energiegolven zijn geen regelmatige
golven, maar veranderden met der tijd van een sinusoide golf in een energie-golf, die…
Die vreemd genoeg op dit moment van het kosmisch leven exact ons ECG vertegenwoordigt.
Ik noemde dit elders het
hartritme van de kosmos, waar ons hartritme een afspiegeling van is.
Die energie-schommelingen zijn electro-magnetische krachten die het leven op aarde bepalen.
Voor de leesbaarheid laat ik dit kosmische
onderwerp liggen en vraag U slechts het beeld van een ECG of hartfilmpje voor de geest te halen.
Zo wordt het denken als overlevingsdrift geprikkeld door negatieve fasen in dat "kosmisch ECG" en rust het
op zijn louweren bij de positieve energie-fasen uit de kosmos.
Die positieve fasen maken als zijnde de gezegden "Rust roest", "Arbeid adelt" en "Overdaad schaadt" dat de genen worden
uitgemergeld en dan ontstaan daarna de ziekten als epidemieën.
Allereerst hebben we de Gouden Eeuw en dan komt de pest-epidemie.
De bacteriën krijgen vat op onze "rust>roest fase".
Deze Gouden Eeuw is sprekend in vergelijkingen met het ECG het moment dat de boezem van het hart zich vult met bloed.
Vervolgens is het weer relatieve rust, waarin ons denken zich verder kan ontwikkelen en dan
ontstaat een fase van ziekten van verschillende organen.
Dan wordt de nood hoger [als gevolg van denken] en dan gaat het denkcentrum door middel van aderverkalking bepaalde systemen uitschakelen.
Dit is de volgende noodsprong om de werkoppermeester alvleesklier enigszins te ontlasten en daarmee is het probleem weer tijdelijk opgelost.
Bij medisch onderzoek bleek dat deze zonnevlecht bij iedereen óf op veel
te hoge toeren werkte óf al dreigend burn-out was.
De behoefte van kinderen aan extra suiker om alle informatie die ons vandaag de dag wordt aangeboden op te nemen, is een zelfde noodsprong om mee te kunnen blijven
doen.
Maar is het anders dan dat de mens ooit vlees begon te eten om meer kracht te vinden voor overleven?
Tenslotte onstaat kanker. Dit onderwerp wordt apart behandeld.
De laatste fase kreeg de toepasselijke naam AIDS [Help me!!!), als uiting dat het sterkste orgaan "hij die zorg draagt voor de voortplanting" door de denkhersenen wordt uitgeschakeld om energie te
winnen voor eigen overleven.
Dat is ook moment dat het "Ik wil" alles gaat beheersen.
In die fase leven we nu en dat is tevens de verzorgingsstaat [nursing of aid] waarin wij leven.
Het zijn
allemaal bedenksels, voortkomend uit de denkhersenen die met steeds grotere problemen kampt.
Dit is dus de tijdgeest, waarin wij leven.
Het is daarom dat ik hier iets uitvoeriger bij stilsta.
Dit was ook de
tijdgeest, waarin ik met experimenten probeerde de brug tussen denken en weten te heropenen. Het was op het moment dat ik al experimenterend naar de oorzaak van ons lijden zeker wist dat de verkalkte brug de boosdoener
was.
Het was toendertijd nog mijn "wishfull thinking", dat dit zou bijdragen aan een omslag in de verkankerde wereld, die er steeds agressiever uit ging zien.
Ik vond een collega homeopaat, die met
graagte aan dit experiment wilde meedoen en…
Er gebeurde iets waar ik nooit bij had stilgestaan en wat me in schade en schande vele stappen verder bracht.
Een week na de behandeling belde hij mij enthousiast op en zei:
"Het lijkt wel alsof ik helderziend ben geworden en kan nu nog sneller werken en tien keer meer patiënten behandelen.
Dat hij tien keer
meer ging verdienen werd natuurlijk niet vermeldt, daar hij zich slechts helper in deze Aids-fase voelde.
Men noemt dat in de psychologie "overdeken met het tegendeel", terwijl ik dit liever zou willen
benoemen : macht als uiting van onmacht.
Mijn collega ving een glimp van het weten op, welk direct door het denken benut werd voor meer beheersing.
Gelukkig bleek het effect tijdelijk, want hij sloot door zijn
verhoogde vechtlust de brug tussen denken en weten zelf alweer binnen drie weken.
Dit experiment bracht mij stappen verder in zien.
Alhier betrof het een medicamenteus heropenen van de verkalkte brug, die tot
hoogmoed leidde.
Maar in de wereld van spiritueel beleven, betreft het zeker niet het heropenen van die verkalkte brug.
