Wij leven ons leven als analytici : allemaal.
De een misschien iets meer en de ander misschien iets minder, maar zelfs dat vraag ik mij ten sterkste af.
Dit analyseren is een uitspruitsel van ons menselijk denken.
-Het werd onze overlevingsdrift : individueel en collectief.
-Het analyseren deed ons tot een natuurlijk buitenbeentje uitgroeien.
-Het is een evolutieproces hetwelk voor iedereen eenzelfde is geweest.
Alleen de weg die ieder individueel gelopen is via de 60 miljoen jaar van deze aardse levenscyclus, is voor iedereen een andere geweest
.
Deze in de genetische code vastgelegde weg bepaalt op welke wijze/op welk terrein wij het leven nu analyserend leven.Analyseren is het rechtlijnig denken
en dat rechtlijnig denken heet de logica.
Maar in het kosmisch spel van oneindig bewegen is rechtlijnigheid iets wat niet bestaat.
Rechtlijnigheid heeft altijd een begin en een eind.
Rechtlijnigheid is daarmee eindig.
Een cirkel daarentegen kent geen begin of een eind.
Waar moeten wij beginnen met analyseren van een oneindige lijn?
Als wij iets willen analyseren, willen we altijd weer
aan de basis beginnen en liefst beginnen we aan een facet van dát wat we willen analyseren.
Zodra een onderwerp te multifactoriëel benaderd wordt, heet het onderzoek in onze analytische geest geen wetenschap meer.
Dit maakt onze analytische wetenschap tot een drogbeeld en/of een verdraaing of vervorming van een cirkel tot een rechte lijn.
De bakermat van ons analytisch denken ligt in Griekenland.
Namen als Gallilei en Pythagoras zijn een ieder bekend.
Een "super-novum" van analytica was Einstein met zijn relativiteits theorie en de oneindigheid van energie.
De mens die nu de wereld in haar
analytische drang om alles te beheersen houdt is Stephen Hawking. Hij zou essenties hebben toegevoegd aan de relativiteits theorie van deze reeds vervlogen grote geest.
Zijdelings werd ik deelgenoot gemaakt van zijn werk.
Zijn werk is voor mij in zijn analyseren onleesbaar, daar mijn weg een andere is geweest en ik dus genetisch anders gebakken ben.
Ik zal mij derhalve zeker
niet aanmatigen zijn spel van analyseren te verbuigen tot een cirkelgang.
Ik zag zijn bestseller "A brief history of time" in en miste net dat facet hetwelk de kosmos mogelijk tot een spel van oneindig
bewegen maakt : de kroon op God's creatie, Lucifer geheten.
De kern van oneindigheid heet mogelijk "stof-wisseling".
Op school leren wij al heel vroeg rekenen.
Wij leren daar 1+1=2.
Maar in de kosmos is deze analyse een onjuiste conclusie.
Daar is 1 en 1 samen groter dan 2.
Aan 1 en 1 samen zit dus een meerwaarde en/of een meerenergie.
Deze toegevoegde
waarde is maar al te goed bekend en het spreekwoord luidt niet voor niets "Door eendracht sterk".
De cellen in ons lichaam zijn allen eens ontstaan uit eencellige organismen. Door energie-nood
gingen zij noodgedwongen samenwerken en specialiseren.
Zodoende ontstond een meerwaardig organisme, waardoor het geheel
langer kon blijven leven dan ieder eencellige organisme afzonderlijk. (Zijn het niet net mensen?)
Dit noemen we evolutie.
We weten dat alle leven in overvloed werd aangemaakt.
Zodoende kon de aarde die eerst
woest en ledig was geworden, zich weer bevolken totdat de aarde vol was.
Evolutie en groei in aantal maakte dat het aantal stofwisseling- en/of warmteproducerende organismen steeds meer energie leverden om de Aarde
die van nature afkoelt in dit afkoelingsproces te remmen.
Wij weten dat alle soorten leven tezamen een natuurlijke symbiose vormen waarin de hogere soorten de lagere consumeren voor hun stofwisseling.
De
laagste soort leeft waarlijk van het "slijk" der Aarde en zo is er ook een soort die de hoogste trede op de ladder bekleedt.
