 |
|
Volkshypnose. Dit artikel van Gerard Rens is slechts een
fractie van een zwartboek uit de geschiedenis over de leugen, die ons eeuwen lang regeerde en nog regeert. Ik behoef U slechts te vragen de Troonrede van 2006 te lezen waarin Hare Majesteit de Koningin ons gouden
bergen belooft voor 2007 in een wereld, die zindert van oorlog en geweld.
Hier volgt het verslag dat Gerard mij toestuurde. Het Propaganda Model Noam Chomsky en Edward S. Herman hebben een 'propaganda model' uiteengezet, dat flinke kritiek binnen de media opleverde. Die kritiek was te verwachten, en eveneens beantwoordde diezelfde kritiek aan het propaganda model van Chomsky en Herman. Nu is de kritiek op dit Propaganda Model eveneens gebaseerd op de veronderstelling dat Chomsky en Herman in de opstelling geloven van een (wereld) komplot - iets wat eerder omschreven kan worden door 'komplotten binnen komplotten' in een 'piramidestructuur van piramidevormingen' met agenda's die in de meeste gevallen enkel een uitvoerend onderdeel zijn van hogere agenda's, en uiteindelijk uitkomen bij een aantal beheerders die de taken uitdelen - de lagen onder de top hebben geen directe kennis van de agenda in de laag daarboven, enz. Chomsky en Herman geven hierop in het boek 'Manufacturing Consent' waar het Propaganda Model uiteen wordt gezet, eigenlijk al een antwoord; ' Wij gebruiken geen enkele complot hypothese om massa-media prestaties uit te leggen. In feite zit onze behandeling veel dichter bij een 'vrije markt' analyse, met de resultaten grotendeels uitgegaan van de werking van marktinvloeden. De meeste invloedrijke keuzen in de media komen van de voorselectie door rechtsdenkende mensen, toegeëigende vooroordelen, en de aanpassing van personeel aan de beperkingen van het beheer, organisatie, markt, en politieke macht.' En
inderdaad, Chomsky spreekt in zijn boek van zaken die gebaseerd zijn op feiten, en niet op 'wilde komplot-theorieën'. Daarnaast zijn zeer veel 'komplot theorieën' eveneens gebaseerd op feiten, die in de meeste gevallen
direct van tafel worden geveegd. Nu zijn de 'meeste keuzes in de media die voortkomen uit "voor-selectie" niet enkel gerelateerd aan 'rechtsdenkende mensen', en in dit geval ook niet voor Amerika. In feite
zijn deze mensen [elite] niet 'rechts of links' te noemen, maar maken regels, of beantwoorden aan regels die voor het bewuste moment worden uitgedacht in een hogere machtsstructuur. En deze is enkel en alleen totalitair
te noemen, en gebruikt de termen 'links' of 'rechts' wanneer het ze uitkomt. Het 'Propaganda model' van Chomsky en Herman is in ieder geval een heel goed instrument voor media-analyse, en zeker om als steun te gebruiken
in het achterhalen waarom de media nu eenmaal zijn wat ze zijn. Het Propaganda Model van Chomsky en Herman wordt uiteengezet in vijf 'filters', die bepalend zijn voor wat de mainstream-media voor informatie doorlaten
naar het grote publiek. Volgens Chomsky en Herman zijn het deze filters die de werkelijkheid vertroebelen. De vijf filters zoals hieronder beschreven staan, zijn even voor het gemak letterlijk overgenomen van de site
www.media-activisme.be De vijf mediafilters die het Propaganda Model omvatten zijn; Filter 1 - eigendom
Filter 2 - afhankelijkheid van de media van hun adverteerders Filter 3 - gebruik van en vertrouwen in officiële bronnen door de media
Filter 4 - druk die machtige instellingen op de pers uitoefenen Filter 5 - de dominante ideologie Nu werkt het vijfde filter niet enkel als de 'ideologie van het anticommunisme' maar werkt eveneens tegen elk soort ideologie die niet aan de algemene opvattingen voldoet.
Vaak zien we leuzen in de kranten staan die mensen van 'Neo-Nazisme' beschuldigen (zoals Servië en Milosevic) of 'antisemitisme' waar dat dan ook helemaal niet gepast is, maar we zien eveneens enorme uithalen naar de
linkse vleugel wanneer dat gewenst is, met verwijzingen naar Stalin. Vaak gaat de uithaal van de media met propagandistische leuzen zoals deze, naar Nationalistische groeperingen en zoals we tegenwoordig ook zien,
richting milieu organisaties en dierenactivisten. De propaganda in de vorm van grote vette krantekoppen die moord en brand schreeuwen over Stalin, Hitler, Terrorisme, de Islam, wanneer men dit nodig vind, en reportages
die speciaal hiervoor in elkaar zijn gezet, demoniseren groepen, landen enz. Dit kon duidelijk worden gezien aan de propagandistiche anti-campagnes richting Servië en Milosevic, en de beelden van "concentratie
kampen" met prikkeldraad, waarbij het beeldmateriaal in scene werd gezet om een 'Auschwitz' beeld te creëren, enkel en alleen maar om 'onze goedkeuring' te verkrijgen voor de Westerse aanvallen, door op onze
emoties in te spelen. Dus duidelijker kunnen we het vijfde filter omschrijven als; 'Het vijfde filter is de ideologie welke tegen elk soort ideologie werkt die voor de elite niet [meer] bruikbaar is', of
dit nu Religie, Communisme, Nationalisme, antikapitalisme, antiglobalisme, millieu-activisme, dieren-activisme betreft, waarvan enorm veel zaken, constateringen en ideeën elkaar overlappen of aan elkaar gelijk staan.
Een zesde filter wordt eveneens omschreven door Chomsky en Herman (Het onderstaande - de omschrijving van het zesde filter - is voor het gemak letterlijk overgenomen van de site 'www.media-activisme.be'); Vijf
filters, die samen het Propaganda-Model vormen, bepalen wat de mainstream-media aan informatie doorlaten. De filters kuisen de Output zodanig dat hij overeenstemt met de belangen van de elite die bestuurt. Zo vatten
Chomsky en Herman de werking van de mainstream-media samen. Ze zien nog een zesde factor die je als deviant gedrag zou kunnen omschrijven: de media op het slechte pad. Het begint met selectieve verontwaardiging, de
media die moord en brand schreeuwen over bepaalde wantoestanden terwijl ze andere wantoestanden niet willen zien. En het gaat van kwaad naar erger. Tot de media ten oorlog trekken met een spervuur van medialeugens.
