onder Osho Zen Tarotkaarten)Ik kijk naar dit prachtige schilderij van Pascal en zie :
Hoe de vrouw op het schilderij de kleur kreeg van het smaragd groen of de Chinese Jade, die samen met de weelderige haarbos haar een energieke levenkracht geeft in haar overlevingsgevecht - deze uit zich in een
verheerlijkte of geëmancipeerde blik op haar gezicht. De haarbos sluit zich om haar heen waardoor het hoge voorhoofd haar groei in inteligentie en/of beheerszucht laat zien.
Ze houdt haar hand op om de kosmische
kristalheldere levensdruppel op te vangen. Ze ziet niet hoe het haar nemende hand is - haar rechterhand die in relatie staat met de linker hersenhelft - waarin het handchakra een leeg gat brandde. De kleur is hier in
het rood van de woede veranderd.
Achter haar zijn onbeduidende illusiebeelden zichtbaar, die geen echte weg vinden.
Boven haar hoofd - waar het 7 de chakra een verbinding maakt met kosmische energie - prijkt het
zwarte gat van de Nieuwe Maan.
De Hoge Prieseres van de Tarotkaart staat in verbinding met de Wassende Maan (opkomende maan) - waarin het vrouwelijke het levengevende is, onbewust van de verborgen waarheid die het
kosmisch lot haar toebedeelde.
In het schilderij van Pascal prijkt boven haar de zwarte maan, waarin de vrouw onbewust van haarzelf en al het leven wat ze voortbracht, van levengevend het leven nemende is geworden.
Tweemaal komt in het schilderij "het zwarte gat" tevoorschijn : Kosmisch als de donkere maan en aards als de kleurloze chakra in de hand van de vrouw.
Hiermee verwoord Pascal voor mij in alle
duidelijkheid het prachtige levensverhaal uit Siegfrieds stamboom over De Zondeval.
De verloochening van Vrouwlief
kwam te voorschijn zo slim als een dief
In onschuld werd ze geboren
en wist de Man op aller terrein te bekoren
Op handen werd ze gedragen
waarin opkomende illusies begonnen te knagen
De man, hij groeide in het praktische denken
waar emoties haar begonnen te krenken
Zo heeft ze het leven uit handen gegeven
Dáár waar ze eens de oerbron was van ons aller leven
In haar intuďtieve onschuld was ze zo schoon, zo dienend
Een
transformatie van smaragdgroen naar het gifgroen maakte haar zo kienend
Het zwarte gat - de donkere maan
Waaruit alle leven is ontstaan
Ging hiermee voor ons mensen wel een heel andere baan
Een kristalheldere druppel als de glorie van het leven
werd ons als een kosmisch geschenk gegeven
Maar wij vrouwen hebben vele sierlijke tonen in ons gezang
Met intuďtief gemak bedwongen daarmee de man
Grijpgraag in alle tevredenheid over haarzelf strekt ze nu haar hand
naar het grote kosmische verband
Om gillend wakker te worden uit haar verdwazing
En naar het leven te kunnen kijken in verbazing
Achter haar verborgen leeft de menselijk dwalende wazigheid
waar de mens een klaarheid mijdt
Is het nu tijd om terug te kijken en te weten
waardoor we zo werden bezeten?
Om onze slimmigheid van leiden
uit de waanzin van alle opgelopen emoties te bevrijden?
Zo schiep God onze Moeder Aarde
Dáár waar de mens Pretpark Aarde baarde