Door de eeuwen heen zijn er mensen
geweest, die er vast van overtuigd waren dat de wereld zou vergaan.
Er ontstond soms paniek onder de mensen en velen probeerden voorzorgsmaatregelen te nemen door naar mogelijk veilige plekken te vluchten.
Steeds
weer bleek het een misvatting te zijn, waardoor nu de nuchterling roept "Moet het eerst zien".
Dan waren er - recent nog - de sekten, die "obcessed" waren bij de idee dat men zich tot het
Goddelijke Goed moest keren en zich moest afscheiden van de Duivelse wereld.[zie voor meer ook inleiding "alle religies"]
Sommigen van die sekten pleegden massaal zelfmoord; veelal voorafgegaan door het
gebruik van illusionaire drugs.
Nauwgezet alle religies onder volkeren bestuderend, is altijd ergens dit einde van het aardse leven terug te vinden.
Ik was een slechts medisch researcher en obcessed door het besef
dat we dan wel allerhande hoogstandjes uithaalden om het leven van het kwaad "ziekte" te bevrijden, maar dat de fundamentele oorzaak van ziekte totaal onbekend was.
Het was wat men noemt een erflast en/of
genetische "obcessie" met een vader en grootvader, die beide hun leven gaven om iets dieper te zoeken in dit menselijk leed.
Het begon allemaal met een fundamentele studie over gedragsleer van cellen en
evolutie onderzoek, terwijl ik mij medisch aan het specialiseren was tot chirurg.
De basale studie over een mogelijke herkomst van ons ziek zijn, eindigde via de ontrafeling van kanker in het weten dat de oorzaak
van ons lijden ons denken is.
Door dit onderzoek wist ik met zekerheid dat onze samenleving - een bedenksel van de mens - verkankerd was.
In het besef dat wij nu tot één grote world community waren geëvolueerd,
wist ik zeker dat zonder een zeer snelle interventie het leven op aarde - zeker voor de mens - ten einde zou zijn.
Dit uitsprekend in een tijd dat er voor de gewone mens niets van te zien was (1985) deed mij in de
banvloek geraken.
Ik werd veroordeeld - zoals ook vroeger met velen gebeurde - als door de duivel bezeten en had geen andere keus dan uit de samenleving te verdwijnen!
De tijd die volgde was een tijd, die mij nog
fanatieker als voorheen deed zoeken naar de oorzaken van "waarom wil niemand er iets over horen", "waarom is niemand geïnteresseerd in de herontdekking van de oorzaak van kanker".
Ja, het was een herontdekking van oude wijsheid, die erover naliet :
"Het is een ziekte van omkering".
"Het is een ziekte van verachting".
"Het is een ziekte van recycling".
"Het is een onderdeel van een cyclus en/of een fase in een cyclus van leven van culturen".
Het is een fase in één van de duizenden cycli in het Universum, die alle elkaars gelijke zijn.
Tientalle jaren
zoekend in alle cycli, die ik met het blote oog kon waarnemen en deze weer relaterend met grotere cycli in dit inmense Universum, deden mij steeds dieper beseffen dat het aardse leven als geheel ten einde was.
Het was de eindfase van het uitdijend deel van het Universum.
Dit werd met stelligheid door kosmologen en astronomen ontkend, maar dat heeft een andere oorzaak en komt in de catagorie "kosmologie en astronomie"
aan bod.
Toen ik tenslotte de zin van dit aardse leven mocht hervinden (re-search) was de cirkel rond.
Het was louter een kwestie van tijd, die iedereen moest overtuigen dat de wereld zichtbaar ten einde
was.
In 2003 toen wetenschappers de global warning officieel toegaven, meende ik dat de tijd rijp was deze studie van totaal 40 jaar bekend te maken.
Maar…
Was ik niet al met het duivels oordeel behangen?
Nu, 3 jaar later is praten over de eindtijd al een normaal gegeven : iets waar niemand van opkijkt!
Toch blijft het voor een ieder onbegrijpelijk, dat men door louter "zien en verbazen" de samenhang in
alles met eigen ogen kán zien.
Dat leren zien van al die cycli kost tijd!
Het kost ontzettend veel tijd en niemand neemt daar de tijd voor.
Dat is de voorzegde "fase van verloochening" en dit probeerde
ik lange tijd ter discussie te stellen.