Hier een link naar uitgeverij EPO inzake het boek 'Media Activisme' van Han Soete, Raf Custers en Bruno de Bondt, welke uitgaan van dit Propaganda Model;
Doelstelling en werking van de Media "Eén van de doelstellingen van de collectief gecontroleerde media is, om bij mensen een gevoel van onmacht in te brengen, van immobilisatie en verlamming. Zijn resultaat moet u in goede consumenten veranderen. Het moet mensen geïsoleerd houden, en het gevoel geven dat er geen mogelijkheid is voor sociale verandering." De media is dus psychologie. De vele 'talkshows' met politici en 'deskundigen' welke aan vraaggesprekken 'onderworpen' worden, zijn niet bedoeld om de politici 'aan de tand' te voelen, of om ons te 'informeren', maar zijn bedoeld om ons te vormen en te bewegen. Het gaat als volgt; Men weet bij voorbaat dat een nieuw wetsontwerp of een nieuwe politieke beslissing niet direct bij de mensen in goede aarde valt. Daarover gaat men discussiëren met iemand die voor het ontwerp is en tegen. Daaruit komen vervolgens de uitkomsten rollen middels de aanvoer van een 'compromis'. Wat men eigenlijk niet weet, is dat dit compromis al op voorhand is opgesteld. Het is enkel de bedoeling om mensen hun meningen en goedkeuringen richting de 'oplossing' van een overeenkomst te krijgen. De zogenaamde 'tegenpartij' (zogenaamd de woordvoerders van het volk) staan een compromis voor en 'dwingen' dit zogenaamd af aan de gestelde eisen van de zogenaamde 'tegenpartij'. Dit heeft tot gevolg dat men middels een compromis het voorstel doet voor een tegemoetkoming van het volk aan de gestelde eis, waardoor het volk bij voorbaat verliest door in te stemmen binnen een vooropgesteld verdrag, of idee. Het geeft het idee, dat de tegenstanders van de nieuwe gestelde eisen de 'belangen van de grote massa' eruit slepen middels de 'druk' van een 'overeenkomst', maar in feite verliezen de mensen vervolgens weer een stukje 'recht' of 'vrijheid' en de voordragers van het ontwerp/plan winnen alleen maar. Het is niet moeilijk eigenlijk. Het is een puur psychologisch spel. Alles wordt gespeeld binnen de beperkte contouren die de zogenaamde 'redelijkheid' omvatten in de uitzending zelf. En wat 'redelijk' is en 'onredelijk' wordt door de voordragers van zo'n uitzending zelf bepaald. Men zal eigenlijk nooit iemand in zo'n uitzending plaats laten nemen die zelfs geen compromis wil sluiten, of zich niet aan het doel van het vooropgestelde idee wil inschikken, want dat is volgens de algemeen bepaalde opvattingen niet 'redelijk' te noemen. De kijker stemt er na zo'n uitzending (of na het volgen van meerdere uitzendingen) automatisch mee in, dat een 'overeenkomst met de gestelde eisen' de beste en enigste 'oplossing' is. Op deze manier denkt de burger ook nog eens dat dit besluit is gevormd middels de 'druk' die de burger - of de 'voordragers van hun belangen' - op een besluit zou hebben uitgeoefend, terwijl de massa aan kijkers in feite volledig passief meegaan in de van te voren opgestelde eisen. Noam Chomsky stelde in zijn boek 'The Common good' in het verlengde hiervan; "De slimme manier om mensen passief en
gehoorzaam te houden is het spectrum van de aanvaardbare mening strikt te beperken, maar laat zeer levendig debat binnen dat spectrum toe en moedigt zelfs de meer kritiekere en dissidente meningen aan. Dit geeft mensen
het idee dat er een vrije vorm van denken gaande is, terwijl al die tijd de vooronderstellingen van het systeem worden versterkt door de beperkingen die op de richting van het debat geplaatst worden."
De invloed van de media wordt dus steeds maar groter en groter, maar dan ook werkelijk in alles. En met zoveel invloed op ons leven,
opgebouwd uit enkel en alleen de suggestie die voortkomt uit beeld en geluid, denken we niet meer voor onszelf, maar controleert het mediacircus zonder dat wij het merken, hetgeen wij denken, en vormt dus enorm
veel van onze beslissingen en overtuigingen. Het is dus erg eenvoudig om te constateren, dat de meeste mensen een beeld van de wereld hebben dat in feite niet bestaat. Een beeld wat door hogere hand is gevormd om
het grootste gedeelte van de mensen te laten denken zoals zij
het willen hebben. De Amerikaanse uitgever (in de jaren '20 van de vorige eeuw) Edward L. Bernays - de neef van de bekende Sigmund Freud - gaf eens te kennen; "als we het mechanisme en de motieven begrijpen van
de groepsgedachte, is het nu mogelijk om de massa's naar onze wil te controleren en in te delen zonder dat zij het merken." Of in het verlengde hiervan; Diezelfde "De bewuste en intelligente manipulatie van de georganiseerde gewoonte, en de mening van het publiek is een
belangrijk element binnen een democratische maatschappij. Zij die dit ongeziene mechanisme van de maatschappij manipuleren, vormen een onzichtbare overheid die de ware heersende macht is van ons land.... We worden
geregeerd, onze gedachten zijn gevormd, onze smaak gevormd, onze ideeën voorgesteld, grotendeels door mensen waar we nog nooit van hebben gehoord. Dit is een logisch resultaat van de manier waarop ons democratisch
systeem is georganiseerd. Onmetelijk veel mensen moeten op deze manier samenwerken als zij samenleven als een regelmatig goedwerkende maatschappij. ....In bijna elke handeling van ons dagelijks leven, hetzij op het
gebied van politiek of zaken, in ons sociaal gedrag of ons ethische denken, worden wij gedomineerd door een relatief klein aantal mensen.... die de mentale processen en de sociale patronen van de massa's begrijpen
. Het zijn zij die aan de touwtjes trekken en de publieke gedachten controleren." Bertrand Russell (1897-1970 + CFR lid) de beroemde wetenschapper - welke tevens tot de elite familiebloedlijn Russell behoorde (deze familie kent de eretitel als Hertogen van Bedford), dezelfde familie die verantwoordelijk is voor de oprichting van de orde van Skull&Bones, de Pilgrim Society, het Wachttoren genootschap (Jehova's getuigen) en The Masonic Daughters of Isabella, tesamen met toetredingen van eerdere familieleden binnen de Engelse vrijmetselarij. Baron Ampthill werd grootmeester binnen de Engelse vrijmetselarij, was lid van de Ridders van Malta, terwijl zijn vader Ordo W. Russell een onofficiële ambassadeur was voor Groot Brittannië richting het Vaticaan. Bertrand Russell trad zelf toe tot de Britse Socialistische Fabian Society die door George Bernard Shaw, Sidney Webb, H.G. Wells [science fiction schrijver] en Annie Besant [Theosofe] werd gevormd in 1883-1884 - zei over de manipulatie van de burgerpopulatie het volgende; "Ik denk dat
het onderwerp, dat het meest belangrijk zal zijn voor de politiek, de massapsychologie is. Zijn belang is enorm vergroot met de groei van de moderne methodes van propaganda…. Hoewel deze wetenschap vol overgave zal
worden bestudeerd, zal het strak beperkt worden tot de regerende klasse. De populatie zal niet mogen weten hoe haar overtuigingen werden geproduceerd." De regerende klasse weet daarom ook precies hoe het werkt om mensen dergelijke onzin middels propaganda en reclame te verkopen. Ze weten heel erg goed hoe de mentaliteit van
