Een zeer begrijpelijke reactie kreeg
ik enige tijd geleden van Frans op het artikel Aplacentar en/of de zondeval van de vrouw.
Toen ik kortgeleden van Dave - wiens moeder vroedvrouw was geweest - ook grote twijfels toebedeeld kreeg over "de
zondeval" was het voor mij aanleiding er meer aandacht aan te besteden.
Zo kon Frans zich niet goed voorstellen dat "gesteld dat dit de oorzaak van ons progressief lijden veroorzaakte"
en "dat dit tot in de perfectie geweten is … "
1. waarom hebben die Wijzen uit het Oosten dit dan verzwegen?
2. zijn er niet veel meer oorzaken
aan te wijzen voor onze progressieve verzieking, zoals bijvoorbeeld het maken van nederzettingen en cultiveren van het land?
3. door alle culturen heen is de vrouw - zeker in het
geloof - geheiligd als zijnde het goed. Men behoeft alleen maar te kijken naar het hooglied van Ave Maria in de Christelijke Kerk. Is dat niet erg tegenstrijdig?
Het zijn vragen die in mij opkomen en waar ik niet echt uitkom.Beste Frans en Dave,
Dank voor deze reacties.
Met name je eerste vraag is hierin zeer voor de hand liggend en heeft mij aanvankelijk ook
veel kopzorg gegeven.
Mijn medische research richting "de zondeval" was wel een zeer vreemde.
Het begon allemaal met een onderzoek naar een bepaald ziekteprobleem bij trauma-patienten. Dit complexe
ziektebeeld heet als verzamelnaam irreversibele shock of multiple organ failure. Eén van die daar voorkomende ziektes is een longaandoening en heet pulmonary distress.
Die irreversibele shock bleek te worden
veroorzaakt door een pH daling in het bloed, waardoor het voedingsenzym voor de cellen [hyaluronidase] onwerkzaam werd.
-Vreemd genoeg bleek dit enzym in zeer hoge concentratie in de placenta aanwezig en
veroorzaakt de snelle groei van de ongeboren vrucht.
-Vreemd genoeg bleek dit enzym ook bij kankercellen verhoogd aantoonbaar. Maar dit terzijde en was voor mij hooguit een prikkel om mij met het
probleem kanker te gaan bezig houden.
-Nog vreemder was het wel dat bij te vroeg geboren babies een ziektebeeld is dat "toevallig" juvenile pulmonary distress
heette. Het is een net zo doods bedreigend ziektebeeld als bij volwassenen, waar je vriend Armand bijna het loodje bij legde.
Dit alles tezamen deed bij mij het vermoeden groeien dat dit een en dezelfde ziekte is
en dat postnatale depressie er ook mee te maken moest hebben.
Later in mijn experimentele praktijkje kon ik een en ander bevestigen en… behandelen met toediening van placenta-injecties.
Door het acuut
wegvallen van de placenta ontstaat dus een mini-shock toestand, die langzaam en soms helemaal niet verdwijnt.
In mijn curriculum vindt je er een aantal artikelen over.
Maar!
Natuurlijk is dit zeker niet de
enige oorzaak of misschien wel niet dé oorzaak van onze progressieve lijdensweg.
Een ding pleit hier sterk voor en dat is het woord wat als voorzegd tot het einde zuiver zou blijven.
-
Zondeval heeft te maken met erfzonde of erflast of zielelast. [zie aldaar]
-Placenta komt uit het latijn en betekent letterlijk "ik behaag".
-Het klapstuk op dit
onderzoek van zo'n 15 jaar onderzoek kwam van een boerin, die met een postnatale depressie bij mij kwam. Ik legde haar het hele verhaal voor, waarop zij begon te lachen en zei: "Ja natuurlijk, ik heb het gezien
bij een jong katje wat half dood ter wereld kwam en verbaasde me dat de moederkat een stuk placenta aan haar jong voerde".
Over menselijke intelligentie gesproken. Haha!
Maar daarnaast is er ook de
verkalkte brug tussen denken en weten, die ons opzadelt met een progressieve erflast of zielelast.
Of beide met elkaar te maken heeft weet ik niet. Het kan zijn dat het een het ander uitlokte.
Tenslotte - en dat is
algemeen aanvaard - kwam de mens als naakte aap als zeer kwetsbaar individu op deze aardkloot. Het is m.i. een teken van het einde van de evolutie en daarom heten wij de kroon of de doornenkroon op God's Creatie te zijn.