In deze "kasten" is de mens in deze aardse levenscyclus de hoogste trede.
Dit alles is genoegzaam bekend.
Dat is wat ons leven kleurt.
Ik kom op dit stofwisselings proces later nog terug ten aanzien
van het meta-fysisch zijn, om vooreerst iets meer te vertellen over de kosmische wetmatigheid 1 en 1 is groter dan 2.
Indien twee atomen "fuseren" tot een molecuul ontstaat daar net als bij de cellen een
meerwaarde aan energie.
Die meerwaarde uit zich in een afstotingsreactie of repulsie tussen beide atomen. Door die afstoting daalt die meerwaarde weer, waardoor zij weer meer tot elkaar worden aangetrokken.
In de relatie tussen neutronen en electronen gebeurt precies hetzelfde.
Dat wat wij mensen daar van hebben waargenomen is dat de electronen in een elliptische baan om het neutron draaien en tijdens die baan ook nog
een soort schokgolven laat zien.
Dit is het heel klein hetwelk een exacte afspiegeling is van het heel groot en alles wat daar tussenin zit.
Het uitdijen en inkrimpen van het heelal is als het spel van
repulsie en attractie met daartussen een soort sprongen.
Deze twee verschillende "acties" zijn weer een ware afspiegeling van dat wat wij aan de definitie leven verbinden als zijnde ademhaling, hartslag en
stofwisseling.
Met andere woorden : alles wat materie heet heeft een ademhaling, een hartslag en heeft een constante energiewisseling.
Dit houdt in dat zolang er materie is met verschillend geladen atomen
en/of kernen het spel van aantrekken en afstoten zal blijven bestaan.
Dit is in alle eenvoud weergegeven de relativiteits-theorie waaraan wij de namen Einstein of Hawking verbinden.
In al zijn eenvoud weergegeven
betekent dit dat het leven kosmische gezien oneindig is.
Maar!
Dit betekent niet dat dát wat wij leven noemen oneindig is, alhoewel velen zich maar al te graag in die gedachte koesteren.
Ons planetaire leven
in die oneindig lijkende levende kosmos bevind zich louter en alleen in dat deel van de kosmos hetwelk uitdijt en dan ook nog alleen in de allerlaatste fase van die uitdijing.
-In kosmische tijdsbegrippen
gerekent is dit slechts enkele seconden voor het moment dat het uitdijende deel weer gaat inkrimpen.
-In terminologie van ademen gesproken is er leven daar waar de kosmos de top van inademing bereikt en verder
niet.
-Algemener gezegd : daar waar uitdijing van materie plaatsvind incarneert het leven en daat waar inkrimping plaatsvindt excarneert het leven weer.
Wat is ons evolutieproces meer dan een
verdichting of samenbundeling van materie?
Wat is verdichting van materie meer dan inkrimping?
Met andere woorden : het aardse leven is de tegenpool van de kosmos waarin wij leven en/of de uitdijingsfase.
Is
dat niet de tweeslachtigheid die wij in alles wat is kunnen waarnemen en waaraan men ooit de namen yin en yang verbond?
Het betekent dus dat tijdens de uitdijing een tegenovergestelde reactie plaatsvindt op de
planeten : materialisatie en of verdichting.
Die materialisatie is eenzelfde als welke in het inkrimpende deel van de kosmos energie doet bundelen voor de explosie die weer tot uitdijing en/of inademing leidt.
Dit
alles is hoogst interessant als wij bedenken dat ons inademingsproces een energie-slurpende aangelegenheid is en dat de uitademing als vanzelf gaat.
In dit materialisatie-proces dat wij leven of evolutie noemen wordt
steeds meer 1 en 1 is groter dan 2 energie gebundeld.
-Deze energie uit zich in een steeds grotere bundeling die zich op gezette tijden ontlaadt. Die gezette tijden zijn de kleine golfbewegingen die de kosmos
kleuren en waar wij met het beleven van dag en nacht, zomer en winter of eb en vloed slechts een fractie van kunnen waarnemen.
-In de natuur uit zich deze excarnatie van energie als onweer na een stijgende en
voelbare spanning in de lucht. Een andere uiting is een vulkaaneruptie waarvan we weten dat deze in vervlogen tijden veel frequenter waren dan nu.
