Waarom wordt er aan de denken zo'n magisch Goddelijke kracht toegekend?Er staan op deze website zeker een tiental artikelen over het menselijk denken en het ene verhaal is hierover nog somberder dan het andere.
-De ene keer is het de dwaalweg, de volgende keer is het de leugen die ons regeert en weer elders beschrijf ik ons denken als de grote verzieker in lichaam en geest, die ons allen noodlottig zal worden.
-Tenslotte beschreef ik dit denken als spiegel van het weten, waardoor wij door schade en schande slechts iets wijzer zouden worden.
Maar!
Men behoeft Google of Alta Vista er maar voor te raadplegen om
afhankelijk van geloof of wetenschap deelgenoot te worden van het absolute tegendeel.
De psychologisch getinte sites beschouwen het menselijk denken als een soort intelligent design van een gelijkwaardigheid aan de
kosmische perfectie en alle religieuse sites laten U onomstotelijk weten dat het denken onze "goddelijke ingeving" is.
Waarom dan "deze zwarting", terwijl minstens 90 % der weldenkende mensen dit
zo spiegelbeedig beleeft?
Ben ik gewoon een ordinaire dwarsligger, zoals zo velen zich zo afzetten tegen de wereld en hun medemens?
Denkt U misschien dat ik denk op deze manier de aandacht te trekken, omdat ik in
de wereld zo veel tegenwerking ondervond?
Het is jammer dat al deze verhalen wel redelijk lezers trekt, maar dat bijna niemand zich waagt aan een fundamentele aanval op mijn veelal tegendraadse visies.
Want ik
weet zeker dat ieder verhaal op zich levend met het hedendaagse "gedachtegoed" al lezend, menigeen zich meermalen bedenkelijk achter het oor krabt.
Laat mij daar verder niet op ingaan en U vertellen dat ik
met opzet deze stellingname heb ingenomen als tegenwicht tegen deze positief denken moraal.
Natuurlijk is het heel bijzonder dat wij het wiel uitvonden, er een motortje in wisten te bedenken als tegenwicht tegen onze
individuele achteruitgang.
Natuurlijk is het heel bijzonder dat wij leerden vliegen als vogeltjes in de lucht en de zeeën doorkruisen met een snelheid hoger dan vissen.
Desalniettemin nochthans houdt ik vast aan
mijn eerdere stellingname en zal om de kerk in het midden te zetten het Luciferiaans duivels denken nog een graadje meer zwarten dan ik al deed.
U weet dat ik "Al wat Is" - inclusief de mens - louter zie als
een spel van materie en energieën.
U weet ook dat ik misschien hooguit een discipel ben van oeroude Weetheid uit lang vervlogen tijden : een wetenschap, die men hedentendage zou rubriceren onder de noemer
energetica en cybernetica.
In de wereld waarin ik leef en waar mensen kennis van anderen tot eigendom maken en ermee pronken met titels alsof zij de uitvinders ervan zijn, zou ik mijzelf met alle recht de titels
energeticus en cyberneticus mogen opplakken.
Maar ik weet dat niets daarin van mijzelf is en dat ik bovendien nog maar een fractie heb herontdekt of gereseachd. Zo'n eigendomme titelatuur zou dan ook absolute
hoogmoed zijn.
Het spel der energieën.
Op zich is het gehele evolutieproces op onze planeet al te bijzonder voor woorden.
Het deed mij lange tijd afvragen of er van tijd tot tijd ijskoude
energie ontsnapte uit het ijzig koude zwarte gat, waardoorde materie - gelijk aldaar - weer in fusie ging. Dit bleek bij nader inzien toch iets al te symplistisch en kreeg pas "handjes en voetjes" toen
ik deelgenoot werd gemaakt van de Maya-overleveringen.
Maar niettemin leven we in de wereld van materie-fissie, waar opeens opeens materie-fusie plaatsvindt dat vervolgens door stofwisseng, metabolisme of verbranding
weer tot stof vergaat.
Ik trap voor velen een open deur in als ik zeg dat alles wat "leven" is gekenmerkt wordt door een spel van energieën van yin en yang.
Ik weet ook dat het onnodig is te verhalen dat
"Alles wat Is" [materie dus] ditzelfde "levensaspect" heeft.
Is het dit wetende dan nog vreemd dat wij het hebben over Moeder Aarde en Vader Zon?
Ondanks dit weten ga ik toch iets dieper op
deze begrippen van yin en yang in, want voor velen is het louter gekoppeld aan vrouwelijk en manlijk en/of nacht en dag.