Zijn vechten voor overleven was daarmee extreem en zeker voor pasgeborenen, die super-aandacht nodig hebben. Kijk maar naar alle andere zoogdieren en zie het verschil.
Dit alles is al redenen genoeg om
nederzettingen te maken, want dat brengt aan alle kanten beveiliging voor moeder en kind.
Het niet opeten van de placenta leidde dus eerst tot een "stress-toestand van de moeder" en dat leidde weer tot
vechten voor overleving. Waarschijnlijk veroorzaakte dit tevens een verandering van de hormonale veranderingen, waardoor zij beetje bij beetje "vermanlijkte".
Dit werd Bijbels weer beschreven als "groei naar gelijkheid".
Dan je hamvraag : "Waarom werd die "misstap verzwegen en werd de vrouw er zelfs voor vereerd?"
Mag ik
je vragen je te verplaatsen in een tijd dat zoeken naar en in alles wat men kon waarnemen om een beeld te krijgen van de grillen der natuur?
Nu weten wij gewoon dat er eb en vloed en/of zomers en winters zijn en dat
de maanstanden het leven duidelijk beinvloeden.
Dieren hebben een natuurlijk instinkt
en voelen intuitief aan wanneer er bijv. een storm komt of ander onheil dreigt. Door die verkalkte brug was de mens verstoten van die instinctieve krachten en "moest het buskruid opnieuw uitvinden". Daarom werden de gegevens ook voor het nageslacht vastgelegd allereerst in vertellingen en symbolen.
Zo ontwikkelde hij langzaam een "surrogaat instinkt" en/of - zoals het Bijbels werd verhaald - "door schade en schande wijs worden". [zie uniciteit mens]
Zo vroeg men zich
vroeger ook af waarom de mens opeens zo gehandicapt was t.o.v. de andere soorten.
Wat is de zin van dit alles, want - daar ging men vanuit - niets is er voor niets en de natuur en evolutie is daarin
perfect.
Maar als alles perfect is, is die "misstap van de vrouw" onderdeel van die perfectie en moest dus een reden hebben.
Was de mens daarmee voorbestemd om tegen de elementen te
vechten, iets dat andere soorten niet doen?
Dit was - zoals ik allemaal kon reconstrueren - inderdaad het geval en had twee grote voordelen. Dit naast mijn reconstructie dat de mens was voorbestemd om de
"Openbaring van die gigangtische zwangerschap van Moeder Aarde op gang te brengen".
-Om dit te kunnen beseffen moet men wel iets weten van de evolutie en specialisatie van de soorten
leven.
-Om dit te kunnen beseffen moet men wel iets weten van het Universum en waarom alles beweegt.
Dit laatste is het gevolg van de Big Bang en/of de grootste kernexplosie allertijden.
De kracht van die explosie neemt langzaam af en zo is de evolutie een constant gevecht tegen de afkoeling vande aarde. [Laat hier de golfbewegingen buiten beschouwing].
Dat betekent een constante aanpassing en/of
specialisatie van de laatst ontwikkelde soort. Dit is identiek aan het zwangerschapsgebeuren, waar tijdelijke voedselnood de celspecialisatie doet ontstaan.
Zo werden de hersenen - die als laatste ontwikkelden
- steeds gespecialiseerder.
De mens leerde vuur maken om die afkoeling van de aarde tegen te gaan en zo hield hij al het leven in stand.
Eerst gebruikte hij hout, daarna kolen, aardgas en tenslotte
kernenergie [Bijbels Uranus].
Hij deed dit dan wel puur uit eigen overleving, omdat hij ingreep in de tot dan natuurlijke symbiose van het leven - maar door dit denken als pure overlevingddrift werd hij wel steeds
zwakker en zieker.
Onderwijl moest de mens wel steeds meer vurigheid ontwikkelen.
Wij staan er geen moment meer bij stil, maar al onze technologische hoogstandjes zijn wel recht evenredig met onze
verzwakking!
Zo groeiden we samen met alle andere levensvormen als voorzegd wel naar de 13-de baktun en/of een energetisch gelijkheid met "het zwarte gat" [zie elders].
Maar daarvoor was
wel nodig dat de vrouw ook in de wereld kwam te staan en/of zich ging vermannen.
