De algemene gezegde is dat de menselijke emotie een van onze levensessenties is.
Dat wil zeggen : emotie is een wezenlijk onderdeel van ons menszijn.
Mogen we deze
volkswijsheid - die meestal de waarheid in zich draagt - omkeren door te zeggen : "Zonder emotie geen menselijk leven ?"
In de dierenwereld bestaat die emotie niet of nauwelijks.
Zij bestaat alleen dáár waar het dier door de mens beïnvloed is.
Ik was slechts arts en wetenschapper en het toeval wil dat mijn grootvader als arts en wetenschapper zijn leven gaf aan een onderzoek naar het
menselijk denken : de bakermat van emotie. Hij was de grondlegger of een voorloper en men zegt van hem dat hij met dit basisonderzoek één van de voorlopers was van de denkmachine : computer geheten.
Toch
kwam hij er bij leven niet helemaal uit. Hij was er dag en nacht mee bezig.
Hij had een sleuteltje gevonden en kon het doosje niet vinden waar het ontstaan van deze menselijke levensessentie vandaan kwam. Hij zat er
zo mee in zijn maag dat hij er tenslotte maagkanker van kreeg en daaraan overleed.
Dit laatste zeg ik nu omdat het toeval wil, dat ik - onwetend van al zijn gedachtekronkels - als arts wetenschapper via een hele
andere weg die hij liep, uiteindelijk bij zijn sleuteltje uitkwam en tenslotte ook nog het doosje vond.
Het is waarvan ik nu kan zeggen dat de volkswijsheid en/of de gezegde dat emotie een menselijke
overlevingsessentie is waar is, doch wel de doornenkroon op ons bestaan (ziekte en oorlog).
De levensdualiteit.
Op welke wijze U al dan niet overlevingsemotie hebt gevonden in ons nagelaten
vernieuwde testament of ons laatste willen beschikken, de keerzijde wetenschap is er ook.
Dat de mens ploeps op het einde van de zesde genesisdag op de Aarde werd neergezet is zelfs door de meest rechtlijnige
Godsgetrouwen niet meer acceptabel.
Levensdualiteit is een mooi woord. Daarin zit verborgen het tweegevecht.
Daarin zit verborgen hoe het leven, dat wij kennen als goed en kwaad in alles wat is zijn twee kanten
heeft en ooit zo fraai werd gesymboliseerd door het Boeddha symbool van yin en yang.
U kunt het zo gek niet bedenken of in alles zult U die dualiteit vinden.
Zo is het ook in onze emotie.
We kennen
afstotende (repulsieve) en aantrekkende (attractieve) emotie : bijvoorbeeld haat en liefde.
Zo kennen veel pure wetenschappers een afstotende emotie tegen het geloof en veel gelovigen tegen de wetenschap.
Beide vinden zij dat de tegenpool van die levensdualiteit aan levensessentie voorbij gaat en slechts een dwaalweg is.
Maar toch zijn beide onderdeel van het leven, waar zoals zo waarheidsgetrouw geschreven staat
dat "de kerk in het midden staat".
Het zijn respectievelijk het geloof yin en de wetenschap yang, die als een zogenaamde complementaire eenheid bij elkaar horen.
Het zijn beide die het
overlevingsgevecht creëren en beide dragen weer de kenmerken van goed en kwaad in zich.
Ieder voor zich afzonderlijk zijn ze niet levensvatbaar en/of de dood in de pot.
Gestuurd door
minstens twee generaties dokteren werd ik "als het ware" in de doktersjas geboren. Dit is niets bijzonders en zo levensecht verwoord in de gezegde "Van vader op zoon en van moeder op dochter".
Zonder dieper in te gaan op erflast, erfzonde, ziel, erven wij - zonder dit te beseffen - de levenswandel met de overlevingsemoties van grofweg één van beide ouders.
Zonder te beseffen gebruiken wij deze
overlevings-emoties weer om zelf te overleven en vullen ze aan met nieuwe aspecten, waardoor we steeds slimmer werden om te overleven en dus ouder werden.
Zonder te beseffen lopen we de weg dus verder, die ons van
generatie op generatie werd ingegeven.
Zonder te beseffen konden wij met al deze emotionele ingevingen onze levensduur verdubbelen, waardoor wij ons als van nature gingen onderscheiden van alle andere levensvormen.
Dit werd in de Bijbel zo levensecht verwoord als zijnde een kroonpositie en/of de kroon op God's creatie.
De doornenkroon.
Ongetwijfeld kent U in uw kennissenkring mensen die uitblinken in
hartelijkheid, mild zijn van nature of eeuwige zeikers.
Zo is er voor iedere emotie wel een relatie met een orgaan.
Al die emoties tezamen [overerfd en verworven] maken iemands karakter.
Het is de waarheid
zelve dat lichaam en één zijn, het welk inhoudt dat beide als eenheid functioneren.
Heeft men in de geest veel hartelijkheid, dan krijgt men gestuurd door die energie overdadig veel energie naar het hart.
