reiki-onwaarachtigheden

Het is mede naar aanleiding van de inzending van Diko ten aanzien van "the American dream spiritist" McKenna en een forum van Reiki-volgelingen dat Maria over haar ervaringen met Reiki verhaalt.
Het sluit aan bij mijn commentaar bij dit McKenna verhaal hoe bijzonder het is dat men NOOIT de waarheid kan krijgen als men nog in zijn Ego-jasje huist.
Vergrijpt men zich dan aan allerhande "heilige inwijdingen" dan worden de beelden direct als "macht" en/of "overlevingkracht" aangewend.
Het is daarom zo bijzonder, omdat wij mensen daarmee het "WARE" altijd pas aan het bittere einde te zien krijgen.
Het is "Alles zo groot zo klein" en precies hetzelfde gebeurt bij de laatste ademtocht.
Zolang wij voor eigen overleving strijden zal de "Waarheid" altijd weer worden verketterd met de woorden "Daar hebben we toch niets aan"!
Het is ook om die reden, dat ik o.a. met de ontrafeling van kanker wereldwijd geen poot aan de grond kreeg en de verkankerde wereldsamenleving met steun van ons allen kon doorwoekeren.
Maar dit ter zijde.
Laat mij Maria aan het woord laten.

Wat het ego in mijn ogen mist… is levenshumor.
En ja… Siegfried heeft zo goed als geen ego (geboren als sterremensje).
Maar mijn ego is prachtig zielig!!! En oh oh wat moet ik lachen (uuhm achteraf dan hè) als mijn ego zich weer aangevallen voelt, maar dat heb ik aan Siegfried te danken.
Zijn grote levenshumor maakt me altijd weer opnieuw levensblij.
En dat prachtige ego van mij...?
Heb ik te danken omdat ik me vergreep aan reiki-inwijdingen. Daarvòòr was ik maar een zwak ondergesneeuwd mensje wat een beetje doelloos en verdwaald door het leven van de wereld heen liep. Zo ben ik Siegfried levensdankbaar dat hij deze te sterke hypnose bij me af kon breken - zoals ik hem daar om gevraagd had. Want ik "zag" wel meteen toen ik hem ontmoette hoe hij iets kon wat andere mensen niet konden. Die ego reiki energie kostte hem bijna het leven en was voor ons beiden een jarenlang hard gevecht.
En horende alweer jaren geleden van een paragnost hoe er al zovelen "reiki gevallenen" in spychiatrische inrichtingen terecht zijn gekomen - uitgekotst door hun masters omdat waarheid verboden is - ben ik levensblij en dankbaar dat ik dit lot mocht ontlopen.

Van Rei KI tot Rei IK

Vandaag de dag gaan we naar een "reiki winkel" en kopen ons een inwijding.
Hoe kan God's energie voor geld te koop zijn?
Zoiets kan alleen de duivel in ons bedenken.
Was er niet het verhaal van God en zijn twee engelen… waar de engel Lucifer God's Creatie na wilde bootsen? En zo lukte het Lucifer-mens God's wereld na te bootsen tot aan het einde toe.
Als Dr. Usui zou zien hoe zijn door opoffering verkregen initiatie Rei-KI verworden was tot Rei-IK, zou hij zich omdraaien in zijn graf.

Kortgeleden werden de palmbladen-bibliotheken in India gesloten. De palmbladen waar alle gegevens van de mensen op aarde opgeslagen liggen, zelfs nog voor zij geboren waren. Waarom?
De Westerse mens maakte er een vakantie attractie van…
En zo verging het ook de pure initiatie van Dr. Usui, die als arts en WETEN-schapper op zoek was naar de oorsprong van het menselijk lijden. Hing zijn doktersjas aan de wilgen en trok de eenzaamheid in. Na jarenlange ontberingen ontving hij "een vonk van God" - een initiatie vanuit de voorzienigheid.
Twee opvolgende generaties werden de een na de ander ingewijd. Niet eventjes tussen de maaltijden door zoals nu. Het kostte jaren om allereerst de wereldse geneugten op te geven en zich daarna klein en nederig te maken. De derde opvolging was een kleindochter die het wereldleven niet geheel wilde opgeven.
Dáár begon de eerste onzuiverheid in het omgaan met deze pure energie.
Zij was ook degene die de eerste wereldse westerse Reiki master inwijdde. In die tijd was dat een verplichte reis naar Amerika en duurde een tot drie jaar en soms langer.
Toen duidelijk werd dat deze masters er een eigen weg mee opgingen, werd Reiki "vrijgegeven". De nederigheid was verloren gegaan ieder ging er mee spelen hoe het hem/haar uitkwam.