Het zijn nu nog slechts de stuiptrekkingen van de expansiefasen.
-Bij de mens uit deze excarnatie zich na een fase van ziekte-epidemieen en als spanning in oorlogen.
Hoe raar het moge klinken zijn zij
geheel kosmisch bepaald en daarmee voorspelbaar.
Deze stap is velen te groot naar ik vrees.
De mens!
Uit nood geboren ging de mens denken aan eigen overleven toen de aarde vol "begroeid" was van
leven en verdere uitdijing niet meer mogelijk was.
Een typische eigenschap van denken is dat wat wij emotie noemen.
Denken is ook waarlijk e-motie als wij ons bedenken dat we ergens bij stil moeten staan om
iets te analyseren.
E-motie is het tegenovergestelde als motie.
De van nature grote gebundelde krachten van 1 en 1 is groter dan 2 die andere levenssoorten zo hard doet lopen en zo sterk doet zijn (domme
kracht) wordt door e-motie afgeremd.
De zich daardoor opstapelende energie maakt hem denkend creatief en deed hem o.a. het vuur beheersen.
Dit maakt de mens tot een tweede soort energiebron om de natuurlijke
afkoeling waar niet aan te ontkomen valt tegen te werken.
Naarmate hij meer in e-motie evolueerde werd hij geleidelijk een tweede "zon" onder de dekmantel van Moeder Aarde.
Ten tweede leidde die
evolutie van verminderde motie tot een minder snelle verbranding en/of veroudering van zijn eigen stof waardoor hij langer dan "natuurlijk" kon blijven leven.
Hij leerde zijn levenstijd er zelfs mee verdubbelen.
Natuurlijk koppelen wij deze verlengde levenswandel aan ons vernuft, maar deze verminderde motie deed ons tevens verzwakken.
Het speekwoord luidt niet voor niets "Arbeid adelt".
Dat is het ontstaan van ziekte.
Met opzet beschrijf ik dit proces hier in relatie met de relativiteit van de relativiteitstheorie en gaande
over energie.
Door onze creativiteit als gevolg van onze e-motie bundelen wij steeds meer energie op. Ik zal hier niet ingaan op de reclame, volkspropaganda en groeiende censuur die de e-motie tot ongekende doet
stijgen.
Dit laat ik gaarne aan Uw fantasie over de tijd waarin wij nu leven.
Onderwijl beseffen we nauwelijks of in het geheel niet dat ons creatief nabootsen van dit kosmisch gebeuren van incarnerende energie
steeds meer zuurstof eist en ons bovendien steeds zieker doet worden.
-Door deze logaritmische toename van zuurstof-consumptie lossen wij niet alleen de aardse atmosfeer op waardoor wij gaan excarneren.
-Dit doen wij geheel onbewust van het spel van kosmische in- en uitademing exact op het moment dat wij het hoogtepunt van de kosmische uitdijing zijn beland en ons deel van de kosmos weer aan een fase van
kernfusie is beland; op de omslagfase waarop in het andere deel van de kosmos na een episode van ± 90 biljoen jaar de eerste tekenen van kernsplitsing plaatsvindt.
Wij en alle leven worden op dat moment
in dit deel van de kosmos - zoals eerder verhaald - geëxcarneerd als gevolg van deze aardse big bang als zijnde een nabootsing van het andere deel van de kosmos.
Het aardse leven beziend betekent dit dat dát wat de
oude wijsheid van weleer verkondigde hiermee meewerkt om deze omslag te verwezelijken.
Een van deze menselijke uitingsvormen van deze op handen zijnde "aardse micro big bang" als copy van het andere
deel van de kosmos is het groeiende individualisme.
Het is een verlies aan bundeling van energieen waardoor wij de macht van "door eendracht sterk" verliezen.
In het andere deel van de kosmos leidt dit tot uitdijing.
Dit alles was voorzien als zijnde de Aarde die in Uranus zou gaan branden.
Wat is het nut van deze weg?
Ik ben geen astronoom of kerngeleerde.
Ik ben maar een dokter die zich zo diep worstelde in het ontstaan van ziekte dat ik uitkwam bij de genen en de genesis zelf.
