Ik schrijf dit sprookje voor "Mustafa".
Hij is man en voelt zich vrouw en om die reden gaat hij gesluierd door het leven onder de nickername Mustafa Is Lam en/of Ik ben het offerlam Mr. X.
Ik ken hem nog slechts kort, maar weet wel al veel van hem.
Hij is behoudend en bedachtzaam en verdiept zich in de spiritus des levens - gelijk een man de vrouw onderzoekt.
Daarentegen wil hij graag dienen als
"een vrouw", maar het dienend beroep dokter - altijd klaar liggen voor de ander - ging hem toch net iets te ver en na een jaar studie gaf hij er de brui aan. Kortgeleden toonde hij mij zijn vrouwelijke kant
die hij niet is en wel diep van binnen voelt door me te vragen naar Noách: de "nachtschade aardsvader" van het leven, die welliefst 950 jaar oud werd.
Zijn vraag was duidelijk.
Hij vroeg me hoe het
mogelijk was dat aardsvader Noach vroeger zo oud kunnen worden.
Hij was daarmee duidelijk op zoek naar zijn onbestemd gevoel een vrouw te zijn : zijn roots?
Waarom denk ik te weten dat Mustafa zijn sluier oplichtte met deze vraag?
Ik weet dat zeker omdat hij ook maar mens is.
Dit typisch menselijk aspect heet: Wat men heeft voelt zo normaal dat hij het zich niet
eens bewust is en wat men niet heeft altijd weer wil hebben.
Dit als grappige toevalligheid hoe het verhaal ontstond over Adam en Noach en wat het oude testament kleurt.
Het eerste homo-huwelijk
Wist U dat het eerste huwelijk op aarde ooit gesloten het homohuwelijk was tussen de aardsvaderen Adám en Noách?
Ja dat is de harde werkelijkheid, want in den beginne was het leven wat onze Moeder voort
bracht slechts manlijkheid beschoren en dat wat wij tegenwoordig vrouw noemen, kwam uit onze zwevende rib : de zwevende rib van Adam!
Misschien heeft U het op school bij biologie anders geleerd en weet U zeker dat
het leven ooit begon als manlijk en vrouwelijk in één, maar dit is een sprookje, want…
Het leven is uni en versum voor "Al wat Is" en zo kan Moeder Aarde, duidelijk vrouwelijk en yin (uni > versum) zelf
alleen het yange leven voortbrengen.
En zo had Adam geen andere keuze dan met Noach een verbond te sluiten om het eerste leven op deze planeet voortgang te doen vinden en …
Samen creëerden zij - de wonderen zijn
de wereld niet uit - samen creëerden zij als yang + yang het super yin en noemden haar Vrouw en/of de Perfectie!
En zo is onze gesluierde Is Lam op zoek naar de perfectie als zijnde het imperfecte yang.
Adam en Noach.
Adam werd ooit beschreven als zijnde de inademing van het leven, de levensadem en Noach de uitademing van het leven.
Het is de dag en de nacht, de vloed en de eb en/of de
zomer en de winter die - omdat zij één baktun en/of ± 10 % verschillen - tot evolutie leidde!
Ware het dat Adam korter had geleefd dan Noach, dan was er nooit evolutie geweest.
Samen vormen zij een aeoon en/of een sterretijd.
En zo werd ons in metaforen nagelaten dat Adam ongeveer 1050 jaar leefde en Noach slechts 950 jaar. Samen dus een sterretijd van ± 2000 jaar.
Maar de
aardsvaderen werden in dit sprookje voor volwassenen ook afgeschilderd als gewone mensen met die vreemde menselijke eigenschappen van altijd willen hebben wat men niet heeft.
Dat is de Levensdans van de Kosmos en
anders waren wij nooit gaan dansen op nagebootste kosmische muziek van Ohm!
De oude wijsheid liet ons dan ook als sprookje na als "Het leven is dansen op het kerkhof van Zijn".
Zo wilde Adam Noach worden en Noach Adam.
En zo geschiedde, want "Waar men mee omgaat wordt men nu eenmaal mee besmet".
Zo groeide de eens zo perfecte vrouw naar de imperfectie en de
man…[elders beschreven als "De Zondeval"].
Lange tijd was het een zeer harmonisch leven en op biologielessen leerden wij dan ook over het natuurlijke evenwicht en/of een ware symbiose.
Het was
het ware paradijs, waar een ieder voor en door elkaar in evenwicht en/of harmonie leefde.
Beide - Adam en Noach - waren "apetrots" dat het hen gelukt was, die harmonie te hebben gecreëerd en…
Ook weer zo'n typische aards-menselijke eigenschap is dat men het goede vasthoudt en het slechte snel vergeet.
En zo gingen ze beide onverdroten door op de zo succesvolle weg en beseften niet dat
zij dan weer zouden groeien naar de imperfectie en/of disharmonie, waardoor het leven in plaats van evolutie nu in revolutie ging veranderen.
Zo werd Adam langzaam maar zeker Noach en Noach Adam.
En keerde de cyclus zich weer om.
Het is de cirkelgang des levens, die ooit tot in de perfectie bekend was en waar Adam en Noach door schade en schande achter zouden komen.
Zij komen er aan
het einde hunner dagen samen achter en na een ernstig huwelijksconflict over de schuldvraag en vechten zich beide dood met als gevolg… een nieuwe zondvloed en/of tsunami en…
het branden in het hellevuur.
Sprookjes...
Dit is waarlijk een van de oudste sprookjes, die ik ken.