En… nu zijn we al zover dat we er een feestje van maken - een attractie of pretpark beleven. Vreemd genoeg gaat er heel wat mis, wat in mijn ogen niet zo verwonderlijk is.
Degenen die het redden worden hun goddelijk fantasiebeeld.
Maar de "missers" worden wel ijskoud uit de groep gestoten alsof ze melaats zijn.

Deze ijskoude kille energie heb ik vaak gezien en gevoeld, altijd wanneer er iets niet in het straatje van de master of ingewijdde te pas kwam.
Hieronder volgt een Japans sprookje voor volwassenen (waarvan de Nederlandse een kinder versie is) wat voor mij als een treffende sprekendheid aanvoelt.

De sneeuwkoningin
Mosaku reisde met zijn leerling Minokichi door het woud, niet ver van hun dorp. Het was een bitterkoude nacht, en toen ze bij de plaats van bestemming kwamen zagen ze voor zich een koude waterstroom. Ze wilden de rivier oversteken, maar de veerman was er niet en zijn boot had hij aan de andere oever gelaten. Omdat het te guur en te koud was om te zwemmen, waren ze al blij dat ze konden schuilen in de kleine hut van de veerman.

Mosaku was nog niet binnen of hij viel in slaap. Minokichi echter lag lange tijd wakker en luisterde naar het huilen van de wind en het ruisen van de sneeuw die tegen de deur van de hut sloeg. Na lange tijd viel hij in slaap, maar al gauw werd hij opgeschrikt door een regen van sneeuw in zijn gezicht : de deur was opengeblazen en midden in de kamer stond een mooie vrouw gekleed in duizelingwekkend wit. Heel even bleef ze zo staan; daarna boog ze zich over Mosaku en ze blies haar adem als een wolk witte rook. Nadat ze zo een minuut of twee had gestaan draaide ze zich om en zweefde naar Minokichi toe en boog zich over hem heen. Hij probeerde het uit te schreeuwen, want de adem van deze vrouw was als een ijskoude windvlaag. Ze vertelde hem dat ze plan was geweest om met hem hetzelfde te doen als met de man naast hem, maar ze was van gedachte veranderd door zijn jeugd en zijn schoonheid. Als Minokichi ooit aan iemand vertelde wat hij had gezien, zou ze hem alsnog doden. En nadat ze dit gezegd had verdween ze opeens.
De leerling riep naar zijn geliefde meester : "Mosaku, Mosaku, wordt wakker!", maar hij kreeg geen antwoord. In het donker raakte hij de hand van zijn meester aan, en ontdekte dat die zo koud was als ijs. Mosaku was dood.

In de winter van het jaar daarop ontmoette Minokichi onderweg naar huis toevallig een mooie jonge vrouw die Yuki heette. Ze vertelde hem dat ze onderweg was naar Yedo, waar ze een betrekking als dienstmeisje wilde zoeken. Minokichi werd zo door haar bekoord, dat hij haar vroeg of ze een geliefde had, en toen dat niet zo bleek te zijn nam hij haar mee naar huis. Toen de tijd daar was traden ze in het huwelijk.
Yuki schonk haar echtgenoot tien goede en mooie kinderen, blanker van huid dan de andere kinderen. Toen Minokichi's moeder overleed waren haar laatste woorden gewijd aan Yuki's kwaliteiten, en haar lofzang werd herhaald door alle inwoners van dit landelijk district.

