Ik lees hier in een boekje over "een
zoektocht naar de bron van alles", hoe astronomen vóór de 16 de eeuw ervan uit gingen "dat de aarde het centrum van het Heelal was waar omheen de sterren en planeten zich bewogen". En dat pas later
aanvaardt werd dat de aarde niet het centrum van het heelal was, maar om de zon als middelpunt van het zonnestelsel draaide.
Meteen kwam er de gedachte bij me op hoe mensen (ook nog niet zo lang geleden) dachten dat
de aarde plat was. Toen Columbus zijn reis naar "het beloofde land" begon waren velen er zeker van dat hij nooit zou terugkomen, omdat hij van de rand van de aarde zou vallen.
Mijn vraag is : Is dat
niet vreemd als alles ooit lang geleden volgens jou (6000-8000 jaar) al allemaal in kaart was gebracht?
Zo lijkt het net alsof de Westerse wetenschap (of cultuur) uit het niets tevoorschijn is gekomen. Maar
de westerse mens moet toch vanuit de vooroudergeschiedenis van alle oudere culturen voort gekomen zijn? Dank je wel Maria,
Ja! Uiterst vreemd is het wel!
Dat ben ik volkomen met je eens.
Zo vind ik het net
zo vreemd dat culturen, die geweest zijn feitelijk stil zijn blijven staan. Ze zijn dan wel meegehobbeld met allerhande technologische ontwikkelingen uit het Westen, maar als je hun levensvisie en levenshouding
aanschouwt zijn ze nog echt "de oude". Dat is goed te zien bij Afrikaanse bevolkingsgroepen en zeker ook India, China en Japan.
Ze leefden gewoon voort op oude tradities en dat ziende lijkt het net of de
tijd heeft stilgestaan. Het is zoals Krishnamurti het zo kernachtig verwoordt: "Men is geconditioneerd in een land waarm en geboren en getogen is.
Dat geconditioneerd zijn zijnde overerfde
gecondditioneerde reflexen van vele generaties, die alle genetisch zijn vastgelegd en/of die mensen zijn zo genetisch gemanipuleerd.
Misschien is het - om je vraag zo getrouw mogelijk in te vullen - leuk om te
kijken hoe mensen in India nog zo'n heilig respect hebben voor de natuur. De ratten-verering en de heilige koe, de cobra's, die respect afdwingen al kost het duizenden levens per jaar. De voorbeelden zijn honderden.
Al eerder schreef ik dat niemand beseft dat wij Westerlingen door zo'n 50 tal generaties Christendom genetisch en daardoor mentaal totaal - of we willen of niet - leven volgens die opgedrongen magie.
Voordien waren we nog gewoon heidenen en vereerden Wodan en Donar.
Er zijn dan wel felle pro en anti Christendommers, maar we zijn allemaal gebrainwashd door dit laatste geloof wat de wereld moet veroveren omdat het
de boodschap over het einde der tijden verkondigde.
Op heel veel artikelen op de web heb ik geprobeerd een beeld te schetsen van de evolutie van het denken.
Kortgeleden hebben wetenschappers de voorzichtige mening
uitgesproken dat er waarschijnlijk ongeveer iedere 2000 jaar iets van een evolutiesprong is geweest.
Naar mijn bescheiden mening is dat niet toevallig iedere sterretijd.
Dit zijn nog maar de
sterretijd-evolutiesprongen, maar ieder jaar is onbewust ook weer zo'n kleinere en het is ook niet toevallig dat veel mensen aan zichzelf merken dat het lijkt of iedere ongeveer 7 jaar iets bij henzelf verandert. Ik kan
dat ook bij mijzelf ervaren.
Ik ga daar niet dieper op in, maar zo weet ik zeker dat de grootste evolutie-sprongen de ijstijden en/of de genesisdagen zijn.
Alles is weer zo groot zo klein!
Voor de evolutie van ons denken geldt precies hetzelfde.
Het is ook niet voor niets dat men de Griekse tijd ziet als een grootse verandering in het menselijk denken. Men zegt daarover dat wij toen rechtlijnig
analytisch leerden denken, alsof dat een enorme sprong voorwaards was.
Die sprong voorwaards is in mijn ogen een zeer betrekkelijke.
In de ogen van menselijke overlevingsdrift zeker wel, maar in termen van
het collectief bewustzijn zoals nu nog bij mensen uit India, is het een enorme verarming.
Er zijn vele aanwijzingen dat het gehele evolutie-proces al veel langer meer weg had van RE-volutie dan evolutie. De
diersoorten werden kleiner en de naarkte aap mens, die van lijden aan elkaar hangt al helemaal.
Het is m.i. ook niet voor niets dat Boeddha ons dat symbool van yin en yang naliet als zijnde net zo'n voorzienigheid
als dat Jesus ons het symbool van de dood naliet.
Hoewel menigeen dit symbool heel anders leest was dit voor mij de voorzienigheid dat het yin als collectief bewustzijn - dat wij onderdeel zijn van de gehele
evolutiecyclus of natuur - definitief gescheiden was van het Ik-bewustzijn en/of onze overlevingsdrift.
Vanaf dat moment werd het weten een totaal geweten en moesten we - om in vergelijkingen te spreken -
het buskruit weer opnieuw uitvinden.
Op dat moment werd het diepe weten totaal overschaduwd door het Ik-bewustzijn.
Toen opeens werd alles aan allerhande verschillende goden opgehangen, terwijl onze
oosterburen wel al Allah en/of de kosmische Al-heerser kenden.
Vanaf dat moment kon of wilde men echt alleen voor waar aannemen wat men kon waarnemen en wees eerlijk… dan ziet de aarde er ook plat uit.
Langzaam maar zeker - door de analytische geest van leven en vele technologische vondsten veranderde dat beeld weer in iets wat zo lang geleden als zo exact beschreven stond.
Je weet dat ik niet kan bogen op grote
kennis van zaken, maar dat ik gewoon als stomme analyticus bij toeval in contact kwam met die oude doctrine.
Ongelovig als ik was dat men toen het weten had, heb ik jaar en dag gezocht en kwam steeds meer
bewijzen tegen dat die doctrine gewoon klopte.
Nu heb ik zoveel bewijzen bij elkaar gevonden dat ik er alleen van kan zeggen : Er was een tijd dat men wist en wij moesten door kennis [knowledge] of
hoekje bij hoekje die ovoorstelbare puzzel weer opnieuw gaan leggen.
Ik vind het echt onvoorstelbaar dat men toen al wist dat dit hervinden van de waarheid pas voltooid zou zijn als het kalf verdrinkende is.
Vraag me niet hoe men dat wist.
Ik kan er nu wel een antwoord op vinden in wat ik beschreef als de laatste ademtocht, maar dat is wel retrograad of achteraf invullen in het weten dat de evolutie al heel
lang in Revolutie blijkt te zijn omgebogen.
Men liet dan ook niet voor niets na "Het leven is doodgaan en niets meer".
Sorry, het is wat het is.
De evolutie van ons denken maakte ons allemaal ziende
blind en horende doof.
Siegfried.