de burger in elkaar steekt. De eerder genoemde Bertrand Russell stelde het over zo'n mentaliteit op deze manier; "Als een mens een feit wordt aangeboden dat tegen zijn instincten ingaat, zal hij het tot in de diepste details onderzoeken, en tenzij het bewijsmateriaal overweldigend is, zal hij weigeren om het te geloven. Als, anderzijds, hem iets wordt aangeboden wat zich een reden veroorloofd om in overeenstemming met zijn instincten te handelen, zal hij het zelfs op basis van het lichtste bewijsmateriaal goedkeuren." En dit is waar. Dus wanneer men ons kan overtuigen van de 'juistheid' van een handeling die normaal gezien tegen ons 'instinct' of tegen onze 'principes' indruist, dan gaan wij daar passief in mee. De elite stelt zichzelf dus het privilege om die volks mentaliteit voor eigen belangen te onderzoeken en te manipuleren. En zoals een 'elite' zichzelf met zo'n mentaliteit duidelijk boven 'wie dan ook' stelt, kunnen we hun gedachten over de volksmassa wel raden; De mening van de grote massa doet er niet toe, en; "De huidige missie [van de media] is om ervoor te zorgen dat elke gedachte over de controle van hun lot, uit het denken van de schurkenmassa moet worden gedreven" zoals Noam Chomsky het eens cynisch stelde. Wij zijn dus in hun ogen de 'lage klasse'. En verschil is er weldegelijk tussen mensen, zowel raciaal, Cultureel als op persoonlijk vlak. Eveneens tussen Koningsbloedlijnen en het volk. Deze elitaire kliek denkt zo vreselijk anders dan dat wij doen, dat we onszelf er over het algemeen geen voorstelling van kunnen maken. Deze mensen zijn dus absoluut niet het zelfde als wij. Maar dit wil niet zeggen dat het dan maar gerechtvaardigd is om jezelf op die manier 'boven' de ander te stellen, met het idee dat de ander 'niets' is, of enkel en alleen maar als een werktuig dient voor eigen doeleinden. In ieder geval is het duidelijk dat reclame ons 'moet raken' en 'moet aanspreken' om het product wat eigenlijk niet zo heel erg 'speciaal' is, aan ons te kunnen verkopen. Alleen dat valt al onder de noemer manipulatie. Zo werkt het eveneens met het 'verkopen' van politieke ideologieën; ideologiën komen nooit voort uit een volksmassa. Ze worden er namelijk ingebracht. En daar is de media enkel en alleen maar op gericht; Het inbrengen van ideeën, en dus invloeden. De gehele media zit dus op deze manier in elkaar. En daar zitten dus grotere technieken aan vast dan dat men over het algemeen denkt. De Amerikaanse Entertainer Will Rogers zei over reclame; 'Reclame is de kunst om mensen ervan te overtuigen om geld uit te geven wat ze niet hebben, voor producten die ze niet nodig hebben.' Chuck Blore - partner van het reclamebedrijf 'Chuck Blore & Don Ruchman, Inc', zei eens; "Reclame is de kunst van het tegenhouden van de
menselijke intelligentie, lang genoeg om er geld uit te kunnen slaan." Maar tegenwoordig is het 'simpelweg geld verkrijgen' middels het verkopen van producten zeer sterk aan het verschuiven naar het verkopen
van het publiek zelf. Noam Chomsky stelde eens;
"De New York Times is een bedrijf en verkoopt een product. Het product is het publiek. Zij verdienen geen geld wanneer u een krant koopt. Zij zijn blij wanneer ze het voor niets op het kosteloze vrije wereldwijde
web (internet) kunnen zetten. Zij verliezen eigenlijk geld wanneer u een krant koopt. Maar het publiek is het product.... Je moet een product aan een markt verkopen, en de markt vormt natuurlijk adverteerders (namelijk,
andere ondernemingen). Of het nu gaat om televisie of nieuwsbladen, of wat dan ook, zij verkopen het publiek. Bedrijven verkopen publiek aan andere bedrijven." -- Noam Chomsky in 'What makes the
Mainstream media Mainstream', Z-Magazine, Juni, 1997. De media criticus en auteur van het boek 'The Media Monopoly' Ben Bagdikian, stelt meer voorbeelden hiervan, en beschrijft in detail de druk die uitgeoefend wordt op de mediabedrijven om het inhoudelijke [media] gehalte te veranderen, en een vorminhoud te creëren, enkel gebaseerd op de demografie van het publiek (dus gebaseerd op het bestuderen van de publieke gedragingen, zowel emotioneel als traditiegericht). Op die manier werd de inhoud van de media door de jaren heen veel minder belangrijk [dus dommer en veel minder informatie gericht], maar juist het individu dat door de advertenties geraakt werd (gevormd en bewogen). Ben Bagdikian schreef in zijn boek The Media Monopoly (p. 132.); "De invloed van reclame op tijdschriften bereikte een punt waarbij redacteurs artikelen begonnen te selecteren, niet alleen op basis van de interesse van de lezers, maar voor de invloed van reclame. Serieuze artikelen vormden niet altijd de beste steun voor reclame. Een artikel dat de lezer in een analytische staat van denken stelde, moedigde de lezer niet aan om een reclame die van fantasie afhing of een onbelangrijk product bevorderde, serieus te nemen. Een artikel gewijd aan het echte 'sociale lijden', zou de 'koopstemming' kunnen onderbreken, waarvan de meeste advertenties voor luxe vanaf hangen. De volgende stap die we vaak in de tijdschriften van de medio-twintigste eeuw aantreffen, droeg alleen artikelen op om lezers aan te trekken die in het vooruitzicht stonden om producten te willen kopen die in het tijdschrift werden geadverteerd. Daarna kwam het tijdschriften fenomeen van de 70er jaren -- het creëren van tijdschriften voor een identificeerbaar speciaal publiek, en hen vervolgens te verkopen aan nauwkeurige adverteerders." Verder schreef hij; "De massareclame is niet langer een middel om consumptiegoederen te introduceren en te distributeren, hoewel ze dit doet. Het is een belangrijk mechanisme in de capaciteit van een gering aantal reusachtige bedrijven om onevenredige macht over de economie te houden. Deze bedrijven hebben kranten, tijdschriften en uitzendingen nodig, niet alleen om hun goederen te verkopen, maar om hun economische en politieke invloed te handhaven. De media zijn niet langer neutrale agenten van de handelaren (zakenwereld), maar essentiële gereedschappen in de machinerie van de collectieve (bedrijfs) grootsheid. Zij zijn niet alleen steeds meer nodig, maar worden beheerd door de collectieve (bedrijfs) reuzen." Het is precies zoals Ben Bagdikian het hier boven zegt. De invloed van enkelen over velen kan dus alleen geschieden, wanneer men de gedachten van de massa ongezien kan beïnvloeden. En dit gebeurt op dit moment middels piramidale kartelvorming van de globale media op een zeer krachtige manier, middels kranten, televisie en vele verschillende soorten educatie. Zelfs John Kerry (de zogenaamde tegenstander van George W. Bush tijdens de verkiezingen) zei in 2004; 'Ik denk dat teveel media in handen van één
machtige entiteit of één individu een vergissing is. Ik denk dat het tegen het grondvest van ons land inloopt.'