Op een nacht, toen Yuki met haar naaiwerk bezig was, scheen het licht van een papieren lamp op haar gezicht, en opeens herinnerde Minokichi zich de buitengewone belevenis in de hut van de veerman.
"Yuki", zei hij, "je doet me enorm denken aan een mooie witte vrouw die ik heb gezien toen ik achttien jaar oud was, ze heeft mijn meester gedood met haar ijskoude adem. Ik weet zeker dat ze een vreemd soort geest was, en toch lijkt ze deze nacht op jou."
Yuki gooide haar naaiwerk opzij. Er kwam een vreselijke lach op haar gezicht, terwijl ze krijste : "Ik was het, Yuki-Onna, die toen naar je toekwam en in stilte je meester heeft gedood. O ongelovige stakker, als we geen kinderen hadden zou ik je nu vermoorden! En denk eraan : als ze door jou toedoen ook maar de geringste reden tot klagen hebben, en ik kom het te weten - en ik kòm het te weten - dan keer ik een nacht dat het sneeuwt terug, en dan dood ik je!

Toen veranderde Yuki-Onna, de sneeuwkoningin, in een witte mist, krijsend en trillend, en ze verdween door het rookgat om nooit meer terug te keren.

Wil graag eerst een stukje inleiding over mezelf vertellen om een beeld te schetsen hoe het kwam dat ik me aan reiki vergreep…

Ik ben denk ik mijn hele leven al op zoek hoe ik in elkaar zit - en daarmee de wereld, de mensen en alles. Niet omdat ik dat zo graag wilde, maar ik spoor van geen kanten.
Mijn leven leek wel één grote race om allerlei psyche-haters te ontlopen die me zo graag wilde "hebben". Ik kletste ze dan wel de oren van hoofd, maar dat was wel uit angst dat ze me op een keer te pakken kregen en voorgoed opsloten.
Als onhandelbare baby geboren, werd ik op mijn tweede opgesloten, vastgebonden in een bedje met kleren en al in het donker tot… ik stil zou worden. (Het was een gezondheids kolonie geworden omdat mijn moeder een inrichting te erg vond.)
Toen ben ik dood gegaan - was met zwarte krulletjes geboren en tegen mijn vierde jaar spierwit geworden.
Het achtervolgde me in mijn leven, waar ik als wereldvreemde rondliep en werd er schizofreen van. Van de ene kant, als ik me in het nauw gedreven voelde kwamen er de grootste verhalen, waar ik zelf verbaasd naar keek van "Waar komt dát nou weer vandaan". En in de andere kant was ik doodsbang om te leven en bang voor eigenlijk alles. Verviel vaak in de diepe put van alle emoties. Hoe die beerput zo kon groeien weet ik nu even niet, maar het was er niet vanaf het begin, zoals ik dit zelf zo beleef.
Thuisgekomen uit die kolonietijd, werd ik vaak wakker uit "te grote dromen", was dan verbaasd dat ik in zo'n klein kinderlijfje zat. "Wist" hoe God niet echt was en noemde het zelf "het grote". Het was alsof ik "gecontroleerd werd door het grote" en "moest iets van binnen volgen". Dat voelde niet eng en ook niet dwingend. Er was geen 'moeten' maar "moest het volgen" en "mocht niet liegen" en begreep er helemaal niets van, maar kon niet anders dan ervoor gaan.
Onderwijl vertelde ik dag in dag uit de meest vreemde verhalen over het leven. Waar kon ik dat nou vandaan hebben, kon nog niet lezen of schrijven. Ook had ik een vreemde eigenschap. Ik zag of voelde hoe mensen iets vertelden en hoe ze van binnenuit iets heel anders vertelden.
Pas tegen mijn 40ste begreep ik hoe mensen dat niet expres deden, maar er niks aan konden doen. Zoals ik nu begrijp hoe ik de emotie levens verhalen van mijn opa (moeders kant) vertelde en beleefde in het leven uit de tijd van mijn opa.

