De groei naar het licht.
Spreken in vergelijkingen opdat gij het niet verstaat!?
Men behoeft vandaag de dag geen Bijbel
meer aan te schaffen om over de vele vergelijkingen en/of Bijbelse metaforen te schrijven.
Of men wil of niet de "spiritus-gekte" komend uit het land van de ondergaande zon heeft alle vergelijkingen en zelfs de
oude Oosterse sprookjes tot fabuleuse illusionaire waarheidsbeelden gemaakt.
En zij die zich die denkbeelden hebben eigen gemaakt zijn de "gelukzaligen" zelve.
De vliegende tapijten hebben plaats
gemaakt voor Ufo's, Marsmannentjes zijn omgetoverd tot bedreigende buitenaardse wezens en de holbewoners uit het hart van de aarde zijn weer tot leven geroepen.
Ongelofelijk!
Stond er niet geschreven:
"Gij zult geen beeltenissen maken"?
Wat wordt daarmee bedoeld?
Dat we geen beelden vereren of zijn het misschien onze denkbeelden waar wij niet zonder kunnen om te overleven?
Het menselijk denken kan toch niet anders dan op beeltenissen leven?
Het zijn een van de vele "geboden", die het dwingende Christendom ons voorspiegelt. Maar het is wel juist dat wat ons denken tot een dwaalweg
maakt en waardoor we altijd meer willen dan is.
En zo vliegende spiritus-boeken met beeltenissen over de groei naar het licht, onsterfelijkheid van de ziel en de voorzegde bewustzijnssprong naar de vierde dimensie over de
toonbank alsof velen deze metamorfose al hebben ondergaan.
Deze metamorfonisten hebben zichzelf gerealiseerd of getransformeerd tot verlichte despoten en sommigen zijn zelfs het aardse leven al ontstegen en berichten ons vanuit
hun kosmische dimensie hoe schoon en vredig het leven daar is.
Inderdaad wordt in de Bijbel verhaald over het leven of evolutie als zijnde de groei naar het licht.
Maar het is wel
een groei naar verlichting van erflastige denkbeelden en/of erfzonde of karma, zoals dat individueel bij de laatste ademtocht gebeurt, waarna we door God vergeving hebben gekregen en het hemelrijk der
hemelen mogen binnentreden.
Het is wel die verlichting die ons tot weer tot stof doet weerkeren naar waaruit wij eens ontstonden: een samensmelting van aards en kosmisch stof.
Het aardse stof vormde ons materiele lichaam en de geest van leven kwam uit de kosmos.
Sprekend in vergelijkingen is de evolutiecyclus als geheel ook identiek aan de zwangerschascyclus, maar dan wel versum en/of
het spiegelbeeld.
Zo kan men in vergelijkingen spreken van de groei naar het licht
en individuele vrijheid gelijk een kind bij zijn geboorte uit de donkere spelonken van de baarmoeder het licht krijgt en vrijheid krijgt.
Dit is tezelfdertijd een loslaten van het "denkbeeldige Ego" en nagelaten als
een bewustzijnssprong vande eerste naar de vierde dimensie :een sprong van Ikke ikke naar een kosmische verstoffelijkingen/of terug naar de oerbron van het leven.
I
s het denken niet altijd op zoek naar iets dat hij niet heeft?
Dat is ook waarom het denken nooit tevreden is en altijd meer wil dan hij/zij heeft.
Wat is hedendaagse spiritualiteit meer dan zoeken naar het gemis van "levensspiritus"?
Dan is het ook zeer begrijpelijk dat dit fenomeen altijd weer aan het einde van iedere sterretijd of cultuurcyclus
de kop opsteekt.
Ik vind het uiterst vreemd dat slechts zeer weinigen zich dit realiseren.
Maar ach…
Ziende blind en horendedoof aan het einde der dagen.
Sprekend in vergelijkingen liggen we onbewust op de
intensive care en het is slechts wachten tot iemand de stekker uit het stopcontact trekt.
Misschien is dit toch gelukzaliger dan bewust het tijdelijke met het eeuwige verwisselen, want...Weten heeft nog nooit iemand
gelukkig gemaakt.
Terug naar introductiepagina Bijbel-metaforen
Terug naar pagina-index metaforen
Terug naar website van Research Institute Revelation