Onze Universele klok staat bijna stil.
Alle drie de
wijzers staan op luttele fracties van een seconde voor middernacht en heeft daarmee bijna zijn gehele cyclus afgerond.Ik noem het met opzet de klok, want zoals alle overleverde symbolen over de
levenscycli in het Universum, zo verging het ook de klok, die de "wegwijzers" van weleer door "watchen" hadden gevonden.
Elders noemde ik de G- en C-sleutel van de muziek, de notenbalk met zijn
7 vette jaren en zijn 5 zwarte toetsen [tezamen de 12 maanden van het aardse en kosmisch sterretijdjaar vertegenwoordigend] alsmede met het alfabet als zijnde de alfa tot omega van het leven vertegenwoordigend.
Wij -
het leven op aarde- kwamen pas kijken op drie minuten voor twaalf en hadden een speciale taak.
Het leven diende de haperende klok nog even te laten voorgaan.
Hoewel de wetenschap nog honderden gissingen
maakt over allerhande energetische onopgeloste problemen, was vreemd genoeg alles al zo'n 6000 jaar geleden tot in de finesses bekend.
Wie ben ik dat ik de geheiligde wetten van Einsten of de Quantumtheorie probeer
aan te tasten?
Ik ben een kosmische onbenul van de bovenste plank en heb me slechts vastgebeten aan iets wat ons in alle eenvoud werd nagelaten : "Alle cycli in het Universum zijn elkaars gelijke en alles
gebeurt tezelfder tijd.
Universum heeft zijn naam te danken aan het feit dat alle raderen van die klok met elkaar gelinkt zijn en waardoor de ene helft linksom en de andere helft rechtom draait.
Als ik het heb
over het Universum bedoel ik daarmee ons lichtende deel van het Heelal en/of ons uitdijend deel : de fissiewereld.
De motor die de klok in beweging houdt bevindt zich in het andere deel.
Het is als het ware de klepel van onze klok.
Daar bevindt zich de fusiewereld en/of bekend als het zwarte gat.
Hoewel ik graag verder zou willen gaan met de klok als vergelijking, zal ik me toch
naar wereldse normen proberen te gedragen.
Dat onze fissiewereld eindig is, zijn alle geleerden het roerend eens over.
Maar over de manier waarop en wanneer bestaan nog grote vraagtekens, die door een veelheid van
theorieën en vraagtekens nog thuishoren in de wereld van "magie of het onverklaarbare".
Die theorieën zal men vasthouden totdat het tegendeel bewezen is, gelijk wij vasthouden aan de idee dat de economie moet
groeien om gezond te blijven of vasthouden aan de eindeloze zoektocht naar stabiliteit.
We zullen dat vasthouden totdat absoluut zeker is, dat wij een utopia nastreefden.
Waar ik het met Einstein volledig eens kan
zijn, is zijn idee dat energie nooit verloren gaat en mede dat het Heelal de Perfectie is waarin niets aan het toeval is overgelaten.
Maar zijn theorie van 1/2mc² moet ik toch in twijfel trekken, daar de
attractiviteit van materie sterk afhankelijk is van vele interne en externe factoren.
Als ik alleen al zie hoe volledig uitgeleefde materie als bijvoorbeeld zand van los zand aan elkaar hangt is van deze
attractiviteit weinig te bespeuren.
Het wordt pas glashard bij zeer hoge verhitting en gedraagt zich daarin "versum" of omgekeerd aan wat er met de metabolische as van sterren in het andere deel van het
HeelAl gebeurt.
Nu weet ik wel dat hij zijn theorie relatief noemde, maar de wereld heeft hierop wel de Quantumtheorie gebouwd als "werkmodel".
Zo ver ik weet gaat deze theorie ervan uit dat alle materie
gelijkelijk energetisch geladen is.
Maar ik weet dat er duidelijke verschillen zijn tussen wat men vroeger noemde het Yin en het Yang.
Dit Yin van het zwarte gat is sterker dan deze Yange fissiewereld en alleen
daarom kan die energetische kracht onze Universele klok met al zijn raderen in beweging houden. Zonder dit verschil zou de klok niet kunnen tikken.
Dat is een natuurkundige wetmatigheid, zo leerde ik op de
middelbare school.
Drie minuten voor middernacht raakte de klok in problemen, omdat het stof of kosmisch as de raderen van de klok dreigde te verstikken. [zie melkweg : de spil van het leven].
De kracht van de
"Duracel batterij" raakte op en het stof diende te worden gerecycled.
Hij ging wel langzamer lopen, maar bleef toch tikken.
Dat is o.a. de steeds groter wordende omlooptijd van de aarde om de zon en
uitvoeriger belicht in de Maya-voorspellingen.
Ik zie alles graag heel simpel en kijkend naar de drie wijzers van de klok kan ik niet anders dan concluderen, dat als alle drie wijzers bijna voor twaalf uur staan,
de energie om die wijzers omhoog te duwen extreem groot is.
Gek genoeg vond ik ditzelfde stramien terug in de kosmische energiegolven, waardoor ieder vol uur een "ijstijd" ontstond en veel leven nam.
Maar in feite geldt hetzelfde voor de natuur met al zijn jaar- en sterretijdcycli.
Ware er geen verschillen geweest tussen "het creatieve yin" en "het vechtende yang", dan hadden wij nooit een
evolutie van leven gekend.