In ons lichaam zijn de organen onderverdeeld in yin en yang en iedere cel is ervan doordrengt.
Onze genetische code bestaat uit een dubbelketen van yin [het DNA] en yang [het RNA] en zelfs in een atoom is de kern het yin en zijn ronddraaiende electronen het yang.
Tenslotte is het HeelAl weer onderverdeeld
in Yin en Yang, waarin Yin het onzichtbare magische "zwarte gat" vertegenwoordigt en het Yang ons deel van het Universum.
Zo vertegenwoordigt het yin
de stabiliteit, de innerlijke rust, de overgave, de motieloosheid, de geborgenheid, het vertrouwen, spanningloosheid en machteloosheid.
Het yang is zijn tegenpool en is daarmee de
veranderlijkheid, uiterlijke onrust, vechtlustig, het wantrouwen en een drang naar spanning, macht en beheersing.
Mag ik U vragen deze levens-essenties goed in U op te nemen alvorens U verder leest.
Ik vraag dit, omdat het een zo essentieel onderdeel is van de mens, die zich ging onderscheiden van zijn natuurlijke symbiose door zijn uniciteit denken.
Beweging van materie is slechts mogelijk als er een verschil
bestaat tussen yin en yang en zo verschillen deze twee grootmachten in "Al wat Is" 1/12-de ten voordele van het Yin. Om die reden danst het yang om het yin zijn levensdans en niet andersom. Dit verschil is [of
was] bij man en vrouw waarneembaar als een verschil in levensduur. Ik schrijf erachter 'was', omdat dit verschil nu steeds kleiner wordt en waar ik de reden hiervan nog even laat rusten.
Energetisch is dit verschil
alleszins verklaarbaar, daar de onrust en/of beweeglijkheid van het yang energie kost en innerlijke rust niet.
Ondanks dit verschil is in de dag en in de zomer het yang iets sterker dan het yin, maar in de nacht en
zeker in de winter heerst het yin overduidelijk.
Dat is ook waarom de natuur en vele levenssoorten een ware "winterslaap" houden.
Ook de hersenen kennen die onderverdeling van yin en yang.
Ook daar kan
men zien dat de yinne organen worden beinvloed door het yang en de yange organen door het yinne hersendeel in de grijze stof.
In het boekje "In de ban van de genen" beschreef ik een en ander als de rechter
hersenhelft Yin als zijnde de directeur en het Yang als onderdirecteur.
Kijken we naar het evolutieproces op aarde dan zien we ten eerste dat dit yin en yang aanvankelijk een echte twee-eenheid was. Het manlijk en
vrouwelijk in één en/of omnipotente cellen.
Gedurende die evolutie vond een steeds verdergaande specialisatie plaats [specialisatie is verdeling van functies] en zo ontstonden er manlijke en vrouwelijke organismen.
Kijken we naar de dierenwereld dan weten wij dat een vrouwtjeshond de huislijkheid heeft en de mannetjeshond een en al onrust is en de wereld onderzoekt.
Tenslotte valt op dat iedere verdergaande specialisatie
der soorten de overlevingskracht sterker wordt.
Er vindt dus een geleidelijke groei plaats in de richting van yang.
Maar desondanks bleef het vrouwelijke behebt met alle yinne aspecten van het leven en de
man werd vechtlustiger.
Dat betekent energetisch dat yange krachten met der tijd groeiende zijn.
Met ander woorden : iedere verdere specialisatie van de soort verlengt de individuele levensduur.
Toen ik in 1980
mijn eerste boekje schreef naar aanleiding van mijn lange zoektocht naar dit fenomeen celspecialisatie [Kanker…Noodzaak?] wist ik gelukkig nog niet in welk een doolhof ik mij had begeven. Het leek toen allemaal nog zo
simpel en interssant, alhoewel ik mij toen al afvroeg tot hoe ver zo'n specialisatie zich kon voorzetten.
Ongeveer 10 jaar nadien wist ik met zekerheid - gestaafd aan medische experimenten - dat
het menselijk denken zo uniek was vanwege naar alle waarschijnlijkheid de laatste grote tweedeling in dit evolutieproces : een tweedeling van de rechter en linker hersenhelft als gevolg van een verkalking van de brug
tussen beide "het corpus callosum".
Inmiddels leven we 25 jaar later en nu heb ik de energetische puzzel cybernetisch in grote lijnen gelegd en kan ik stellen dat "ware het dat men
geweten had van het verschil tussen yin en yang in de kosmos en het leven aan het einde van het uitdijende deel van ons Universum" wij niet alleen de woorden Jesus "de begeerte van materie kent haar gelijke
niet" op waarde hadden weten te schatten, maar tevens waarom het menselijk denken zich puur wetmatig zo heeft ontwikkeld.