Dat mensen me vreemd vonden (op een paar na en daar leefde ik op) vond ik heel erg. Trok me extreem in mezelf terug en "verdween" daardoor. Zag en voelde ondertussen alles wat er gaande was in iedereen en de wereld om me heen.
Kreeg bijv, gewoon geen beurt meer in de klas of mensen botsten tegen me op alsof ik al niet meer bestond. Maar gebeurde er iets met iemand anders wat ik als onrechtvaardig voelde, dan werd ik een kleine furie.
Schreef schriften vol met alles wat ik niet kon zeggen - die ik op mijn 12de verbrandde, omdat ik naar kostschool werd gestuurd en me nergens meer veilig voelde. Veranderde toen mijn naam in 'Maya' doordat ik een bladvullend artikel in de volkskrant zag over het leven van de Maya indianen en was woest omdat het "niet klopte" wat er stond.

Rond mijn 35ste zag ik hoe de spirituele New age vanuit het vermoordde indianenland Nederland overstroomde.
Ik was verbaasd!!! Het leek precies op "wat ik van binnen voelde" maar kreeg zo'n raar gevoel in mijn buik omdat het precies tegenovergesteld leek te zijn. Tegenovergesteld - In Alles!!!
Ik weet nog als de dag van gisteren hoe ik met mezelf vocht. Wist niet hoe ik moest leven - had alleen dat onbegrijpelijk gevoel van binnen om te volgen - mijn emotie angsten leken alleen maar groter te worden…
Kortom ik besloot "beter iets dan niets" en...
Zo "verkocht ik mijn ziel aan de duivel".

Voelde de tegenstand in me toen ik nieuwsgierig al die spirituele boeken ging besnuffelen. Dacht ondertussen dat het me wel lukte bij mijn "eigen rode draad te blijven", maar dat pakte anders uit.
De spiritus kreeg me te pakken, hoewel ik er onderwijl chaotisch gek van werd.
Viel in handen van een Reiki master die me zo graag wilde "hebben".

Mijn Reiki verhaal hierin volgt hieronder - maar toen ging ik opnieuw dood. Het grote vreemde aan dit "doodgaan" is dat het tegenovergesteld was aan mijn bijna dood ervaring op mijn tweede jaar.

Ik schrok me rot! Ik was van binnen doodgegaan en daar stond ik dan ploeps in mijn buitenkant. En daar was ik nog nooit geweest. En wist dat ik nu iets gedaan had wat ik zelf nooit meer weg kon krijgen. Wist ook dat geen mens daar "groot genoeg" voor was. En besloot mijn "mijn levend dood zijn" uit te leven, had er geen enkel gevoel meer bij en hoopte op nog één wondertje.
Dat was Siegfried.

Toen ik hem zag "wist of voelde" ik dat hij iets kon wat andere mensen niet konden - dat hij me uit mezelf tevoorschijn kon trekken.
Het was ook zo, maar wel heel onbesnut ramdrammetjesachtig ingevuld.
Het werd een harde strijd voor hem en mij deze Reiki inwijdingen weer af te breken.
En kreeg door dat gekke mensje wat zich helemaal voor me gaf - veel meer terug waarvan ik niet had gedacht dat in me te hebben… het leven i.p.v. alleen maar de dood.

Reiki story van een Reiki-gevallene

Als de dag van gisteren herinner ik me, hoe bijv. een woord als "terrorist" de wereld in werd gedonderd. Ik was (zoals zo vaak) opnieuw verbaasd hoe iedereen zomaar scheen te weten wat "een terrorist" was.

Ditzelfde kom ik o.a. ook tegen in de reikiwereld. Hoe er automatisch gehersenspoelde zinnen overgenomen worden als : "Ik denk dat het er helemaal aan ligt hoe je met reiki omgaat" of "dan was er van tevoren al iets mis".
Natuurlijk is dit waar - maar ook onwaar in mijn ogen.
Tot nu toe heb ik nog geen reiki master ontmoet die iets weet.
Hoe kan iemand die niets weet iemand anders begeleiden???

