Siegfried Willem Bok

Beoogd doel van de schrijver

Curriculum vitae van de schrijver

Contact

Wie ben ik dat ik zeg

De tijdgeest van het eindtijd-denken

Hoogmoed en respect

De duisternis verlicht

Terug naar Homepage

De duisternis verlicht.

We leven in een uiterst vreemde tijd.
De ontdekkingen zijn niet van de lucht en dàt wat we te horen krijgen zijn afgemeten "hoop"-tabletten. De rest wordt angstvallig verzwegen uit angst voor chaos.

Het lijkt wel of we aan de rand van een onvoorstelbaar diep ravijn staan en worden opgejaagd door iets dat tijdgeest heet en ons dwingt te springen. Dat dit niet de eerste keer is dat de mensheid voor dit ravijn staat, bewijst de geschiedenis wel. Men geloofde toen nog heilig in het hierna-nog-maals en bouwden zich tempels /pyramides als "SIDA", saida, uitgang, naar die "hierna nogmaals wereld". En zij - hadden naar bleek - gelijk.
Doch zoals de Goden met der tijd één voor één naar het rijk der fabelen werden verwezen, is het geloof in het hiernamaals ook in lucht opgegaan.

Als ware gekken rent de halve wereld van hot naar her en de andere helft sluit zich totaal af, blijft angstvallig zitten waar die zit en verroert zich niet en laat niets meer van zich zien of horen.
Zij die geen uitweg meer zien en zich voor volk en vaderland in de diepte storten, ontvangen een onvoorstelbaar eerbetoon alsof ze ware opofferende goden waren, die ons ruimte verschaffen aan de rand van het ravijn. En zij die geen licht meer zagen in het zich een overlevingsplek vechtende volk daarachter en er om die redenen een eind aan maakten worden om hun daad geminacht.
Het dag en nacht ritme is inmiddels al lang verdreven; zowel geestelijk als materieel. Het licht brandt constant als een "waker", een ware waker voor het ons bedreigende gevaar : de diepte die met duisternis vervuld is.

En zo leven wij in een wereld van totale hysterie, waarin het enige wat nog telt en wordt verteld, e-motie is ten aanzien van het leven.

Ik kom uit een oeroud geslacht van geleerden en Gods-geleerden en werd - als door het lot bepaald - in de Tweede Wereldoorlog in het hart van plat gebombadeerd Rotterdam  ge-"havend" op de wereld neergezet.
Het bleek - bij nader inzien - dàt oorlogstrauma dat mij met een aan flarden gereten Ego-jasje wereldburger deed zijn.
Mij werd geen keus gelaten te vluchten in de massa.
Of ik wilde of niet, diende ik de familie traditie /eer hoog te houden en werd arts /specialist.
Alsof het in mijn genen geschreven stond ging ik door met het werk, waaraan generaties voor mij waren begonnen, doch het niet hadden kunnen afmaken omdat de tijdgeest er nog niet om vroeg.
Het stond als het ware op mijn lijf geschreven, zoals een paragnost eens zei, die door dit gehavende Egojasje onder andere mijn grootvader zag zitten èn een monnik uit de Griekse Oudheid.

Om vreemde redenen - het niet bezitten van een status-harnas wat Ego heet - werd ik al vrij snel over de rand van het ravijn gegooid en tot mond-dode verklaard in mijn status-loos zijn. Hierdoor werd ik wel gedwongen helemaal alleen de vrije val te maken.
Tientalle keren wilde ik er tijdens die vrije val - gestuurd door eenzaamheid - een eind aan maken, doch evenveel keren werd ik opgevangen als door mijn erflastige kennis c.q. kennissen gedragen. De "engelen" die als kennissen mijn vrije val braken bleken stuk voor stuk mijn voorvaderen te zijn. Mijn voorvaderen die eens mijn genen met hun kennis vulden, ontmantelde nu een voor een mijn erflastige bepakking die me zo zwaar had gemaakt. En zo gaven ze mij tijdens die val steeds verder gaande "verlichting" tijdens de duisternis, de nacht.

Ze ontmantelden mij als ware dieven in de nacht. En zo braken zij mijn vrije wil om er een einde aan te maken.
Nu sta ik dan na ruim 20 jaar beneden nog slechts omringd door mijn "kennis"-kring waarvan geschreven staat dat zij aan het einde der dagen uit hun graven zouden opstaan en leerde door hen het verleden en de toekomst zien. Nu achteraf beneden staand zeg ik : "Het had niet anders gekund, want nood alleen breekt de met der tijd verroestte denkbeelden ten aanzien van goed of kwaad af". Een andere mogelijkheid is er helaas niet.

Boven mij - hoog verheven - aan de rand van dat onvoorstelbaar diep ravijn staat nog steeds die gillende en krijsende menigte, zich een uitweg zoekend en elkaar geestelijk en lichamelijk vertrappend. En in dat gevecht van broeders tegen broeders maakt zij steeds meer verminkten. Het zijn allen verminkten gemaakt uit pure zelfoverleving zoals ik destijds ook op deze wereld werd gekwakt.