Het is de progressieve "veryanging", die het leven als evolutie-proces
kenmerkte.
Ik zeg dit met zo veel nadruk, omdat - zo er bijvoorbeeld op Mars - elders leven op planeten is geweest, dit met zekerheid exact eenzelfde evolutie-proces heeft ontketend.
Met ander woorden : hoe
uniek wij ons ook voelen met ons "goddelijk denken", er is echt niets nieuws onder de zon!
Die laatste tweedeling of verdergaande specialisatie in onze hersenpan had grote gevolgen voor ons leven en beleven.
Het leven met een hersendefect tussen denken en weten.
Om beter te kunnen begrijpen wat de gevolgen van dit miniscule defect zijn, dien ik eerst zo eenvoudig mogelijk iets te vertellen over hoe
ons leven en beleven wordt geregistreerd en verwerkt.
Alle impressies van de buitenwereld komen binnen in de denkhersenen.
Bij dieren met een open verbinding tussen denken en weten wordt die impressie doorgeseint
naar de directeur [het yinne weten], vervolgens weer naar de onderdirecteur en volgt er wel of niet een actie door het lichaam.
De directeur heeft het algehele overzicht en de onderdirecteur kan slechts in
momentopnames beleven.
Maar…
Als die schakeling mist moet de onderdirecteur noodgedwongen handelen.
Hij mist de leiding, die hem vertrouwen schonk.
Mag ik U vragen de levensaspecten van het yang nog
eens voor de geest te halen?
Daar stond, na die waarschijnlijk laatste grote evolutiesprong, de mens met als kenmerk :
de veranderlijkheid, uiterlijke onrust, vechtlustig, het wantrouwen en een drang naar spanning, macht en beheersing.
Het wat wij noemen "het diepe weten" zat er nog wel, maar hij kon er niet meer
bijkomen.
Zo stond hij verloren in het leven en alles wat in de wereld aan individuele gevaren op hem afkwam moest hij zelf maar zien op te lossen.
Met name de nacht kon hij slechts rustig slapen als hij zich
verzekerd had van veiligheid.
Zo miste hij ook het diepe weten dat er gevaar op komst was zoals bijvoorbeeld de winter of de invloeden van maan en weersveranderingen. Dit hadden de dieren van nature en men noemt dit
wel intuitie.
Ik kan het ook beeldsprakiger verwoorden naar de woorden van de Oude Weetwijzen. "Door die tweedeling in beide hersenhelften was de mens aan natuur- en weer-Goden overgeleverd en modern vertaald
diende hij op zoek te gaan naar de God in zichzelf".
Dit alles miste hij volkomen en kon slechts door schade en schande of vallen en opstaan iets wijzer worden van "alles wat aan constante verandering
onderhevig was".
Zijn wantrouwen prikkelde zijn denken en dankzij deze uit nood geboren denk-"explosie" wist hij de buitenwereld toch zodanig te beheersen, dat hij bleef overleven.
Voor de man - die
van nature al gewend was in de dag te vechten - was het een ware evolutiesprong vooruit, maar voor de vrouw was dit bepaald anders.
Zij leefde aanvankelijk veel meer op het innerlijk instinctief vertrouwen en die
leidraad was zij nu volkomen kwijt geraakt.
Ik leg daar met name zoveel nadruk op, omdat de vrouw enerzijds prat gaat op haar instictief beleven en het anderszijds ook begrijpelijk wordt hoe zij - gedreven door angst
en wantrouwen - tot de zondeval kwam [zie aldaar].
Het is maar goed dat zij nooit geweten heeft welke gevolgen die misstap veroorzaakten.Het introduceerde de aeonische cyclus van lijden en dit was wederom een
extra prikkel voor de denkhersenen om daar macht over te krijgen.
Het orgaan wat de mens zijn creativiteit om te overleven in dit spel der energieën kreeg de naam "zonnevlecht", werd in het Griekse
meergodendom tot de God Pan en werd daarna de pancreas of alvleesklier.
Maar een ding is zeker!
Het deed de vrouw meer veryangen en zo leerde zij met haar van nature grotere vitaliteit als yin de man beheersen en
hem te dwingen voor haar te zorgen.
Was het diepe weten ooit haar raadsheer en beschermer, nu eiste ze dit van de man. Hij werd daarmee haar nieuwe leider.
In het groot had de mens ook opeens behoefte aan een
leider, die uitblonk in "weldenkendheid" om de boze buitenwereld te kunnen beheersen.