De Media in Nederland Eveneens heeft Wegener aandelen in televisie en radiozenders, maar
heeft in 2001 zijn televisie aandelen verkocht aan de mediareus Viacom, waaronder de bekende muziekzender TMF. Viacom heeft bijvoorbeeld ook de zenders MTV, The Box en Nickelodeon onder haar beheer. Wanneer we kijken
naar wie de televisiezenders beheren, dan komen we bijvoorbeeld bij bekende namen zoals Veronica meteen de 42% aandelen tegen die de Australische [internationale] mediareus Rupert Murdoch in deze zender heeft zitten,
evenals in Sky Radio en Classic FM. Een andere aandeelhouder in Veronica is SBS Broadcasting, welke eveneens de zenders Net 5 en SBS-6 uitdraagt. Eveneens heeft de Telegraaf aandelen binnen het TV station SBS-6. Maar
wie heeft er weer aandelen in SBS Broadcasting? Dat is de mediareus (AOL) Time Warner. Kijken we naar wie het controlerende aantal aandelen heeft in RTL, de zender gestationeerd in Luxemburg waar we de zenders RTL-4,
RTL-5 en RTL-7 (vroeger Yorin) van kennen (RTL heeft 22 televisiestations en 18 Radiostations verspreid over Europa onder het beheer), dan komen we weer uit bij de multinational Bertelsmann, welke samen met AOL in het
lijstje van de in elkaar overlopende grootste media-multinationals staat. Wanneer we eveneens kijken naar de kranten Trouw, Het Parool, Algemeen Dagblad, De Volkskrant, NRC Handelsblad, Rotterdams Dagblad, De
Dordtenaar en De Rijn en Gouwe, komen we uit bij het bedrijf PCM Uitgeverij NV, welke voortkomt uit het samengaan van de kranten uitgeverij Nederlandse Dagbladunie en Perscombinatie in 1995. De Nederlandse
Dagbladunie werd overgenomen van de mediagigant Reed-Elsevier. PCM heeft bijvoorbeeld Boekuitgeverijen onder haar beheer staan als Meulenhoff, ThiemeMeulenhoff, De Boekerij, Prometheus, Bert Bakker, Unieboek, Bruna,
Standaard, Vassallucci, Het Spektrum, Bohn Stafleu Van Loghum, en werd in 2004 met de meeste aandelen overgenomen door de Britse investeerders maatschappij Apax. Apax is één van de leidende investeringsgroepen van
de wereld, en is tevens een volledig private onderneming. Apax werd mede opgezet door Alan Patricof in 1972. Voor wie Apax precies werd opgezet en wie
het beheerd is niet bekend. Er kan hier gedacht worden aan NM Rothschild Company vanwege de Britse wortels, maar dit kan niet met zekerheid worden aangetoond. Wel is duidelijk dat Apax wordt beheerd door de zogeheten Global Elite. Alan Patricof is eveneens lid van de Council on Foreign Relations, en binnen die groep ook lid van het Committee of Corporate Affairs, en functioneerde door de jaren heen als een adviseur van de Wereldbank, en heeft zichzelf eveneens door de jaren heen ingezet voor het financiëren en opzetten van publieke en private bedrijven. Ook Sir Ronald Cohen is één van de grondleggers van Apax, werd zelf voorzitter, en werkte voorheen als een lid van de London Stock Exchange. Hij staat als lid aangeschreven op de ledenlijst van de Trilaterale Commissie van 2005, en is eveneens lid van de Executive Committee van het International Institute for Strategic Studies (IISS ), een groep welke door Dr. John Coleman in zijn boek
'Conspirator's Hierarchy; The Committee of 300' enorm bekritiseert wordt. Het IISS is een groep dat een werktuig vormt voor de uitdraging van zogenaamde 'zwarte propaganda' van MI-6 en het beruchte
Tavistock Institute
(lidmaatschappen binnen de IISS omvatten vertegenwoordigers van 87 belangrijke draaddiensten en persverenigingen, evenals 138 hogere redacteurs en columnisten). Het IISS is niets meer dan een hogere opinie maker, en werd gevormd als een coördinerende groep voor het 'creëren van meningen' en zeker om die invloed te vergroten op de publieke opinie.
De Televisie en haar kracht om uw mening te vormen
[Televisie is] De triomf van de machine over de mensen -- Fred Allen, Amerikaanse Radio komediant Eigenlijk is het voor veel mensen een beetje een vreemde gedachte te noemen wanneer men er aan denkt, dat zoveel mensen zichzelf niet bewust zijn van het feit dat zeer veel van hun gedachten en ideeën al volledig voorgekauwd zijn. En zeer zeker met de invloed van de kranten/tijdschriften en de Televisie (films, 'nieuws' en actualiteiten programma's). De meeste mensen zullen dit feit dan ook met klem ontkennen, iets wat heel erg logisch is. Het heeft te maken met pure controle, en de meeste mensen geloven gewoonweg niet dat we onder een machtige vorm van massa-manipulatie staan. Dit heeft te maken met het onvoorwaardelijk geloven en 'aannemen' van hetgeen de media ons te vertellen hebben. Maar vooral met de komst van de televisie heeft het vormen van onze meningen - en dus onze gedachten - voor de manipulatoren een revolutionaire zege behaald. De grote Duitse dichter Johann Wolfgang von Goethe zei eens over iemand; 'Hij is een idioot. Als hij een boek was, dan zou ik hem niet lezen.' En dit citaat is eveneens te betrekken op het fenomeen 'televisie'; Als het fenomeen Televisie een boek was (voor veel mensen is dit absoluut zo), dan zou ik het niet lezen. Om deze gedachte vast te houden; de meeste mensen (vooral de jeugd) lezen geen echt gedocumenteerde boeken meer (en zeker niet analytisch), maar blijven iedere avond apatisch naar de bewegende beelden staren en nemen dit volledig in zichzelf op, alsof het de 'waarheid' zelve is, gebracht door de 'zoon van God'. Veel auteurs hebben al aangegeven dat televisie-uitzendingen berusten op fictie en pure bedriegerij. Maar we horen zelfs een geluid uit Hollywood; ' Televisie is niet de waarheid. Televisie is een godvergeten pretpark.Televisie is een circus, carnaval, een reizende groep acrobaten, verhalenvertellers, dansers, zangers, bedriegers, sideshow freaks, leeuwentemmers en voetbalspelers. We zitten in de business om de verveling te doden.' -- Paddy Chayevesky [Screenwriter voor Hollywood] Hetgeen de televisie-kanalen uitdragen vormt voor velen onder ons het totale
wereldbeeld. En goede boeken zijn zo enorm belangrijk om te worden gelezen! Deze stellen ons namelijk in de staat van het 'analytische denken'. De Amerikaanse minister Theodore Parker [1810-1860] vertelde ons
eigenlijk hetzelfde toen hij zei; 'De boeken die u het meeste helpen, zijn de boeken die u het meeste laten nadenken.' De journalist Andrew Ross zei eens heel verstandig over het fenomeen boek vs televisie;
"De kleinste boekenzaak bevat nog altijd meer waardevolle ideeën dan dat er in de volledige historie van de Televisie werd gepresenteerd." De auteur en Nobelprijs winnaar François Mauriac [1885 † 1970] stelde het nog even diepzinniger; "[de stelling] 'Vertel mij wat u leest en ik vertel u wie u bent' bevat genoeg waarheid, maar ik zou u beter kennen wanneer u mij vertelde wat u opnieuw leest." En dit klopt als een bus. Dit citaat kan eveneens op het fenomeen 'televisie