Vroeger noemde men dit Yin het volmaakte en zijn tegenpool het onvolmaakte.
Beide is materie, waarvan de energetische waarde of waardigheid ongeveer 8 % verschilt.
De hele kosmos is
van dit energetisch verschil bezwangerd en dicht bij huis weet U dat de vrouw gemiddeld langer leeft dan de man.
Kosmologen zijn volledig gefixeerd of gefocusd op die magische sterrenwereld en beseffen niet dat die
wereld geen zier verschilt met onze kleinmenselijke wereld onder de dekmantel van Moeder Aarde.
Wat zij met telescopen proberen zichtbaar te maken, zoeken hun wetenschappelijke tegenpolen met electronenmicroscopen.
Beide zoeken ze naar hetzelfde.
Beide zoeken ze naar het onvolmaakte, omdat het louter een zoeken is in de yange wereld van de onvolmaaktheid.
Maar alles wat in deze fissiewereld als fusie van materie
levendigheid kreeg is in feite een spiegel van beide werelden.
Materie gaat in fusie en dat noemen leven.
Vervolgens wordt het weer verbrandt en dat noemen metabolisme of stofwisseling.
Dit is voor het
allergrootste tot het allerkleinste identiek en zo zijn wij uit dit kosmisch stof geboren en/of gerecycled om het leven er nog even in te houden.
Dan wordt het Yang Yin en het Yin Yang en keert de hele cyclus
zich om en… begint het spel opnieuw.
Het voordeel van dit soortig observeren is dat men tevens de cyclische veranderingen kan waarnemen, welke met snapshots totaal onmogelijk is.
Snapshots zijn als denkbeelden statische beelden.
Ze zijn bewegenloos en doods, terwijl alles in constante verandering is en die verandering noemen wij motie en/of beweging.
Het grote manko van de mens is dat hij
puur leeft op denkbeelden en/of snapshots, die al verouderd zijn op het moment dat ze door de hersenen worden vastgelegd.
Van des te verder deze snapshots komen, des te ouder zijn de beelden en zo bleven we alles in
het verleden en… motieloos.
Dat is waarvan die Oude Wijsheid ons naliet dat denken motieloosheid of e-motie is.
Men zegt ook dat "de mens stilstaat bij problemen" en zo
verhaalde men dat de evolutie van denken een groei was naar doodsheid en dat hij door die stilstand progressief zou gaan lijden. Dat heet in de taal eenvoudig "rust roest".
Dat is ook waarom die monniken
van weleer het denken als zijnde denkbeelden wilden verbranden om in die motie te kunnen zijn.
Men noemde dat een monnikenarbeid omdat het zo veel energie en tijd vergde.
Tussen twee haakjes : het feit dat de mens
zijn leeftijd wist te verdubbelen komt louter van zijn motieloosheid tezamen met al zijn snufjes om zich te beschermen.
Zo verhaalden die Wijzen dat de mens door de denkbeelden conclusies maakt, die de waarheid geweld
aandoen en noemden dit derhalve een dwaalweg.
Hij weet zich gekooid door duizenden verouderde denkbeelden, die zijn stamboom zielelastig kleuren.
Daarom kan de mens ook slechts filosoferen over de
toekomst, want hij kan beweging niet zien.
Als hij geen beeld heeft denkt hij verloren te zijn, terwijl het omgekeerde waar is.
Het denken is daarmee doods, dodelijk en zelfmutilerend.
Dat is ook ons eeuwig zoeken naar stabiliteit die de geschiedenis tot het einde der dagen doet herhalen.
Diep van binnen weten wij dat wel en dit uit zich als angst voor de dood.
Dat is onze onvoorstelbare onrust en…beheerszucht.
Dat is ook waarom mensen die anders zijn angst inboezemen, tenzij ze ons illusionaire zekerheden geven, die die angst wegneemt.
Ik kan het ook op een ander -
misschien sympatiekere - manier zeggen: een manier, die dan weer leidt tot een soort bevredigend gevoel en/of welbehagen.
De mens - het menselijk denken - is uniek in dit hele evolutieproces op aarde, omdat
enerzijds deel uitmaakt van de yange levenscyclus op aarde en anderszijds met zijn "doodse" denken de stilstand in het zwarte gat vertegenwoordigt: de yinne fusiewereld.
Met de evolutie van het
menselijk denken groeit hij naar het evenbeeld van de fusiewereld en/of het zwarte gat. Het is de wereld van het materialiseren, gelijk dit in het zwarte gat geschiedt.
Vindt U het dan - dit wetend -
nog vreemd dat de Oude "Wegwijzers" ons konden garanderen, dat we de Big Bang tenslotte zouden nabootsen?
Zij noemden het Uranus als zijnde de bron van die grote Big Bang : uranium.
Met der tijd
zijn wij - om met Maya-beelden te spreken - gegroeid van 12 naar 13 baktums en hebben ook aards de verschillen tussen yin en yang genivelleerd.
Hetzelfde energetisch spel geschiedde de laatste drie minuten ook boven ons.
Op dit moment is het -om in aardse termen te spreken- bijna "kosmisch doodtij".
De motor achter het kosmisch bewegen is
daarmee verdwenen en gelijk wij ervaringen hebben met Tsjernobyl zal deze stilstand leiden tot een Big Bang in het zwarte gat en… een uiteenvallen van de kosmische klok der "wegwijzers".