Ik stel dit alles vrij zwart/wit, maar als U goed kijkt in de dierenwereld is duidelijk te zien dat dit proces
bepaald geleidelijker is gegaan dan ik nu schets.
Na dit klein menselijk aspect en de uniciteit van het denken, keer ik graag terug naar de energetica en cybernetica van dit "oeroude gewetene", hetwelk wij
door schade en schande aan het einde der dagen zouden "her"-vinden door "re"-searchen.
Het aardse leven voor aards en kosmisch welzijn.
Natuurlijk is het interessant om na te pluizen hoe
men ooit met zulk een precisie geweten moet hebben hoe het leven op aarde "veranderde" als gevolg van de wisselende golven van kosmische electromagnetische energie.
Maar vele malen interessanter is het wel waarom dit leven ontstond.
Waarom werd de mens als rechter hand van God betiteld en hoe wist men dat hij de doornenkroon droeg als gevolg van de zondeval en waarom was dit zo
essentieel?
Het lijkt menselijk gezien allemaal zo zinloos.
Ik begon me dit werkelijk af te vragen toen ik de oorzaak van ons lijden in het denken zonder te weten vond. Het is immers ook een puur empirisch vak.
Het verbaasde me dan ook helemaal niet dat ziekte in deze tijd van explosieve creatieve ontwikkelingen om te beheersen eenzelfde vlucht nam.
Maar de zin van dokteren zag ik niet meer zo zitten.
Maar de vraag "waarom dit alles" werd wel steeds dwingender.
In andere verhalen verhaalde ik ook al dat het leven op aarde als evolutie een groeiende electromagnetische energie was om daarmee de afname van
de electromagnetische energie van de planeet aarde te nivelleren. Het is eenzelfde heroplading als plaatsvindt in de Melkweg boven ons en om in Maya-termen te spreken een groei van 12 naar 13 baktuns [dit hebben we nu
bereikt] en/of in Bijbelse voorzeggingen een groei naar gelijkheid van yin en yang. Men noemde dit "een groei naar gelijkheid van man en vrouw" als metaforische vertelling, maar het is dus een
"universeel" gebeuren.
Einstein heeft ons verrast met zijn hervinden van materie-fusieneiging en het moge duidelijk zijn dat ons deel van het Universum niet collabeert, door tegengestelde krachten als
komende van de Big Bang.
Dit alles betekent dat ons deel van het Universum collabeert als de tegengestelde krachten minder worden dan ½mc² en dus voordat hun electromagnetische energie nul is.
Maar de yin-cyclus
van leven is wel een baktun langer dan de yang-cyclus zou zijn zonder die recycling van kosmisch stof.
Met andere woorden : de collaps van dit deel van het Universum zou een baktun vroeger zijn dan de Big Bang vanuit
het centrum.
Is dat de enige reden van een waterdampkring en leven op planeten?
Ik meen dat het antwoord gewoon ja moet luiden.
Dat het leven onder die verwarmingsdeken van Moeder Aarde steeds meer
electromagnetische levens-energie moest gaan produceren, lijkt me dan ook niet meer zo moeilijk.
Maar waarom dan de mens met zijn hersendefect en de daardoor opgejaagde creativiteit vanuit "de zonnevlecht,
pancreas of alvleesklier"?
Waarom moesten wij dan als ware Lucifer eerst het "fire" leren beheersen en tenslotte de kern van ons universeel licht "kernenergie" leren gebruiken?
Waarom
dienden wij tenslotte zo te veryangen [= vechtlustig] te worden, dat wij als voorzegd in ons eigen "Uranus" of "Hellevuur" zouden moeten branden?
Toch nonsens!
Wat een zinloos gedoe!!
Moesten we daarvoor lijden en tenslotte dag en nacht te moeten werken om voldoende artificiele electromagnetische energie te maken?
Alleen om die 13-de baktun te halen??
Wederom vrees ik dat het
antwoord ja is en die vrees wordt nog eens bevestigd door een vernieuwde testamentaire beschikking, die zo was geschreven dat we er geen klap van begrepen.
Ik durf U tenminste met de hand op mijn hart te zeggen, dat…
"Had ik dit geweten, dan had ik doei gezegd tegen deze waanzinnige opdracht."
Laat mij terugkeren naar het spel van yin en yang.
Het aardse leven met zijn metabolisme en/of verbranding van materie was yange energie voor de yinne planeet aarde.
De evolutie was een progressieve groei van
yange energie om het dalende electromagnetisme van Moeder Aarde te nivelleren. Zo bleef de aarde ten opzichte van de zon cirkelen. Het enige wat gebeurde was dat de cirkelgang zelf vertraagde en de jaarcyclus langer
werd.