kijken' worden aangewend. De rechter Lee Louvinger (Hogan & Hartson Law Firm, Washington, DC, Commissaris van de Federal Communications Commission van 1963 t/m 1968)
gaf enorm af op het fenomeen televisie toen hij stelde dat televisie; 'de literatuur is van de ongeletterde, de cultuur van de niet-intellectueel, de rijkdom van de armen, het voorrecht van de kansarmen, de exclusieve
club van de uitgesloten massa's'. En dit is iets wat hij als elitair heel erg goed kon weten. De elite is zichzelf volledig bewust van het feit wat televisie kijken daadwerkelijk inhoud, en ook waar het medium zelf voor
is bedoeld. Zo zei George W. Bush in januari 2005 over televisie; 'Ze hebben een uitknop op de televisie gezet voor een reden.... Zet hem uit... Ik kijk echt heel erg weinig televisie....' Naast de subliminale (= bewust niet waarneembaar) boodschappen via ingemonteerde beeldjes, die men onderandere bij de programma's van SBS-6 ontdekte - iets wat volgens
de wet verboden is - zijn de nieuwsuitzendingen, de 'actualiteiten-programma's' en films uitgedragen door de zenders eigenlijk de grootste leidraad tot ongemerkte 'conditionering' van de burger. Lees in ieder geval via
onderstaande link het uitstekende artikel over de verborgen boodschappen in de uitzendingen van SBS-6; De
invloed van de televisie op onze levens is echt van een enorme omvang te noemen, en werkt als één van de krachtigste (psychologische) kanalen van de mainstream media. En dat dit krachtig is, liet Jeff Rense (Talkradio)
heel erg goed weten toen hij zei; "Het is
gedemonstreerd dat de meeste mensen na twee minuten televisie kijken een hypnotische Alpha staat bereiken grenzend aan Theta (in een lichte slaaptoestand). De kijkers die in deze staat verkeren zijn niet langer in staat
om op kritische wijze de waarde te bepalen, te onderscheiden, of enig oordeel te vellen vanuit hun eigen morele database (denkvermogen) op het materiaal wat uitgezonden wordt. De 'informatie' stroomt gewoon,
ongehinderd, jaar in en jaar uit bij hun onderbewustzijn naar binnen." Wat het citaat hierboven laat lezen, is helaas geen
fictie maar de treurige waarheid. Televisie kijken trekt ons binnen een bewustzijnstoestand die ons vatbaar maakt voor suggestiviteit. Het trekt ons in een lichte vorm van hypnose, waardoor wij dus veel ontvankelijker
worden voor hetgeen dat uitgezonden wordt. Hypnose is iets waar de meeste mensen zonder het zelf te beseffen, absoluut mee bekend zijn. Bijna iedereen heeft per dag meerdere ervaringen van hypnose, raakt erin en er
vervolgens weer uit. Dit is heel normaal. Een iets diepere vorm hiervan is ook bekend. We hebben allemaal wel eens de ervaring dat we zo diep in een boek of in een film zitten 'verzonken', dat we niet opmerken dat er
iets aan ons word gevraagd, of zelfs niet opmerken dat er iemand binnen komt. Een zelfde voorbeeld, is wanneer we diep in gedachten zijn verzonken, en we niet opmerken dat er iemand naast ons komt staan, of dat we aan
het dagdromen zijn. Of dat we de weg die we hebben afgelegd met de auto onszelf niet herinneren, en dus gewoon op de 'automatische piloot moeten hebben gereden'. Dit zijn allemaal ervaringen van Hypnose. Het is een
natuurlijk proces, dat evenwel onnatuurlijk kan worden opgewekt (door films, TV, muziek) zonder dat we het merken, of zonder dat we het begrijpen als een hypnotische Alpha staat van bewustzijn. De Alpha staat van
bewustzijn, is dus de eerste bewustzijnstoestand die men binnen hypnose ervaart. Bewustzijnstoestanden (deze worden gemeten in golflengten) worden onderverdeeld in vier categorieën, namelijk;
Beta golven (normaal bewustzijn) - 13-30 hz Het
is absoluut bewezen dat de gemiddelde televisiekijker binnen een paar minuten kijken de Alpha bewustzijnstoestand bereikt. Wij zijn dus op dat moment enorm geneigd tot het accepteren
van die suggestiviteit. En daar zit de spil, want de oorsprong van een idee of indruk hangt in z'n geheel af van diegene(n) die de suggestie maakt. Wanneer men zichzelf binnen een hypno-sessie begeeft, dan zal de hypno-terapeut positieve en gezonde suggesties doen, maar een verkoper die de kunst van hypnose toepast binnen zijn advertenties om zijn product te verkopen, zal suggesties oproepen die ons zijn product laat kopen, of ons van zijn diensten gebruik laten maken. Het
lijkt
dus ons eigen idee, maar dat is het in z'n geheel niet. Wanneer men in de Alpha staat verkeerd, kan men bijvoorbeeld het lichaam van de mens laten 'geloven' dat het ziek is of dat het gezond is. Dit enkel door de gedachten (of zo u wilt geest) te beïnvloeden. Zo kan een hypnotiseur het idee opwekken dat u uw arm heeft gebrand, terwijl hij er heel kort een ijsblokje tegenaan hield. Er zal vrijwel onmiddelijk een blaar op de arm ontstaan. Dit wijst de literatuur en de wetenschap op dit gebied dan ook duidelijk uit. Dus wanneer de media massaal begint te spreken over een aankomend 'griepvirus', en blijft herhalen hoeveel mensen al
'getroffen zijn door dit 'virus', dan wekt dit dus massaal de indruk op dat de kans enorm groot is dat dit 'virus' ons
zal grijpen. Massaal worden er mensen 'ziek' terwijl men nog voor geen millimeter heeft aangetoond dat er ook daadwerkelijk op dat moment een griepvirus is (daarbij; tegen alles heeft men 'medicijnen', maar tegen de griep, of een simpele verkoudheid niet). Wat ik hiermee bedoel, is dat het heel erg
gemakkelijk is om mensen te laten geloven
dat zoiets 'in opkomst' is. En als men dit geloofd, zal men zichzelf absoluut ziek gaan voelen. Wanneer we dan ook anderen om ons heen zien 'snotteren' bevestigd dit voor ons alleen maar, dat dit 'virus' heel dichtbij is. De omzet van de pillenindustrie komt in ieder geval weer extra op peil. Ver gezocht? Zeker niet. De bekende grap van het 'ziek praten' van collega's op het werk (een gevolg van pure suggestie), waardoor ze dan ook daadwerkelijk met een ziek gevoel naar huis gaan, is een zeer goed voorbeeld te noemen dat dit absoluut werkt. Maar men
kan
ook 'paniek' veroorzaken door massaal te 'waarschuwen' voor de 'bedreiging' van 'virussen met kans van een enorme dodelijke omvang'. De kracht van suggestie is groter dan men denkt, en de Media draait op volle toeren met deze wetenschap als
fundamentele
basis. De kracht van suggestie en de psychologie voor het vormen van 'inwilligheid', dus het meegaan met besluitvorming en overeenkomsten, worden elke dag gebruikt voor commerciële massa marketing om alles maar te verkopen, van dood en ziekte tot (commerciële) religie.