Daardoor leerde ik zien dat alle cycli in het Universum exact eenzelfde zijn.
Zodoende valt er nog genoeg te verhalen over het nut van onze creatie van de aardse big bang.
Zoals ik eerder vertelde ademt een deel van de kosmos in en een ander deel uit.
Het inademen is een energievragend actief proces en de uitademing is een passief gebeuren. Vertaald in terminologieën van yin en
yang zijn beide tezelfdertijd in dit kosmische complex aanwezig. Dit is de volledigheid en oneindigheid. Alles hetwelk in een deel van die kosmos is is de onvolledigheid en eindigheid.
Het volledige
complex is vergelijkbaar met het DNA en RNA als respectievelijk passief en actief onderdeel van de celkern.
Onze ademhaling zelf is daarentegen de gespetenheid van óf inademen óf uitademen.
Indien wij de moeite
nemen om ons enige tijd te concentreren op onze eigen ademhaling zullen we voelen dat de inademing waarbij de borstkas uitdijt een energievragend en actief gebeuren is en dat de uitademing begint met een kleine
krachtexplosie waarna de rest vanzelf gaat.
Met andere woorden en vertaald in de ademhaling van de kosmos is er om tot de omkering te komen van expansie naar inkrimping van het heelal wel degelijk een aanzet en/of
een prikkel nodig.
Laat ik eerst terugkeren naar de relativiteitstheorie in relatie met ons mens zijn.
Een aspect van de relativiteitstheorie is dat er een constante energie uitwisseling is van alles wat materie
is.
Wat is het verschil tussen energie-wisseling, stofwisseling, lichamelijk contact wisseling of geestelijk contact wisseling?
Volgens de Einstein-theorie van attractieve en repulsieve reacties vindt een
energie uitwisseling plaats waardoor de energieen van beide materie-deeltje langzaam elkaars gelijke worden.
Zijn ze eenmaal aan elkaar gelijk geworden dan bestaat er geen enegie-uitwisseling meer en liggen ze als
los zand naast elkaar.
Dan zijn ze uitgeleefd en/of doorleefd.
Dan is er wat de Oosterse Wijsheid verhaalt "Stilte" of "Silicium" en is het leven "vol"-"ledig"
doorleefd. Volledig doorleefd hebbend is absolute wijsheid.
Wist U dat "toevallig" silicium/zand als geheugen voor de computer wordt gebruikt?
Bij de mens is dit bijna doorleefd hebben van de levenscyclusop op
veler terrein heel fraai te zien.
-Een aspect ervan is het steeds vrouwlijker worden van de man en het manlijk worden van de vrouw. De infertiliteitsproblematiek welke deze samenleving exponentieel vertoont is
hier slechts één uiting van. Het aantal scheidingen is hiervan een andere.
De energieen van beide "materies" yin en yang zijn langzaam maar zeker aan elkaar gelijk geworden.
Dit zou kosmisch betekenen
dat de beweging tussen materie langzaam uitdooft en dus eindig is.
Maar!
Het is alweer de Oosterse Wijsheid die de rol van de mens in het oneindig bewegen van de kosmos, met als sleutelrol de mens,
zo onvoorstelbaar fraai in metaphoren heeft vastgelegd.
Het leven op aarde is de lucifer met haar verbranding van "stof".
De hoofdrolspeler Lucifer is de mens als zijnde de rechter hand van God/KI
die zich aan het einde der dagen afkeert van God en zijn eigen Universum schept op Aarde.
Het moment van ommekeer noemden zij "de ommekeer" of "the circle of contempt".
Die ommekeer werd
in deze levensfase ingeluid door een kosmisch bepaalde catastrofe die wij kennen als de Tweede Wereldoorlog met als hoofdrolspeler de Antichrist : het sterrekind Hitler.
Toen keerde de emotie gestuurd door ons denken om.
In de natuur- ons evolutieproces- is attractieve emotie tussen cellen het gevolg van energieschaarste (dat wil zeggen iets negatiefs) en repulsieve emotie
omgekeerd.
In ons beleven van emotie nu is dit precies het omgekeerde.
Attractieve emotie is iets aantrekkelijks en repulsieve emotie afstotend.