Tot en met de 5-de dag was het leven koudbloedig, doch na de laatste ijstijd veryangde dit leven verder tot warmbloedige "zoogdieren".
Voor de zoogdieren zelf betekende dit dat zij hun metabolisme
wisten op de voeren om zich te wapenen tegen de koude. Voor de aarde betekende dit een progressieve bescherming .
Dit veryangingsproces bereikte zijn hoogtepunt met de komst van de mens, die door middel van
progressieve "artificiele warmteproductie" de aardse afkoeling nog effficienter wist te bestrijden en wat was het gevolg…
Alle levensvormen, die zich met der tijd ontwikkeld hadden konden in een gelijk
blijvende temperatuur voortleven en de aarde zelf bleef keurig netjes cirkelen om de zon.
Zo konden wij met der tijd groeien tot de 13-de baktun en verlengden de jaarcyclus van 48 naar 52 weken.
Maar waar ligt het eind van de overlevingsgevecht voor Moeder Aarde?
Wat is een groeiende temperatuur onder haar dekmantel anders dan wat er bij materie-fusie in het "zwarte gat" gebeurt?
Daar leidt die stapeling van energie uiteindelijk tot een Big Bang.
Dan simuleren wij dus in feite een proces wat identiek is aan wat er spiegelbeeldig in het "zwarte gat" gebeurt.
Mag ik U vragen?
Wat is het menselijk denken?
De taal zegt zo fraai "wij staan stil bij een probleem om het op te lossen".
Stilstand : gelijk het zwarte gat door stilstand energie opstapelt.
Dan is een typische mens-eigenschap de emotie.
Dit komt voort uit ons beleven in zwart of wit en/of goed en kwaad.
Ik zal het ontstaan ervan nu niet uitdiepen, maar…
Wat betekent emotie letterlijk meer dan uit motie zijn of stilstand?
Het menselijk denken vertegenwoordigt energetisch bezien exact wat er in het magisch zwarte gat gebeurt, alwaar het nog niet ontluikende
maar groeiende leven uiteindelijk groeit naar het licht.
Het licht dat wij kennen en afkomstig is van de Big Bang…?!?
Mag ik U tenslotte vragen?
Hoe zou U onwetende van dit spel der energieën mensen
kunnen vertellen wat de magische kracht van het menselijk denken is?
De magie van het denken…
Het menselijk denken is de groei naar het licht en ten overvloede vertelden zij erbij dat wij zouden groeien naar
"Uranus" en zouden branden in een "Hellevuur" .
Is het niet net een sprookje voor volwassenen?
Nawoord.
De mens is onderdeel van het aardse leven in de
yange fissie-wereld, doch zijn denken representeert het energetisch spel van de fissie-wereld.
Is het dit wetend nog vreemd, dat Boeddha ons naliet dat wij zouden groeien naar tweeslachtige of schizofrene wezens?
Hij liet dit in een kenmerkend symbool na, doch wij meenden dat dit bedoeld was om te verhalen over de groei naar gelijkheid van man en vrouw.
Het menselijk denken kan immers alleen maar in Ik-vorm beleven!
Gesteld
dat men God introduceerde als zijnde de personificatie voor het HeelAl en/of beide Universele werelden…
Wat de Oude Weetheid in al hun vertellingen wel nalieten was dat het weten en/of de rechter hersenhelft God
vertegenwoordige.
Daar gaat nog een prachtig sprookje over dat God zich in de rechter hersenhelft verstopte, omdat de mens daar nooit meer bij zou komen.
Dan is dit alles weten toch volkomen begrijpelijk, dat zij
de tweedrachtzaaier mens als Lucifer en de rechterhand van God beschreven. Het is immers de linker hersenhelft, die onze rechterhand bestuurt!
De mens staat met één been in de yange fissie-wereld en met het
andere been in de yinne fusie-wereld.
Hij leeft dus in feite een dubbelleven.
Is het niet zeer bijzonder dat de Oude Wijsheid ons ook nog eens voorzegde dat wij dit dubbel-leven zouden gaan leven?
Ik werd niet voor niets een discipel van deze grootste energetici en cybernetici aller tijden.
Helaas kan ik die titel bij lange na nog niet dragen en blijf dus maar gewoon een Luciferiaanse discipel.
[Over Boeddha's yin/yang symbool als voorteken van de groei naar tweeslachtigheid en/of het rechtlijnig analytisch denken is al een verhaaltje in de maak.]
