|
Hiep Hoi, Ik ben gerealiseerd! Hiep hoi ik voel me blij en opgelicht!
Ik ben gerealiseerd!
Ik ben verlicht!
Het is me gelukt en ik mag van geluk spreken!
Ik was gereïncarneerd als vuilnisman en uniek in deze wereld van Zelfgerealiseerde Goden.
Nu ben ik verlicht van deze
harnekkige reïncarnaties en slaak een zucht van verlichting.
Ik behoefde daar zelf niets voor te doen, dus van zelfrealisatie is geen sprake en dus ben ik gelukkig zonder trots te kunnen zijn, want anderen deden het
voor mij. Mijn vader … mijn grootvader … en Oh laat me ophouden!
Ze waren er allemaal om de stront van andere mensen op te ruimen.
Het lijkt wel een ziekte in mijn stamboom …een soort boom-pandemie zal ik
maar zeggen.
Heel vroeger waren de strontruimers er voor de gemeenschap.
Deze bestaat al langer dan vandaag en was na de tijd van de echte samenleving, zal ik maar zeggen.
En toen was er
nog geen stront van anderen en dus ook geen stront-ruimers.
Vroeger was dit een zeer nobel beroep, waar men roeping voor moest hebben, zo zeiden de nobelen van weleer.
Het werd nobel gevonden want, het was toen al
berkend dat men zonder strontruimers zou stkken in zijn eigen drek.
Vroeger werden de strontruimers betaald zolang de gemeenschap schoon bleef, maar nu lijkt het omgekeerd. Hoe meer stront hoe hoger het inkomen.
Jaja iedere dag honderden bokkenwagens vol stront van anderen opruimen!!!
Wie kan je daar vandaag de dag nog voor vragen, denkt U?
Maar dit was vroeger niet anders.
Ohhhh nee, er is echt niets nieuws onder de zon! Het beroep van vader op zoon werd geïncarneerd en zo gingen mijn stamvaderen vroeger al als roependen door de straten en men zei dat dit ons karmisch lot was.
Geleidelijk aan werd die karmische roeping door de Noblesse Noblige in de adelstand verheven en kregen wij een bordje Dr. op de bokkenwagen.
Weet U waarom?
Omdat de Noblesse Noblige nu eenmaal de meeste stront
produceert door hun zo extravagant leven.
Maar …
Zo'n bokkenwagen heeft ook geen eeuwig leven en bovendien ging - om met Toon Hermans te spreken, het meeste vuil toch voor de bezemwagen uit en ging steeds meer
stront produceren.
Dat was misschien nog wel het meest frustrerende van die karmische roeping, wat nauwelijks opwoog tegen deze nobele titelatuur!
De bokkenwagen was daar totaal niet op berekend en bezweek
kortgeleden onder de onmense hoeveelheid stront.
Ik heb hem met pijn in mijn hart naar de stronthoop gebracht, want vond wel dat daar zijn enige plekje was.
Daar kwam ik zelf voor de laatste keer oog in oog met
de onvoorstelbare beerput, die ik zelf gemaakt had.
Ze gaan daar nu naar zeggen bio-energie van maken om ons mensen daarmee nog verder de stront mee in te trekken.
Maar!!!
Ik ben verlicht en opgelicht en het maakt me geen reet meer uit!
Ze doen maar wat ze niet laten kunnen.
Mijn collegae-strontruimers kunnen er dan nog steeds wel strontrijk van worden van andermans stront, maar ik
…
Nu ben ik verlicht van deze smerige taak om in andermans drek te roeren.
Ja misschien wel egoïstisch nu de stront tot ieders lippen is gestegen, maar een keer is wel genoeg.
Ik was lang genoeg geïncarneerd
en gereïncarneerd vuilnisman en ben daar nu van verlicht.
De laatste jaren van dit stront-bestaan achter de bokkenwagen heb ik die stront geanalyseerd.
Het bleek voor 99,99 % welvaartsstront te zijn, terwijl ik
als onbezoldigd hoer met een stront-inkomen maar moest zien rond te komen.
Het allervreemdste is wel dat het in de wereld lijkt alsof er ook nog eens strontveel geld aan stront kleeft en men ook nog spreekt over
stinkend geld.
En daar is men blijkbaar ook nog eens strontblij mee.
Die Noblesse Noblige schijt dus werkelijk als de duivel op enen hoop!
De mensen, die mij betaalden voor het analysen van hun stront ben ik
dan ook bijzonder dankbaar, want zonder hen had ik nog steeds achter die stomme strontwagen gelopen.
Oh!
Velen gooien nu met stront naar mij, maar het doet me niets, want…
Ik ben aan die stront gewend en lach me nu rot als ik die stront teruggooi.
Ook niemand schijnt ooit zijn eigen stront geroken te hebben.
Het lijkt wel of ze het vies vinden en er bang voor zijn.
Voor mij is het mest en/of de bakermat voor een volgend leven.
Maar dat zelfs hoeft niet meer voor mij, want hoger kan ik nooit groeien van geluk en… geef mij eindelijk maar het oneindig leven zonder stront van
anderen. Als stank voor dank, zal ik er morgen hier "beloofd is beloofd" het verhaal van het vervolg op sterrekinderen op plaatsen. Reageer op dit onderwerp / Terug naar homepage
|