Als kleine uitleg en aanvulling over deze laatste stellige stelling van mij - over hoe mijn twijfel begon naar hoe mijn eerste reiki master (en daarna anderen) omgaan met reiki-energie... Allereerst kloppen vele (eigen ingevulde) verhalen niet en de aanvullende visualisaties (beelden waar het ego /de denkhersenen hun spelletje mee spelen) vertroebelen de beelden die van binnenuit omhoogborrelen. De vele engelen die ik bijv. als kind al rond mijn bedje maakte als ik bang werd van het donker - werden idioot écht in die vreemde visualisaties in de reiki bijeen komsten.

De energie van de inwijding had ik groot ontzag voor. (Zoals ik me met 'groot en akelig diep ontzag' deze jaren rot schrok als één van Siegfried's voorouders me keihard op mijn nummer zette.)
Die zuivere Rei-KI energie voelde Puur en Groot. Het voelde voor mij eenzelfde als de energie van "het Grote" wat ik als jong kind ervaarde na mijn tweede jaar.
Maar… en vergeef mij voor mijn woordkeuze… het vele tot aan hysterie grenzende gepraat, verpakt in zo genaamde liefdevolle bewoordingen - wat voor mij tegenovergesteld voelde aan de pure en te grote energie zelf - bracht me aan het twijfelen.

Onderwijl keek ik naar alle andere vers ingewijdden en zag er mensen tussen zitten met een oprecht eerlijk verhaal die door de inwijding aan het vallen waren. Zag hoe er niet naar hun geluisterd werd - nee erger nog, er werd negerend over hun heengewalst met nog meer positieve hysterie.
Ikzelf maakte inderdaad vreemde wonderlijke uitingen mee en voelde tegenstand in mezelf - hoe mijn reiki master me wilde gebruiken om de groep te overtuigen.
Dat weigerde ik en zag voor het eerst de kille haatblik in haar ogen.

Ik kòn niet anders dan dat weigeren want ik "mocht het niet van die pure energie" - zoals ik als kind niet "mocht liegen" van het Grote, zoals ik dat toen zelf noemde.
Ik stopte om over de "wonderen" te vertellen omdat ik een vreemde hebberigheid zag in de ogen van mijn master, en ging zoeken naar "het negatieve" wat en waarom dat taboe leek te zijn. Ook vond ik het in-gemeen hoe mensen die niet in de "positieve wolk van reiki gedachtekracht (= ego)" mee konden, in hun beerput werden ondergeduwd.
In-gemeen, omdat de sterke hypnose van de rieki-inwijding je niet meer bij jezelf kan laten komen. Door de inwijding sla je een paar treden van de ladder over - waardoor je boven jezelf uitstijgt. Hierdoor kan je niet meer bij je eigen levensgevechtjes komen.

Zelf ervaarde ik dit doordat al mijn emoties en levensangsten na de eerste inwijding als sneeuw voor de zon waren verdwenen. Na een tijdje "zag" ik hoe deze niet echt waren verdwenen, maar hoe ze ergens buiten mij waren gekomen en hoe ik daar niet meer bij kon komen. Dat vond ik vreemd en voor mij voelde dat als "niet goed", want het waren wél mijn eigen levensgevechtjes.
Ook ervaarde ik hoe, nadat de eerste "wonderen" zomaar leken te gebeuren, ik in mijn denkgedachten kwam - want er kwamen levensgevechtjes in mensen naar boven waar ik me rot van schrok.
Om kort te gaan :
Iedere keer als ik iets aan wilde roeren in mijn vele vragen naar mijn reiki master toe, en wat niet in haar straatje pastte - kreeg ik die vreemde koude blik naar me toe geworpen. Ook viel het mij op toen ze ons allen vroeg haar een "reikibad" te geven - ik stond bij haar hoofd en schrok van de koude energie die ze als vanzelf uitstraalde, daar waar ik een warme golf had verwacht. Ik durfde niks te zeggen. Ik weet nog wel hoe ze me heel even aankeek - zou ze het zelf geweten hebben?
Laat ik even tussendoor zeggen dat ze een "werelds gezien groot reikimaster was" - om geen verkeerd beeld te schetsen.