Het "Help, Help" en/of "AIDS me, AIDS me" is niet van de lucht, omdat er geen hiernanogmaals is, een uitweg die "exit" heet. Maar wat ik ook roep van daar statenloos en statusloos beneden, de afstand is veel te groot om te overbruggen. Iedereen is het ei van Columbus aan het zoeken om gevrijwaard te worden voor de noodsprong uit het wassende "lijdens"-water, waar we allen eens door de Aardse afgezant van God mee besprenkeld werden.
Ja! Het ei van Columbus die Amerika ontdekte, wat werd gekenschetst als het beloofde land op Aarde en tevens na de gewonnen strijd tegen zijn Aards rivaal Hitler Duitsland zijn vaandel /de Adelaar mee naar huis nam.
Toch zal het blijken "het monster" te zijn dat uit de zee tevoorschijn komt (Johannes evangelie), alhoewel zij ons wel een tijdelijke muur om het steeds dieper wordende ravijn bouwde met haar zegeningen van werkende en denkende machines. Maar Vadertje Tijd gaat rustig door met het bouwen aan een echt rust en vrede paradijs, maar niet op Aarde.

Steeds groter wordt onze lijdensweg en de drukkende menigte aan de rand van het ravijn wordt steeds meer voelbaar, zich uitend in spanning en emotie. Het lijkt een volkomen gekkenhuis te worden, een zinkend schip waar vrouwen en kinderen het voor het zeggen hebben.
Iedereen snakt naar adem en schreeuwt om gezondheid c.q. "gezond verstand". Iedereen is op zoek naar familiebanden die in de strijd verloren lijken te zijn en voelt zich door Jan en alleman verlaten. En onderwijl wil niemand laten zien of weten wat er aan de hand is en houdt zich groot uit angst om vertrapt te worden. Maar de schil die Ego heet wordt wel met de dag dunner.

In de vrije val die ik "uit nood geboren" maakte, ging ik erflastig traditiegetrouw "slaafs" verder met dat wat ouders voor mij in mijn genen hadden laten liggen : "De oorzaak van ons lijden (ziekte) was slechts de buitenste schil en overdekte aanvankelijk al het andere.

Het ravijn waar we nu voor staan is naar bleek geheel en al door onszelf opgeworpen. Het is gelijk een golf die steeds hoger groeit en… en dan geen keus meer heeft en omvalt.

Het ravijn waar we voor staan is geen diepte. Het is precies andersom. Wij maakten ons tot bergtop die steeds hoger groeide, gelijk een golf en nu zitten we in een ivoren toren van babbelaars zoekend naar de Exit. Ons denken, onze weldenkendheid bracht ons daar en niets meer en maakte ons de kroon op Gods schepping. Maar het is wel een andere kroon, die wij koningen en aardse goden opzetten. Het is wel de doornenkrans.

Daarboven aan de rand van het ravijn verdringen zich steeds meer mensen en die mensenplaag vertrapt niet alleen elkaars genen-zijn, doch tevens al het lagere alooi dat leven heet. En ook dat lagere leven probeert aan de verdrukking te ontsnappen en zijn leven te garanderen door het maken van steeds meer nazaadjes. Maar ook daar rotten de vruchten al aan de bomen net als bij de mens.
  -En zo kreeg ik ongewild inzage over onder andere het ontstaan van Kanker, AIDS en ziekte in het algemeen.
  -En zo kreeg ik tevens inzage in dàt wat eens het boek der boeken heette : "Het Woord".
  -En zo kan ik slechts alles verhalen uit genen-zijde waar alles al bekend bleek te zijn over genen en ons Zijn.
Maar wat ik ook verhaal aan dokters, kankerspecialisten, AIDS onderzoekers, genetici of Wijs-"begeerden", niemand wil er iets van horen, want ik bied geen Exit /geen Oplossing.

En terecht! Want de door ons gecreëerde ravijn die hoogmoed heet - ons denken -, gaf ons wel sinds mensenheugenis onze overleving en daar mogen we ons best trots om voelen en ons met eer behangen. En als we zomaar - gestuurd door zo'n Egojas gehavende oorlogstraumatisée - de keerzijde van onze medaille van eer opgespeld krijgen, zijn we immers echt verloren.

En dus vechten wij ons liever dood.

Wat een strijd in het licht van oneindig bewegen dat kosmos heet.

Ik zal proberen te blijven dienen totdat de dag des oordeels ons bedient.

Reageer op dit onderwerp / Terug naar homepage

Er is een gezegd dat luidt "Wat er niet in zit kan er ook niet uitkomen.
Er is een Bijbels uitspraak die luidt "Aan het einde der dagen zullen de doden één voor één uit hun graven herreizen.
Dat zijn de vertellingen, die deze website kleuren.