Sluikreclame "Televisie adverteerders, in het bijzonder, gebruiken de effectieve manier van reclame die bekend staat als 'sluikreclame'. Heeft u zichzelf ooit afgevraagd waarom u nu juist dat nieuwe stuk
gereedschap, speelgoed, of cosmetica product moest hebben? Wanneer we iets kijken op de televisie, wordt onze tegenweer verminderd, en worden we meer ontvankelijk voor de berichten die op ons afkomen." Het is dus geen onzin wat hier wordt verteld. En dit is bij
de programma-makers absoluut bekend. Dergelijke vormen van sluikreclame zijn dan tegenwoordig ook niet verboden, mits ervoor is betaald door de bedrijven die het product verkopen. Gewoonlijk gaat dit middels contracten
die men afsluit met de zenders zelf. Dus wanneer we het hebben over een 'verbod op sluikreclame' of dat er een bepaalde zender of een bedrijf 'beschuldigd' wordt van sluikreclame, dan gaat het alleen maar om de
dollars en de Euro's, en absoluut niet om het feit dat de burger hiertegen 'beschermd' zou moeten worden. Wanneer het 'controleerbaar' is voor de rest van de grootindustrie middels zichtbare contracten, dan mag het. Of
hier nu wel of geen contract voor is getekend, het blijft z'n ongeziene invloed hebben op het koopgedrag van de burger, die hiervan dus niet
op de hoogte is gesteld. Alles is natuurlijk big business, en daar meet men nogal eens met twee maten. Onder dat soort sluikreclame verstaan we bijvoorbeeld voor de serie Baantjer het nuttigen van Cup-a-soup, het drinken van Nescafé, en de flesjes Yakult die gedronken worden, evenals sluikreclame voor Neurofen, Advil, Centrum en Chunky.
Goede Tijden Slechte Tijden
doet dit onderandere met het chipsmerk Pringles, Onderweg naar Morgen doet dit met het merk Doritos. Vaak komen de merken Coca-Cola, Pepsi en Nokia voorbij rollen, in films en TV series. Sluikreclame is effectiever, omdat het op technische wijze 'verdekt' wordt toegepast. Het heeft een grotere invloed op de kijker, die 'tijdens de reclame toch maar naar de WC rent'. En dat terwijl een reclame in feite aangekondigd moet worden, zodat mensen enigszins 'alert' gehouden kunnen worden, en men
zelf kan beslissen om het product te kopen of niet. In feite spreken we hier dus van een zeer effectieve manier om bij de mensen op zeer slinkse wijze hun Euro's uit de portemonnee te toveren. Misleiding
dus. Dit was niet voor niets door de wet verboden. Hier een stukje van deze wet, die het verbod geeft inzake de misleiding van het publiek; Artikel 10 Maar in de -- Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van
bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de Lid-Staten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten - Publikatieblad nr L 298 van 17/10/1989, p. 23 -30 -- wordt deze wet eigenlijk
alweer teniet gedaan, terwijl men weldegelijk kennis heeft van de misleiding die sluikreclame bij de kijker teweeg brengt (en dat interesseert de heren van de EEG dan ook helemaal niets). Hier een stukje; "sluikreclame", het vermelden
of vertonen van goederen, diensten, naam, handelsmerk of activiteiten van een producent van goederen of een dienstverlener in programma's, indien dit door de omroep wordt gedaan met de bedoeling reclame te maken en het
publiek kan worden misleid omtrent de aard van deze vermelding c.q. vertoning. Deze bedoeling wordt met name geacht aanwezig te zijn indien tegenover de vermelding c.q. vertoning een geldelijke of andere
vergoeding staat." Zoals het stukje
hieronder
al laat lezen, zorgt men er systematisch voor dat het recht van 'keuzestelling' volledig naar achteren wordt verplaatst, door de legalisering van sluikreclame als een 'noodzaak' naar voren te brengen, een 'noodzaak' voor de
'arme getergde multinationale massa productiviteit' die natuurlijk aan 'geweldige tekorten' lijdt; "De reclamemaker zelf is er achter gekomen dat reclame irritant is. Er wordt niet naar gekeken. Want op het moment waarop het reclameblok begint, rent de één naar
de wc, schenkt de ander even wat lekkers in en zapt de derde naar een ander kanaal. In een poging om de naam van haar producten toch bekend te maken, hebben de bedrijven Nokia en Pepsi samen met Amerikaans tv-producent
Michael Davies een nieuw concept ontwikkeld." En dat nieuwe concept heet Sluikreclame. Ten eerste is het zo, dat wij zelf behoren uit te maken of wij naar reclames
willen kijken, en ons dus op dat moment onder de invloed ervan willen plaatsen. Het is ons recht
om tijdens een reclameblok te kiezen voor het toilet. Zoiets valt eerder onder 'het risico van het reclamevak'. En wij moeten geen zorg gaan dragen voor dat 'risico van het reclamevak', en zeker niet door hen de vrijleiding te geven om op
misleiding
van de burger over te gaan. Tot zover heeft men dus nog een keuze. Maar met sluikreclame heeft men helemaal geen keuze, want men wordt niet op het vertonen van reclamebeelden voorbereid. Weinig mensen zal dit wellicht interesseren, maar wanneer we begrijpen dat het ongezien ons koopgedrag beïnvloed, en de portomonnee van de burger daardoor eerder leeg raakt dan normaal het geval is, dan mogen we hier inderdaad wel eventjes bij stil staan. Wanneer iemand ons bijvoorbeeld iets aan de deur wil verkopen, hebben we het recht van keuze om het te weigeren en de deur dicht te slaan. Maar wat als het recht van die
keuzestelling
komt te vervallen? Het is dus niet zo dat de Grootindustrie 'te kort' komt qua productie-omzet of winsten (het zijn multinationals met miljarden omzet), of omdat men graag ons 'kijkplezier' wil verbeteren door de reclameblokken tussen de series in te korten. Ook niet omdat men bang is dat de aangeboden producten van zeer bekende merken ons niet zullen bereiken. Zoveel producten zijn al decennia lang bekend voor de doorsnee consument, dat het niet eens meer noodzakelijk is om er op dit moment reclame voor te maken. Veel 'nieuwe' producten zijn niet 'nieuw' of 'extra verbetert' maar worden ons aangesmeerd onder het motto van bijvoorbeeld een naamsverandering. Het gaat bij sluikreclame dus om 'koopkracht verbetering', en sluikreclame is dan ook veel effectiever te noemen, omdat het bij de kijker, die in de Alpha bewustzijnstoestand verkeerd, een grotere invloed op zijn/haar koopgedrag uitoefend. In deze toestand wordt sluikreclame dan ook zeer slecht opgepikt door het blote oog van de kijker zelf, maar weldegelijk door het onderbewuste. Daar heet het ook sluikreclame voor. Het is geheel gebaseerd op
misleiding. Nu is het bij de serie Baantjer wel in z'n overdrevenheid aanwezig, iets waardoor heel veel mensen de reclame begint op te vallen. Maar wanneer de inzet van sluikreclame gewoon als 'legaal'
doorgevoerd wordt (zoals nu al het geval is), dan is voor de toekomst helemaal het hek van de dam, en kunnen ingemonteerde subliminale boodschappen zoals men in programma's van SBS-6 ontdekte, nog wel eens een zeer
grote rol gaan spelen binnen ons leven. En dit is niet overdreven. Want wanneer het verbod op het misleiden van het publiek wordt ingetrokken, dan staat er een grote boze poort wagenwijd open.