Uiteindelijk vroeg ik haar hoe ik ervan af kon komen of hoe ze de inwijding bij me ongedaan kon maken.
Haar koude kille doodsblik (waarvan ik later aan mijn jongste zoon vroeg "ben ik nou gek geworden of heb jij dat ook gezien?" - omdat ik hem meegenomen had in de reiki) - was voor mij een onvergetelijke ervaring.
Dus ik moest zelf op zoek hoe de inwijding ongedaan te krijgen.

Benaderde veschillende reiki masters door het hele land. De een na de ander liet die vreemde minachtende energie zien - en de een na de ander sloot de deur voor me.
Achteraf snap ik wel hoe het een vraag was (met belevingsuitleg van mijn kant) die misschien niet voorkomt. Maar ik wilde er hoe dan ook van af.
Kwam bij een reiki master die me na aarzelen binnenliet. Ze was een gezellige warme dikkerd. Haar praten dag in dag uit aan een stuk door… Als ik al niet gek geboren was, was ik het daar ter plekke geworden.
Wat er precies gebeurde weet ik niet maar al die dagen gepraat wekten bij mij (weer thuiskomend) aan een stuk door nachtmerrie achtige beelden op.
Ze wist maar één oplossing : Je moet de tweede reiki-inwijding gaan doen - dan komt alles goed.
Ik was murm gepraat door haar en kon helemaal niet meer bij mezelf komen en het gevoel waanzinnig te worden… deed me overstag gaan.
Tweede inwijding ...
Eerst gebeurde er in de daaropvolgende dagen iets vreemds. Mijn rug spleet open en ik had het gevoel in het niets te verdwijnen. Mijn ego kwam waarschijnlijk in opstand want toen kreeg ik een enorme angst. Goed! Ik voelde weer iets van mijn eigen emoties terug.
Daarnaast werd ik steeds verder "de kosmos ingetrokken" tot een moment dat ik voelde "dat ik daar niet mocht zijn". Ondertussen keek ik naar alle beelden en belevingen die misschien ergens wel klopten maar tegelijkertijd als illusiebeelden van geen kanten klopten.
Ik zweerde reiki af voor mezelf en van binnen leeg en dood met alleen een buitenkant - liep ik in een voor mij vreemde wereld als een levende dode hopend op nog één wondertje.
Dat was Siegfried.

Nawoord
Dit is geen triest verhaal, hooguit een zielig mooi verhaal, doordat ik een stukje mocht oplossen van mijn ziel of zieligheid of meegekregen voorouderlijke erflast. (Zoals deze zielige erfenis ons allen ten deel is - alleen loopt iedere daarin een eigen zielige weg)
Dit is ook geen aanval op Reiki of Reiki masters, maar mijn pogen de andere kant die ik zag en beleefde - doordat ik er zoveel tegenstand in tegenkwam als "nood breekt wet" te mogen laten zien. Om mijn beleving en daarmee de "gevallenen" of uitgestotenen die als "oud vuil" worden behandeld door reiki masters en hun mede reiki-ingewijden - in een ander daglicht neer te mogen zetten.
Ook is het een pogen van mij om tegenwicht te bieden tegen de "roze wolk van positiviteit".
Het is ook mijn geschrokken zijn, over hoe er al zoveel mensen in de psychiatrische klinieken terecht zijn gekomen door reiki inwijdingen, waar iedereen onverschillig de schouders bij optrekt met de gehersenspoelde zin : "Dan was er al van te voren iets mis".

Bij velen vallen "gaten" waarin flitsen zichtbaar zijn uit voorgaande levens - alleen er is niemand die kan laten zien wat er nu echt gaande is… Niemand???
Ik werd levensblij Siegfried te ontmoeten die zijn leven gaf om te zoeken naar het lijden van de mensheid. En zijn leven gaf en geeft voor ieder die zijn pad kruist.
Luisterend naar Siegfried's levensverhaal, luisterde ik naar het leven van Dr Usui.
Alleen tijd en plaats verschilde.

Reageer op dit onderwerp / Terug naar homepage