|
Een wijze les van een lezeres Hoi Lieve hoop!
Ach, hoopje Wan,
Laat dat laatste hoopje hoop ook maar varen.
Dat is 't beste wat 'n mens kan gebeuren.
Alle hoop laten varen.
Want... hoop is de 'mind' die probeert de dingen te beïnvloeden.
Ik wordt ook forum na forum eraf geknikkerd.
Want ja, het is nou eenmaal de diepste belediging voor een ego om te
vernemen dat 't niet bestaat!
Dat zal vechten als 'n dráák!
Vechten totdat het er dood bij neervalt....
En ook diep gekrenkt wordt ie als ie verneemt dat alles vaststaat.
Dat ALLES maar dan ook alles gebeurt om hem/ haar bewust te maken.
En dat hij (ego) daar zelf niets, maar dan ook niets aan of voor kan doen.
Ja, de diepste belediging is dat, omdat het ego denkt het leven te kunnen
regelen.
Maar dat kan niet.
Want alles is één.
Je krijgt niemand wakker voordat er de tijd voor is om wakker te worden.
Maar ja, zelf zijn we ook nog niet helemaal wakker.
Want wat WIJ doen is allemaal geprobeer om onszelf wakker te krijgen!
En ook dat zal niet lukken.
Totdat de genade ons komt wakker kussen.
Tja.....om dát onder een egopet te krijgen; dat wordt dan één grote
gigantische weigering....
Grote egokus van Henriette.
Reactie
Hallo Verschoppeling en collega,
Mag ik U danken voor de wijze les?
Natuurlijk weet ik dat alleen de tijdgeest het ego zal breken en die
tijdgeest loopt mijn hele leven net achter mij aan.
Houden wij beide het leven er niet in door "verschoppelingetje" te spelen.
Toen ik in 1993 de "gemeen"schap verliet, wilde ik dansend op
het kerkhof van "Zijn" mijn laatste dagen vieren, maar de voorzienigheid bepaalde anders.
Toen was ik terugkijkend hogelijk gefrustreerd door de
"Lof der Zotheid in de wereld" en helemaal door al die mensen die
"de Eed van Hypocritus" achterna renden.
Mede door Maria - die mij de strijdbijl weer deed
oppakken in haar zeker weten dat heel veel mensen "graag willen weten" - ging ik verder met zoeken naar het waarom achter het vermeende daarom van destijds.
Dat werden mijn laatste en diepste stamboomringen
uit mijn generologische boom.
Mijn frustratie maakte daarna plaats voor een diepe verwondering, verbazing en respect voor de perfectie van de kosmos.
Toen had ik - dacht de gek - iets positiefs te melden over de zin van het
leven, ook al ziet het er voor ego-beings zo zinloos uit.
Maar een ego-being blijft tot het allerlaatst een ego-being, want...
denkbeelden kunnen nu eenmaal alleen door grof geweld verbrand worden.
Nu zie ik dat wat ik aan het geduldig papier toevertrouwde steeds meer als...
Ja, als wat?
Eigelijk weet ik het niet.
Misschien is het mijn blijdschap dat ik niet meer boos en gefrustreerd ben in een wereld van ego-frustranten.
Is dit blij zijn iets te weten ook geen ego?
Dat zou betekenen dat mijn schrijven ook eigen overleving is.
Lachen is het wel.
De enkele passant die hier in dit eenzame Reveladas komt , komt om het
theaterspel van de "Lof de Zotheid" te aanschouwen en dat is voor de
theatergek achteraf altijd weer de kater, die nu zo groot werd dat ik iets
heb van "Laat het Lucifer-galabal zijn eigen
feest en zijn eigen kater na het feest maar vieren".
Nu ben ik dus in feite terug bij 1993 toen ik Nederland verliet.
Het enige verschil is dat ik de eerst de roetkap in de ring wilde gooien en nu
mijn feestmuts.
Je mailtje kwam precies op tijd en heb door je wijze les een cadeautje gekregen om voorlopig een eind te breien aan mijn website, die ik nog verre van compleet vond.
Ik gebruik jouw
cadeautje om mijn afscheid hier zeker voorlopig te verzegelen.
Voorlopig? !
De tijd zal het leren.
Zo kreeg ik eens de wijze les van een vriendin "Zeg nooit nooit"
en een maand later werd ik in haar armen wakker.
Ik ben dankbaar en blij met je waardevolle advies.
Siegfried Terug naar homepage
|