Dit is
dan wel fijn voor het hart maar betekent wel dat andere organen eronder lijden. Dit betekent onevenwichtigheid in de lichaamssamenleving.
Aangezien ieder van vader op zoon en van moeder op dochter
de ingeslagen emotie bepaalde weg vervolgt, betekent dit dat die onevenwichtigheid steeds grotere vormen aanneemt.
Deze emotionele onevenwichtigheid groeit, totdat…..
Ik schreef dit artikel enige tijd geleden
voor iemand, die "burnout" geraakte en om raad vroeg.
Het was alsof een explosie in zijn hoofd een eind maakte aan de eenzijdige levenswandel, hem ingegeven door die erflastige bepakking die hij meekreeg.
Hij had geluk.
De explosie van emotionele spanningen beperkte zich tot een zeer locale ontlading zonder ogenschijnlijke afwijkingen.
Het aantal mensen, dat hierdoor een hersenbloeding krijgt is evengroot als
er hersenbloedingen zijn.
Een andere uitingsweg van opgekropte spanningen is het lichaam en dan wordt men zogenaamd ziek.
U vind het misschien raar dat ik schrijf zogenaamd, maar waren lichaam en
geest niet één ?
Dat zou inhouden dat karakter ook al een uiting is van ziekte.
Dit zou betekenen dat het karakter terug te vinden is in onevenwichtige werking van organen.
Dit was exact wat ik als
wetenschapper te weten kwam, toen ik met behulp van electroacupunctuur metingen honderden mensen mocht onderzoeken.
De gegevens waren zo getrouw dat ik met zekerheid kon zeggen :
1. lichaam en geest zijn één
2. ziekte is een uiting van geestelijke onbalans en groeit van generatie op generatie
3. de grond oorzaak van deze onbalans is emotie en dus
veroorzaakt door ons denken.
Dat is de kroon met doornen en/of ons lijdende leiderschap dat God ons gaf.
De oorsprong van de doornenkroon.
Zoals ik in de inleiding al verhaalde was het mijn
grootvader, die zijn leven letterlijk en figuurlijk gaf aan de yange wetenschap, waardoor zijn levenswandel eindigde met een yange explosie in zijn lichaam die kanker heet.
Behalve wat hij werelds naliet, drukte hij
een stempel op zijn kinderen en zijn kinds kinderen.
Wat hij vond was dat denken met zijn emotie niets anders is dan een zogenaamde geconditioneerde reflex. Wat hij naliet was, dat deze reflex ons doet handelen
zonder erbij na te denken.
Wat hij ons naliet was dat dit reflexmatig handelen een impuls is zonder de weethersenen erin te betrekken.
Hij had het sleuteltje gevonden, maar het doosje van onze uniciteit liet hij
liggen voor het nageslacht.
Goed !
De wereld maakte er dan wel de denkmachine van, die ons onze uniciteit gaat ontnemen, maar het doosje liet hij voor mij liggen.
Het is als Werner von Braun de kern van
energie vond waar de wereld zijn kernenergie van maakte.
Al zoekende in evolutie tezamen met een zoektocht in de fysiologie van onze hersenen, bleek er net dát te zijn wat onze unicitiet kon verklaren. Het was de
verbinding tussen de weet- en denkhersenen die - het woord zou als voorzegt haar zuiverheid behouden - toevallig heette : corpus callosum en/of de verkalkte brug.
Het kon niet anders dan dat deze
verkalkte verbinding ooit open moet zijn geweest.
Dit bleek al zoekend in de spelonken van evolutie bewaarheid te worden, waardoor ik uiteindelijk kon stellen : De mens als nazaadje geboren aan het einde van de
zesde evolutiedag, werd geboren met een hersendefect.
Het had zijn goede en kwade gevolgen en gaf ons het lijdende leiderschap. De weg die wij lopen is de vooettocht om de kerk weer in het midden te zetten.
Het
is een voettocht die goed en kwaad door vallen en opstaan langzaam maar zeker doet oplossen, waardoor wij door schade en schande weer daar komen wat ooit verhaald werd als zijnde het Paradijs waar rust en vrede aan het
lijden een einde maken.
Hoe dit hervinden van die Bijbelse Wijsheid, daterend uit oeroude Weetheid zijn weg vindt….. Het staat exact beschreven in ons "laatste willen beschikken" en ik was zo mensdom om
daar een aantal boeken in de beperking van mijn domheid aan toe te voegen.
Het was mijn emotie van zien hoe geloof en wetenschap ieder afzonderlijk dwaalwegen zijn, die elkaar aan het einde der dagen zullen
hervinden.
Maar één ding kan ik U nageven.
Met het oplossen van mijn erflastige bepakking, die doktersjas heet, was tevens mijn doktersjas als tot stof vergaan.
Uit stof zijn wij geboren en tot stof zullen wij wederkeren.
Met dank aan mijn vele genen ratio's die voor mij leden of beleden.
Men kan zijn afkomst nooit verloochenen…