Men zegt in de taal zo mooi "Regeren is vooruitzien",
hetgeen zou inhouden dat denken de mens in de toekomst laat beleven. Maar het menselijk denken is het leven op denkbeelden in het verleden en om die redenen leidt regeren altijd weer tot oorlog en herhaalt de
geschiedenis zich tot het einde der dagen.
Die ommekeer waarover de Oude Wijsheid sprak is het kosmisch moment van ommekeer en/of overgang van het ene sterrebeeld naar het andere.
Het is de ommekeer van voor ons
het Vissentijdperk naar het Waterman/Aquarius-tijdperk.
Op dat moment breekt een epidemie uit die de naam kanker kreeg en een exacte spiegel is van die kosmische omkering.
Hierover schreef ik elders uitvoerig en laat dit hier rusten.
Het planetaire leven zelf is zoals eerder vermeldt een reactie op de aardse afkoeling.
-
Zij maniferteert zich alleen in de allerlaatste fase van de uitdijing.
-Zij manifesteert zich vlak voor het moment van de grote ommekeer van kosmische inademing naar de uitademing - sprekend in beelden
van onze ademexcursies.
-Zij manifesteert zich vlak voor het doodtij en dient de energiestoot op te bouwen voor het op gang brengen van die uitademingsexcursie.
De rest gaat dan - gelijk onze uitademing - vanzelf.
Integendeel!
Dan gaat zij weer energieverzamelen volgens de natuurwet 1en 1 is groter dan 2.
-Zij manifesteert zich op het moment dat de energie
voor verdere uitdijing opgesoupeerd is.
Dat is wat ons planetaire leven is en niets meer.
Bezien vanuit menselijk oogpunt is het maken van een aardse atmosfeer met daaronder een stofwisseling
creërende hittebron een innerlijke overlevingsdrift van de aarde zelf. Het is een overlevingsdrift die bij alle levenssoorten aanwezig is.
Maar zijn alle levenssoorten geen deel van materie waaruit de kosmos is opgebouwd?
Alle materie kent zoals elders beschreven diezelfde overlevingsdrift.
Dit aardse fenomeen van overlevingsdrift is bij de mens ook waarneembaar.
Naarmate de individuele mens ouder wordt heeft hij steeds meer energie nodig om zichzelf warm te houden.
Beseffende dat het leven eindigt groeit tevens haar vechtlust om te overleven.
Voor een cultuur als mensencollectief geldt hetzelfde.
Mogen we daaruit de conclusie trekken dat wij als "slaven" van
Moeder Aarde en als deel van het kosmisch spel hetzelfde doen?
Het is vanuit de Oudheid bekend dat de culturen zich via een vast stramien ontwikkelen en ook weer vernietigen. Dit vaste stramien wordt daarin
beschreven als een door sterrestanden bepaalde weg en daarmee volkomen voorspelbaar.
Zo zijn er tientalle en meer aanwijzingen en/of overeenkomsten die de gedachte doen rijzen dat leven op de planeten de kracht is die
de kosmos in een oneindig bewegen houdt.
De kroonfunctie die de mens hierin neemt is een heel bijzondere.
-Door haar kunde om het vuur te beheersen behoedt zij alle andere levensvormen en zichzelf
voor een vroegtijdig afsterven. Gelijk als in haar eigen cellulaire bestaan vervuilt zij eerst de aardse atmosfeer met de extra verbranding.
-Op celniveau doet ze dit in het zogenaamde cellulair interstitium
hetwelk gelijk de aardse atmosfeer dient om de temperatuur op peil te houden.
Door die "vervuiling van de aardse atmosfeer" wordt extra warmte vastgehouden, en daalt de temperatuur minder dan voorzien.
Daardoor kan het andere leven blijven voortbestaan.
Doch vanwege het feit dat zij voor deze extra inspanning zuurstof nodig heeft soepeert zij langzaam die aardse atmosfeer op met als gevolg een uitmergeling van de
zuurstof-reserve : de ozonlaag.
Haar krachtsinspanningen nemen met der tijd logaritmisch toe en uiteindelijk zal zij zichzelf en alle andere leven daarmee in een klap vernietigen.