Daar zijn het uitingen van tijdelijke uitval van de denkhersenen, waardoor men af en toe
glimpen van het "ware zijn" te zien krijgt!
Het effect daarna is precies hetzelfde.
Mensen die zo'n glimp opvangen door tijdelijke black-out van de denkhersenen, maken dit acuut te gelde onder het mom
van zuiverheid van handelen.
Het is zoals mijn collega dit deed of dit als wapen gebruikte om in de buitenwereld te staan.
Zo zijn alle spirituele groeperingen ontstaan, die in deze eindtijd niet voor niets als
paddestoelen uit de grond rijzen. Het zijn allemaal Ego versterkende therapieen met allerhande illusionaire beelden om de doodsangst te ontvluchten en/of de spirit of life erin te houden.
In iedere eindtijd van een
cultuur gebeurde dit als uiting van verlies aan levensspirit en ook hier herhaalt zich de geschiedenis tot het einde der dagen.
Het is steeds weer het denken dat weetbeelden transformeert in 'denken te weten', want
hij blijft zo lang hij kan het weten overheersen.
Vindt U het nog vreemd dat mij vele duivelse beschimpingen werden toebedeeld als gevolg van mijn hervinden van oude weetheden?
Vele mensen zijn onderwijl jaloers
dat mij dit alles in de schoot viel, maar ik kan die mening bepaald niet delen.
Door dit vreemde verschijnsel vervallen wij zonder het te beseffen in een macht uit onmacht, die als "hoogmoed voor de val"
werd nagelaten.
Maar ook deze aids-fase als zijnde afsluiting van de progenituur was een noodstap in een proces dat kosmisch bepaald is.
De problemen worden door ons vechten tegen die zelfgecreëerde vijand alleen
maar groter en hoe meer wij in dit proces leren beheersen, des te groter ook wordt de mensenplaag en onze afstand met de natuur.
Wij blazen ons gedurende zo'n cultuurcyclus steeds meer op om onze onmacht het hoofd
te bieden en…
Het is net een ballon, die des te groter hij wordt ook steeds kwetsbaarder wordt. Een speldeprik… en de opgeblazen beheersing verdwijnt met een grote knal.
Zoals alles zo groot zo klein is, gebeurt
dit individueel en collectief tezelfdertijd.
Mag ik U nu vragen eerst te kijken naar Amerika en zijn pogen alles te willen beheersen en daarna naar Uzelf.
Mag ik U vragen wat U doet om macht te houden over uw
eigen gedachten en de buitenwereld?
Maar helaas gaat dit proces wel verder.
In vroeger tijden betekende dit het einde van een cultuur door oorlog.
In deze tijd waarin we evolueerden tot een
wereldgemeenschap, leidt dit tot een voorzegde laatste wereldoorlog.
Om met Rudolf Steiner te spreken is dit de excarnatie-fase van het leven.
Deze cyclus is de cyclus van ziekte, die ons iedere sterretijd
belaagt en waardoor de geschiedenis zich tot het einde der dagen zal herhalen.
Het spijt me dat ik als een olifant door de porseleinkast van ons lijden denderde en hier en daar te grote sprongen maakte.
Toch hoop
ik dat U een beeld heb gekregen van hoe ziekte ons fasisch belaagt en hoe complex het Universum in elkaar steekt.
In het eerste deel van ons groeiende probleem ziekte verhaalde ik reeds, dat aan ieder einde van een
cultuur de balans met de natuur weer werd hersteld.
Als ik terugkijk naar de fase van mijn doktersjas, de geschiedenis en de wereld van nu overzie, ben ik er zeker van dat al ons gedokter om mensenlevens te sparen
volkomen teniet wordt gedaan door het oorlogsgeweld.
Het zijn beide zinloze dwalingen geweest in de ijdele hoop het eeuwig leven te vinden, maar de natuur laat zich daarin niet dicteren.
Het enige wat we hervonden
was het weten van het oneindig bewegen van "Al wat Is".
En toch…
Mag ik U tenslotte meenemen naar een van mijn allereerste droombelevingen over ons Zijn?
Het was een droom die ik bijna al weer
vergeten was, maar toch de essentie prachtig weergaf.
Wij zijn de kapitein van het schip dat leven heet.
Wij dienden het leven zo lang mogelijk te beschermen tegen een aardse afkoeling, die toch doorzet.
Wij
kregen de beheersing van het vuur en leerden olie en gas gebruiken als tegenwicht tegen deze afkoeling.
Het was een tweeledige taak, daar wij als kapitein van dit schip ook de taak hadden de aarde weer schoon achter
te laten.
Het bleek een lange reis te zijn voordat ik de ware betekenis ervan doorgrondde.
Het was een zoektocht van ruim 30 jaar.