Het is in ieder geval een feit dat men op deze lichte vorm van hypnose (alpha) inspeelt en daarmee onze meningen vorm geeft. Wanneer iemand in de 'wakkere' Beta staat van bewustzijn verkeerd, dan heeft de persoon in
kwestie een soort 'innerlijke stem' die meteen reageert wanneer iets niet in overeenstemming is met hetgeen de persoon geleerd is. Het is een soort 'onbewuste' stem, die als het ware een 'tegenvraag' stelt. Een stem die
een soort 'halt' toe roept. In de Alpha staat van bewustzijn, neemt deze innerlijke impuls af, en wordt men 'geleidt' in het aanvaarden van hetgeen men voorgeschoteld krijgt. Men zal dus op die manier gaan 'wennen'
(onbewust) aan de 'waarheid' van de suggestie als de 'enigste waarheid'. Het tegenweer neemt dus af. Dit heeft dus op de lange termijn invloed op de gedachten in de Beta
staat van bewustzijn, welke dus gevormd werden in de Alpha
staat. De innerlijke stem zal dus voor de Beta bewustzijnstoestand steeds meer 'getemperd' en gevormd worden. Maar ook zo'n 'innerlijke stem' werd 'vormelijk gecreëerd', en dan moeten we denken aan de opvoeding door onze ouders, hetgeen ons geleerd werd op school, maar ook innerlijke onzekerheden (die niet 'altijd maar overwonnen zouden moeten worden'). Eveneens is de diepe concentratie die men nodig heeft om zichzelf te oriënteren op vakgebieden als Wiskunde, natuurkunde, taal en wetenschap enz, een Alpha staat van bewustzijn
(deze wekt men in natuurlijke vorm bij zichzelf op door interesse enz.). Men maakt dus gebruik van die wetenschap, om een enorme invloed op ons uit te oefenen. Teveel zaken op de televisie en in de kranten zijn
enkel gebaseerd op 'sensatie'. We leven in een maatschappij waarin TV, radio, kranten, weekbladen gebaseerd zijn op sex (of sexuele perversie), geweld, en het overschreiden van bijna elk soort 'Taboe', of dit laatste
voor het moraal nu gerechtvaardigd is of niet. Constant worden onze innerlijke stem, onze fantasieën en onze ideeën beïnvloed, als ze al niet zijn ontstaan uit die invloed zelf. Toch probeert men middels zogenaamde
'studies' de manipulatie van het gedrag van volwassenen en kinderen middels reclame, films, programma's, nieuwsuitzendingen, te bagatelisseren. Zo begon een artikel genaamd 'Kind kan best tegen reclame'
op de website Sales Online (Tijdschrift Sales Management) met de (on)zin; "Aan onderzoek naar de effecten van reclame op kinderen geen gebrek, maar aan harde bewijzen voor die invloed wel."
Zo beweerde psycholoog Jeffrey Goldstein van de vakgroep massacommunicatie aan de RUU, dat 'kinderen gewoon een media-opvoeding moeten krijgen' en; "Nergens zijn bewijzen te vinden voor de
veronderstelling dat de normen en waarden, de eetgewoonten, het gebruik van alcohol en tabak, de geslachts- en raciale stereotypen en socialisatie van kinderen op langere termijn door reclame worden beïnvloed."
Nu zegt meneer Goldstein er niet bij waarom hij vind dat 'kinderen gewoon een media-opvoeding moeten krijgen'. We kunnen natuurlijk wel raden waarom; de invloed ervan op de mensenmassa mag niet bekritiseert
worden, en moet zodanig blijven als deze is. Het is niet gewenst dat hier over na word gedacht. Een kind moet natuurlijk helemaal geen media-opvoeding krijgen - dit is zelfs te vergelijken met de aloude Nationaal
Socialistische of Communistische instelling; 'De staat zorgt voor de opvoeding van het kind'. De opvoeding van een kind moet natuurlijk helemaal niet bij dergelijke instellingen liggen, maar heel logisch; bij de
ouders. En ouders moeten hun verantwoordelijkheid volledig op zich nemen. De bewijzen dat al deze zaken weldegelijk invloed hebben op kinderen middels reclame (wat de gehele media is), vinden we terug in de
grondslag van het gedrag; en dat is imitatie. Verder stelde het artikel; "Kinderen worden veel meer beïnvloed door ouders en leeftijdgenoten, via mond-tot-mondreclame en imitatiegedrag. Mensen hebben de neiging de macht van reclame zwaar te overschatten. Ze zijn zo bang gemanipuleerd te worden dat er Europese wetten tegen sluikreclame zijn, terwijl nog nooit is bewezen dat die enig effect heeft." Zoals het artikel zelf eigenlijk al aangeeft, worden kinderen dus weldegelijk door reclame beïnvloed, en dat hoeft inderdaad niet altijd een directe
beïnvloeding te zijn. Wanneer ouders er dus door worden beïnvloed, bijvoorbeeld door een reclame op de televisie waarin ze een kind zien met een mobiele telefoon, dan wordt het kind automatisch beïnvloed door de invloed van diezelfde reclame op de ouders die het kind een mobiele telefoon geven omdat het hen geleerd wordt dat het 'retecool' staat. Veel ouders volgen daarnaast ook de 'trend' van het 'modelkind', wat eveneens door reclame en dus suggestieve 'educatie' geleerd wordt (reclame = educatie). Kinderen worden dus inderdaad op die manier beïnvloed door reclames die ze niet direct gezien hoeven te hebben, en vaak is het een 'combinatie van' imitatie van leeftijdsgenoten, reclame op TV, en de 'trend' van het 'modelkind' bij de ouders zelf. Of dit nu om een mobieltje gaat, of om een gedragsbeïnvloeding zoals de nieuwste 'trends' (vaak ook met een sexuele lading) uitgedragen via de 'muziekzenders' op de televisie. Leeftijdsgenoten kunnen daarbij weldegelijk diezelfde reclame-spot hebben gezien, en een ander kind daarin aansteken. Hierin vinden we de zogenaamde 'mond-tot-mond reclame' en dus het 'imitatiegedrag', waar Jeffrey Goldstein het op gooit. Is er geen reclame voor gemaakt, en geeft men geen aanzet tot een bepaald soort 'gedrag', dan ontstaan er ook geen grote 'trends' of voor een pepaald tijdsbestek 'een zelfde soort gedragspatroon' onder het grootste gros der kinderen (en volwassenen). Het is een kwestie van 'aktie en reactie'. En wanneer we begrijpen dat de media-invloed zo groot is, dat het bij velen zowel direct als indirect hun gedrag bepaald, dan hoeven we niet te twijfelen aan
'hoe groot en krachtig de invloed van de media' is. Deze is dus enorm. Want zoals eerder werd aangehaald, handelt de reclamewereld naar de demografie
van de bevolking. Het gaat hier dus niet alleen om de 'reclames' tussen de programma's door op de televisie, daar we letterlijk dood worden gegooid met reclame. En deze 'reclame' wordt vaak niet herkent als 'reclame'. Daarnaast hebben de meeste mensen helemaal niet de
'neiging om de kracht van reclame te overschatten' (maar juist te onderschatten!!) zoals het artikel beweert, daar het een onbewust onderdeel van ons leven is geworden waarin veel van wat ons
gedragspatroon uitdraagt, juist bepaald wordt door de invloed van die reclame (media). En het zal nog onbewuster gaan worden. De mensen die wel op de hoogte zijn van de manipulatie van reclame, vinden we merendeels
terug binnen de reclamewereld en de rest van de media zelf, naast de zogenaamde mediawaakhonden (de instellingen die de correctheid van de media controleren, en de invloed ervan op de populatie)
waar deze uitlating dan ook eerder voor was bedoeld. De mensen binnen de media-wereld zijn dan ook heel erg goed in het ontkennen
van de waarde van dergelijke onderzoeken, of om de aangetoonde invloed ervan op het gedrag, volledig in mindering te brengen door simpel te zeggen 'dit is geen bewijs of dat is geen bewijs' zonder duidelijk aan
te tonen waarom
dit of dat geen bewijs vormt. En dit gedrag is eigenlijk logisch te noemen, daar geen enkele multinational of wat voor bedrijf dan ook een 'slechte reputatie' kan gebruiken, want dat ligt niet goed in 'de markt'. En de markt zijn
wij. David Frost stelde het op deze manier; 'Televisie is een uitvinding dat volstaat om u in de huiskamer te vermaken door mensen die u niet in uw huis zou willen hebben.' Om op de stelling "We leven in een door media beheerste maatschappij, waarin reclame een rol speelt in het bepalen
van identiteit, onafhankelijkheid en het stellen van doelen." Maar het artikel durft daarna te stellen; "Veel beter is het dus om kinderen daar niet
van af te schermen maar er met ze over te praten zodat ze zelf kritisch kunnen oordelen."