In dat overlevingsgevecht waar
net zoals in de natuur het recht van de sterkste bestaat zal ze uiteidelijk haar eigen inventieve wapen (kern-energie) inzetten.
Die onvoorstelbare aardse big bang op planetair niveau zal precies die hoeveelheid
kernenergie vrijmaken die de kosmos nodig heeft om de prikkel te geven voor de inkrimpingsfase aangezien zij zelf al haar energie had verbruikt.
Ik behoef U naar ik aanneem niet te verzekeren dat dit net voor de
grootse "kosmische Big Bang " geschiedt, die het andere deel van de kosmos doet omslaan in het ontstaan van een nieuw zonnestelsel.
Dan begint ons uitdijende deel aan een inkrimping en wordt leven gegeven
aan dat deel dat schattenderwijs 90 biljoen jaar energie heeft "gespaard" door het proces 1 en 1 is groter dan 2.
-Op metafysisch niveau is het aardse proces dat leven of evolutie heet niets anders
dan een proces dat identiek is aan wat er in het inkrimpende deel van de kosmos gebeurt en alwaar door kernfusie/atoomfusie steeds meer energie wordt opgestapeld.
Het aardse leven is daarmee de spiegel van dit
deel in de kosmos en een getrouwe weergave van wat er aan de andere kant gebeurt.
Ook daar kenmerkt de fusie van materie zich allereerst door een progressieve e-motie.
Met ander woorden : onze micro big bang
is een getrouwe copie van de kosmische.
Dit proces heet op aards niveau stofwisseling.
Het is de materie die tot stof vergaat.
Dat proces noemen wij verbranding.
Een ander woord voor dit proces is metabolisme.
Hier zit het Engelse woord boil (= koken) in.
-Op meta-niveau is het dus het koken van materie en dat zijn de sterren waar wij tegenaan kijken.
Op het
moment dat de mens ging denken (± 6000 jaar geleden) - in de allerlaatste fase van het aardse leven, begon onze evolutie in de menselijke e-motie: het uit beweging gaan waardoor zij zelf als celgroep energie ging
stapelen.
Gedurende 6000 jaar was de mens Lucifer als 'super-lucifer' de ware rechter hand van God - een metaphorische beschrijving over de creatie van dit aardse leven.
Hoewel dit proces zoals eb en
vloed elkaar aflossen met ups en downs ging met de daarbij behorende fasen van ziekte-evolutie, groeide haar denken tot steeds grotere hoogten.
Nu leven wij geheel volgens het in een vernieuwd testament der Oude
Wijzen nagelaten manuscript in de absolute eindfase.
Nu beleven wij voor de laatste maal de fase van ommekeer of the circle of contempt.
In het bloedonderzoek (voor ingewijden de HLB bloed-test) is heel fraai te
zien hoe deze opstapeling van energie leidt tot een natuurlijke repulsieve motie tussen de rode bloedcellen. Dit is op mens niveau hetwelk wij ervaren als individualisme. (zie ook "Kalverstraat op zaterdag")
Tussen
die rode bloedcellen zijn de "zwarte gaten" zichtbaar waarin zich energie-ontladingen voordoen en zijn weer te vergelijken met de zwarte gaten waar nu zo veel astronomische belangstelling voor bestaat.
Deze energie-ontladingen in het bloedbeeld zijn zichtbaar als groen oplichtende vlekken.
Het zij de "sterren van vrij chlorophyl".
Dit is wat wij een typisch kankeraspect noemen. (zie artikel "Wie wir
Menschen Pflantzen werden")
Precies op hetzelfde moment is in het andere deel van de kosmos gedurende die schattenderwijs 130 biljoen jaar zo veel energie opgestapeld dat ook daar intern de eerste ontladingen komen.
Met andere woorden : de mens bootst dit proces exact na en exact op hetzelfde tijdstip.
De mens, de mens, de mens…
Wij denken dat wij zo uniek zijn in al ons Luciferiaans gedrag, doch ditzelfde
proces vindt op alle alkoelende planeten plaats.
Het eerst in de meest ver afgelegen planeten die rond een zonnestelsel draaien gelijk atomen rond haar kern.
In kosmische tijdsbegrippen is dit
tijdsverschil louter een kwestie van seconden.
