We leven in een tijdgeest-fase van wat ooit werd verhaald als zijnde de cyclus van omkering en/of de cyclus van verachting.
We leven in een tijdsfase, die Bijbels wordt verhaald als "Hoogmoed komt voor de val" en getekend wordt door grootse werken en machtsvertoon.
We leven in een
aeonische tijdsfase van Babbelaeonische spraakverwarring, waarin veel mensen "ja" zeggen als ze "neen" bedoelen en/of doen en nooit "hun ware gezicht laten zien" en zeker niet hun angst.
We leven in een tijdsfase, waarin we ons positief opstellen, terwijl we ons diep van binnen doodongelukkig en eenzaam voelen.
We
leven in een tijdsfase, waarin men speelt op zeker en bouwen ons progressief zekerheden op in de idee dat daar het geluk te vinden is.
We leven tenslotte in een tijdsfase,
waarin de rijken als maar rijker en de armen alleen maar armer worden.Dit alles heeft te maken met een geestesziekte, die ooit werd beschreven als zijnde kanker en zich vermaterialiseert in een verkankerde
wereldsamenleving.
Dit is een collectief beleven in iedere cultuur, die zijn einde ziet naderen
Als er dan ook maar een denkbeeldige illusie rondwaart, is het wel een beleven van "gezond innerlijk
vertrouwen".
Velen lopen rond "bol van zelfvertrouwen" en zeker als we het in deze harde materialistische wereld "gemaakt" hebben.
Heeft men dit niet dan zal een reguliere of
alternatieve zieleknijper U wel zodanig brainwashen dat U gewoon uw eigen mening durft te spuien.
In Amerika is men zelfs al haast abnormaal als men geen persoonlijke psychiater of psycholoog heeft, die U staande
houdt.
Dit is wat men noemt innerlijk vertrouwen.
Maar is dit niet zelfverzekerdheid komend uit de Ego-bast en/of de buitenkant?
Deze zelfverzekerdheid wordt dan nog eens benadrukt door zich aan de
buitenkant zodanig op te poetsen, om respect bij de naaste af te dwingen.
Bij velen is dit "vermeende innerlijk vertrouwen" zodanig groot, dat men zich waarlijk als God zo goed van zijn eigen Ik-wereld
voelt.
Maar!!!
Dit innerlijk vertrouwen is wel heel wankel.
Zou men zich in lompen waden of zou er een vlekje op dit zo opgepoetste blazoen zitten, dan is er acuut weinig over en begint men te kankeren
of erger.
Het is te bijzonder voor woorden hoe wij met z'n allen deze schijn proberen hoog te houden door elkaar te wijzen op vooral "lief moeten zijn voor elkaar".
In mijn pogen op forums te
participeren met vertellingen over de illusies van geloof en wetenschap, kom ik iedere keer weer tegen dat we vooral "beleefdheid naar elkaars mening in acht moeten nemen" om elkaars zelfvertrouwen maar niet
te krenken.
Dit is ook de reden om wederom in de pen te klimmen, alhoewel ik mij terdege besef voor de zoveelste keer in herhaling te vervallen daar een en ander al in vele vertellingen op deze website prijken.
Het menselijk innerlijk vertrouwen is een vertrouwen opgebouwd uit overlevingsreflexen, die Bijbels op vele verschillende wijzen is beschreven.
Het kreeg de zeer toepasselijke naam
erfzonde of zielelast en staat in directe relatie met de zondeval en/of het leegeten van de boom der wijsheid.
Jesus vertaalde dit met "wie zonder zonden is werpe de eerste steen".
Het is een schijnvertrouwen, die bedriegt en/of een compensatie voor gemis aan innerlijk
vertrouwen, waardoor wij ons letterlijk en figuurlijk niet graag blootgeven.
Als er dan ook maar één ding is wat de mens mist is het wel "het innerlijk vertrouwen".
Dit
menselijk innerlijk vertrouwen staat haaks op het innerlijk intuïtief vertrouwen van alle andere levensvormen, die dan ook niet belast zijn met deze zielelastige bepakking.
Als dieren bijvoorbeeld een rustplaats
zoeken voor de nacht, voelen zij intuïtief aan dat de plek gevaarloos is en eenmaal in rust is hun basisenergie die zij uitstralen ongeveer de zuiverheid van wit licht. Dat maakt hen haast onvindbaar voor
natuurlijke vijanden.
Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld vogels, die weken achtereen in een soort trance broeden.
De mens daarentegen neemt zijn zielelast mee naar bed en om te overleven heeft hij wel degelijk
een extra bescherming nodig.
Over hoe die zielelast wordt opgebouwd en met der tijd steeds groter wordt schreef ik het boekje "In de ban van de genen". Het is de verkalkte brug tussen denken en weten -
het corpus callosum - waardoor wij voor eens en voor altijd dit innerlijk vertrouwen kwijt zijn.
Des te groter die erfzondige bepakking wordt, des te groter wordt de angst voor de dood en met name in de
nacht waar iedere vorm van verdediging ontbreekt.
Dit alles is de negatieve pool van de unicitiet van ons mensen, waar we zo prat op gaan : het zo creatieve denken.
Met andere woorden : Het gemis aan
innerlijk vertrouwen wordt gecompenseerd door het opbouwen van zekerheden.
Wij zoeken dus als het ware een eigenwijze dekking in een wereld, die ooit heette perfect te zijn.
Door
dit eigenwijze onnatuurlijk vertrouwen [ook wel beheerszucht genaamd] tornen we aan de Perfectie en dat maakt onze binnen- en buitenwereld Imperfect en ziek.
Zolang onze eigenwijze dekking sufficient
blijkt te zijn, voelen we die overerfbare dekking als een innerlijk vertrouwen.
Maar het is een "surrogaat-vertrouwen", want we tornen aan de Perfectie, die naarmate onze beheersing groter wordt ook meer
en meer Imperfect wordt.
Oorzaak en gevolg van dat alles…
Er is een gezegde of volkswijsheid en misschien wel gelijk alle volkswijsheden een overlevering van de Oude Weetheid, die luidt : "Het zijn de
kleine dingen, die het hem doen".
Al dokterend in de spelonken van ons lijden stuitte ik op een minuscuul klein "foutje" in ons zo perfect gewaande menswaardig zijn : het corpus callosum en/of een
strengetje tussen de denk- en weethersenen.
Stond er niet geschreven dat het woord tot het einde der dagen zuiver zou blijven?
Hoe kon men deze Latijnse naam zo perfect kiezen voor een defect wat als zodanig niet
erkend werd en wordt?
Voor mij betekent dit dat dit "beestje al eerder zijn naam kreeg" of anders gezegd : Het is een oeroud weten en ooit werelds vertaald als de "erfzonde-val" of
"zondeval".
Het aantal aanwijzingen groeide met der tijd tot zo vele, dat ik durf te spreken van een bewijs.
Ik searchte dus naar iets wat al oeroud was en het was daarmee "niets nieuws onder
de zon" en/of research.
Met dit accepteren of aanvaarden van dit bewijs tezamen met mijn lange studie ten aanzien van evolutie, vielen er duizend en één puzzelstukjes in elkaar en onder andere voor het
instituut "geloof", want...
Naarmate onze erflast groeit, wijzelf en de beheerste buitenwereld imperfecter worden, wordt het gemis aan innerlijk vertrouwen alleen maar groter.
Het geloof werd m.i. bewust drie aeonen geleden geïntroduceerd om dit steeds groter wordende gemis aaninnerlijk vertrouwen te compenseren.
Het werd geïntroduceerd, omdat men tevens wist wat de
zin was van dit leven voor kosmisch welzijn waarover elders op de website meerdere verhalen prijken
Deze zin voor kosmisch welzijn moest tot het einde der dagen geheim blijven, omdat de mens met dit
hersendefect een essentieel onderdeel is van dit miljoenen jaren durende proces en elders beschreven als "de zwangerschapsfase van Moeder Aarde.
Het was de mens, die de baringsweeën van dit immense
zwangeschaps-proces op gang zou brengen en wat metaforisch werd nagelaten als "openbaring".
Zij noemden deze kosmische noodzaak "Het plan God's" en/of "De Gouden Graal van
Onsterfelijkheid" en werd elders in de Bijbelse metaforische vertellingenook wel de "levensboom" genoemd.
Dit geloof met zijn metaforische vertellingen over een zogenaamd "belijden en
offergezindheid" diende met het toenemende gemis aan innerlijk vertrouwen mee te groeien.
En zo lieten deze Weetwijzen ons tenslotte metaforisch na : "Iedere dag overzag God zijn scheppingsdrang en aan het
einde van de 6-de dag zag hij dat het goed was en hij liet ze".