Een kind is een kind en is dus over het algemeen nog niet in staat om een 'kritisch oordeel' te vellen over de ongeziene manipulaties om hem heen. Daarbij; wanneer de ouders de media-manipulatie al niet opmerken, hoe zou men dan over het algemeen een kritisch oordeel van een kind hierover kunnen verkrijgen, zo jong als het is? Faye Steuer, professor in psychologie aan het Charleston College zei het in augustus 2005 duidelijk genoeg;
'Kinderen leren hoe ze om moeten gaan met relaties door wat ze zien op de televisie. Ze zien mensen die zomaar ineens sex met elkaar hebben, en obscene taal gebruiken.... ik zie niet in waarom dit goed voor kinderen zou zijn.' -- Faye Steuer, professor of psychology at Charleston College (Charleston Post and Courier, August 25, 2005) En wat lezen we over de mentaliteit van de reclamemakers in The Business Week? De media deskundige en criticus Marshall McLuhan zei zelfs eens over de televisie; 'Het vernietigd ons hele politieke, educatieve, sociale institutionele leven. TV zal binnen een korte tijd het volledige weefsel van de maatschappij ontnemen'. Een prachtige uitspraak, en zeer zeker op waarheid berust. Maar het fenomeen televisie heeft in de eerste instantie te maken met nog meer controle over het vormen van onze meningen en gedachten. En deze constatering is niet overdreven. Televisie en geweld in het kort De discussies over de invloed van geweld op de televisie op kinderen zijn sterk toegenomen. Veel onderzoeken wijzen
weldegelijk uit dat geweld op de televisie een zeer sterke factor vormt voor het gedrag van kinderen. Hierbij moet gedacht worden aan verschillende vormen van geweld, zoals de 'goedkeuring' van geweld wanneer het om een
'filmheld' gaat, die het onrecht in de maatschappij bestrijdt (met geweld), iets dat kinderen vaak imiteren, geweld in politie-series, maar ook het verheerlijken van, en het 'kicken' op geweldadige, zieke en zeer
gevaarlijke acties zoals we die te zien krijgen in programma's als Fear Factor en Jackass. Veel onderzoeken zijn gedaan met verschillende uitkomsten welke uitgaan van de verscheidene achtergronden die een kind of
volwassene kan hebben, waardoor het waargenomen geweld op de televisie op verschillende manieren kan worden 'opgenomen' door de kijker. Zo kwam er uit verschillende onderzoeken naar voren dat vooral kinderen met een
'gewelddadige instelling' of een ietwat 'aggressieve instelling' veel eerder aangezet kunnen worden tot geweld middels het kijken naar geweld op de televisie. Jerome Singer, psycholoog aan de universiteit van Yale zei
dat 'vaak televisie kijken' een 'duidelijk gevaar voor kinderen' inhoudt. Dr. Leonard Eron van de Michigan universiteit stelde het heel duidelijk; "De enigste mensen die de connectie verwerpen tussen roken en
kanker, zijn mensen in de tabaks-industrie. En de enigste mensen die de connectie verwerpen tussen TV en geweld zijn mensen binnen de industrie van Entertainment." Geweld wat men op het 'nieuws' krijgt
gepresenteerd, zet dus over het algemeen niet aan tot het geweld in de maatschappij, zo beweerd men. Maar ook daar zijn de meningen over verdeeld. Want de berichtgeving zelf, zoals demonisering binnen het nieuws op de
televisie en in de kranten, kunnen weldegelijk tot haat en geweld oproepen. We hebben het enkel al gezien door de enorme demonisering van de Centrum Democraten van wijlen de heer Hans Janmaat, waarna geweld zeker niet
werd geschuwd om deze meneer het zwijgen op te leggen, om het maar niet te hebben over wat er in Kedichem gebeurde. Van dit soort zaken zijn meer voorbeelden te vinden. Evenals de demonisering tegenover het
dierenactivisme, en de poging om Groenlinks in een kwaad daglicht te zetten na de moord op Pim Fortuyn. Geweld binnen een maatschappij is ten eerste niet een factor dat als uitvloeisel is terug te voeren op de invloed
van enkel en alleen de televisie. De televisie draagt hier zeker voor een groot deel aan bij. Geweld binnen een maatschappij bestaat uit enorm veel factoren, en veel van die factoren hebben te maken met de manipulatie
middels de rijkelijk aanwezige verschillende
analen van het globale media-netwerk. Televisie is daar een zeer belangrijk onderdeel van, maar niet de enigste. Ook het gebruik van dergelijke soorten drugs speelt een rol. Daarnaast bestaan er natuurlijk ook gewoon mensen waar een schroefje aan los zit. Ted Turner van CNN zei in ieder geval eens dat
'Televisie de meest belangrijke factor voor het bijdragen aan geweld in Amerika is'. Maar dat geldt niet alleen voor Amerika, zoals Ted Turner er niet bij verteld. En ook is het niet enkel
te wijten aan het kijken naar de televisie prgramma's in het algemeen. De CEO (president) Les Moonves van CBS (Columbia Broadcasting System), het geweldig grote televisie en radio netwerk in de Verenide Staten,
gaf in de Mei uitgave van de Washington Post in 1999 te kennen; 'Een ieder die denkt dat de media niets te maken heeft met het geweld onder jongeren, is een idioot.' En hij weet weldegelijk waarover
hij praat. Daar de invloed van het geweld op de televisie weldegelijk groot is te noemen voor een bepaald blijvend gedrag onder jeugdige kijkers, zijn er gelukkig ook 'oplossingen' voor te vinden waar 'leuke', 'aardige'
en vooral 'nobele' mensen heel erg hard aan werken. En die 'oplossing' werd al naar voren geschoven door ondermeer President Bill Clinton, die de Telecommunications Act in 1996 ondertekende aangaande de Veri-chip
, zo gezegd ontworpen om 'ouders te helpen'
het geweld op de televisie te 'blocken' zodat hun kinderen hiervan gevrijwaard konden blijven.... Een 'geweldige man' dus die Bill Clinton. We kunnen natuurlijk ook gewoon onze kinderen niet
naar dergelijke programma's laten kijken als we dat niet willen, en er gewoon waakzaam
voor blijven dat het dan ook niet gebeurt. Daar hebben ouders geen chip voor nodig, maar eerder een gezonde dosis ouderlijk gezag. Geraadpleegde bronnen; * * * Parents Television Council Publications Interessante links over deze onderwerpen: |